DI.X

amatuꝫ ſolum vel volitum. ſꝫ ſpirituſſanctus vt ratioamandi et volendi. quia vt amor. ſic creatura procedit a deo vt exēplatū. ſed filiꝰ vt exemplum. qꝛ vt ars ⁊imago pr̄is ¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ charitas ⁊ amor p̄t tripliciter accipi. eſſentialiter. notionaliter. ꝑſonaliter. eſſentialiter qn̄ in noīe amoris ītelligit̉ ꝓceſſio ẜm modumītelligēdi tm̄ ſicut ⁊ ī noīe oꝑationis q̄ tamē eſt diuinaeſſentia. ⁊ ſic ē cōis t̓ribus. Perſonaliter autē qn̄ ī noīeamoris imꝑtat̉ proceſſio realis. ⁊ ſic ſolus ſpūſſanctusamor ē. Notionaliter ꝟo inqͣꝫtū ſignificat ip̄am relatioonē q̄ eſt pͥncipiū amoris ꝑſonalis. ⁊ ſic amor ſignificatur nō ꝑ nomē ſed ꝑ v̓bū vt cū d̓r pater ⁊ filiꝰ diligūt ſediligere enī eſt amorē emittere. ⁊ ſic ē cōmune patri ⁊ filio ſicut ⁊ cōmunis ſpiratio.O ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ ſpūſſanctus nō ſitamor quē hꝫ pr̄ ī filiū ⁊ ecōuerſo. qꝛ qͥ ꝓceditvt ī aliū tēdēs nō ꝓcedit vt in ſe ſubſiſtēs. ſꝫſpūſſanctꝰ ꝓcedit vt ī ſe ſubſiſtēs. gͦ nō vt ī aliū tendēs.⁊ ita nō eſt amor tendēs a patre ī filiū ⁊ ecōuerſo. ¶ ISi ſpūſſanctꝰ ē amor mutuꝰ a patre ī filiū ⁊ ecōuerſogͦ ſic̄ filiꝰ recipit amorē a pr̄e. ita pr̄ a filio. ⁊ ita pr̄ recipitaliqͥd a filio qd̓ falſū ē. ¶ Pͣ Nullꝰ amor mutuꝰ ē vnitꝰqꝛ duoꝝ duo ſūt amores. ſꝫ ſpūſſanctꝰ ē amor vnitusgnō ē amor mutuꝰ. ⁊ ita nō ē patris ī filiū ⁊ filij ī pr̄em¶ Cōtra Hieroꝰ ſuꝑ psͣ. dn̄e qͥs habita. in ta. t. dicitſicut ſpūſſanctꝰ ē amor patris ī filiū ita ⁊ filij in patrē§ Perfectior eſt dilectio mutua qͣꝫ non mutua. ſedſpūſſanctus ē dilectio ꝑfectiſſima. gͦ et mutua. ¶ ℟. circa ꝓceſſionē ſpūſſancti duo poſſunt ꝯſiderari. ſcꝫ proceſſio ⁊ modus ꝓcedēdi ex ꝓceſſione inqͣꝫtum hmōi nōhabet ꝙ ſit a patre in filiū vel ecōuerſo. ſꝫ ꝙ ſit ꝑſona ꝑſe ſubſiſtens ⁊ diſtincta. ex mō autē ꝓcedendi inqͣꝫtumſcꝫ procedit vt amor habet ꝙ ſit ab vno in aliuꝫ ⁊ ſic eſtmutuꝰ. non tn̄ eſt ab vno in aliū vt in recipientē amoreſed vt ī t̓minū ⁊ obiectum amoris ſicut cum dicit̉. diligo deū. deus nihil recipit a me. ſed tm̄ eſt obiectū amoris mei. ¶ Ad primū qui ꝓcedit ⁊cͣ. dicendū ꝙ eo qd̓ ēꝓcedens in ſe ſubſiſtit. ſed rōne modi ꝓcedendi ſic ē abvno in aliū tendens. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ nō ſequiturſpūſſanctus eſt amor filij ī patrē ꝙ pater recipiat a filioſed ꝙ obiectum amoris filij eſt tm̄ ſicut viſum eſt ¶ Adtertiū dd̓m ꝙ amor mutuꝰ qͥ eſt talium qui habent diuerſas volūtates nō eſt vnitꝰ ſꝫ pater ⁊ filiꝰ vnā penitvolūtatē hn̄t. ⁊ ideo vnitū amorem.D tertiū ſic ꝓceditur. ⁊ videtur ꝙ ſpūſſanctꝰnon ſit nexus patris ⁊ filij. nexus enī non eſtniſi ſeꝑatoꝝ. ſed pater ⁊ filius non ſūt ſeꝑatiqꝛ pater eſt in filio. ⁊ ecōuerſo. gͦ eorū non eſtaliquis nexus. ¶ Pͣ In nexu ꝯueniunt qͥ ꝯnectūtur .ſꝫpater ⁊ filius non ꝯueniunt in vna ꝑſona. gͦ nec nectūt̉in vna ꝑſona. ⁊ ita ſpūſſanctus non eſt nexus illorum.¶ Pͣ Qd̓ ab aliquibꝰ diſcretū eſt ⁊ diſtinctū nō eſt vnitiuum illoꝝ. ſed ſpūſſanctus a patre ⁊ filio eſt diſtinctꝰgͦ non eſt vnitiuꝰ illorū. ¶ Cōtra Augꝰ. amor eſt copl̓aamātis ⁊ amati. ſed ſpūſſanctus eſt amor patris ⁊ filijergo ē cōplua vtriuſqꝫ. ¶ Pͣ ẜm Aug. ſpūſſanctꝰ ē amoris ſuauitas quo genitꝰ genitori ꝯiungitur. ¶ ℟ dd̓mꝙ aliqͥd p̄t dici nexus duorū dupliciter. Uno modo ſic̄in quo duo vniunt̉ vt ſi dicamus ꝓlem eſſe nexū pr̄is⁊ matris. ⁊ ſic ſpūſſanctus ex ip̄a ꝓceſſione d̓r nexus patris ⁊ filij inqͣꝫtū ꝓcedit cōmuniter ab vtroqꝫ. Alio modo ſicut quo duo vniūt̉ vt vinculū ꝯiūgens aliqͣ duo etſic etiā ſpūſſanctꝰ habet ꝙ ſit nexus patris ⁊ filij inqͣꝫtūꝓcedit vt amor patris in filiū et ccōuerſo ſicut dictumeſt. ¶ Ad primū nexus nō eſt ⁊cͣ. dicendū ꝙ pater ⁊ filius dupliciter poſſunt ꝯſiderari. vel inqͣꝫtum ꝯueniunt

in eſſentia. ⁊ vniunt̉ in amore eſſentiali. vel inqͣꝫtum diſtinguūt̉ ī ꝑſonis: ⁊ ſic vniūt̉ ꝑ ꝯſonātiaꝫ amoris ꝑſonalis q̄ ē ſpūſſanctꝰ. ¶ Ad ſcd̓m pa. ⁊ fi. ⁊cͣ. dd̓m ꝙ verumē formaliter. ꝯueniūt tn̄ originaliter. qꝛ vniꝰ ꝑſone ſuntorigo ſcꝫ ſpūſſancti. ⁊ ſic ē nexus eoꝝ. ¶ Ad tertiū dice̓dū ꝙ nō eſt verū vniuerſaliter. nam a duobꝰ corporibꝰglutinoſis intelligit̉ aliqͥd ab eis diſcretū ꝓcedere quonihilominꝰ illa nectunt̉ ⁊ vniunt̉.O qͣrtū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ ꝑſona q̄ ꝓcedit vtamor nō ꝓprie dicat̉ ſpūſſanctus qd̓ enī eſt cōmune tribꝰ ꝑſonis nō efficit̉ ꝓpriū niſi adiuncto aliqͦ ꝓprio. ſꝫ ſpūs nomē cōmune ē tribꝰ ſanctꝰ ſimiliter. ergo hec duo ꝑ ſe nō faciūt nomē alicuiꝰ ꝑſone ꝓprium ¶ Pͣ A quo hꝫ res cognoſci ab eo debet ꝓprie nominari. ſꝫ a notōe ꝑſonaꝝ hꝫ perſona cognoſci. gͦ debetab ea denominari. ſꝫ hoc nomē ſpūſſanctꝰ non nomīataliquā notionē tertie ꝑſone in trinitate. gͦ non ē ꝓpriūnomē eius ¶ Pͣ Sicut ꝓceſſio q̄ eſt ꝑ modum amoriseſt ſancta. ita illa q̄ eſt ꝑ modū nature ſꝫ ꝑ iſtā nō d̓r filius ſanctus. gͦ nec per iſtā dicit̉ ſpūſſanctus. ¶ Contradicit Augꝰ ꝙ quia ꝑſona eſt cōmunis ideo recte habetnomē cōmune ſcꝫ ſpūſſanctꝰ. ¶ DCōmuni vſu tractatoꝝ ſcripture appellatur ſpūſſāctꝰ. ¶ Ꝙ hoc qd̓ dico ſpirituſſanctꝰ p̄t dupliciter accipi. vel vt oratio. ⁊ ſic eſt cōmune toti trinitati. vel vt dictio. ⁊ ſic ē ex vſu eccl̓ie appropriatum nomen ꝑſone. ſſ. Cuiꝰ ratio vna eſt ex mōꝓcedendi. nam ī nobis ꝓceſſus generatiōis corporaliseſt ſed ꝓceſſus amoris eſt ſpūalis. Alia eſt ratio ab effectu. qꝛ amor qͥ eſt donū eius. facit nos ſpiritales. ¶ Adprimū qd̓ opponit̉ de nomīe cōmuni ⁊cͣ. dd̓m ꝙ ſpūſſāctus ꝓut accipit̉ vt oratio eſt nomen cōmune ſꝫ ꝓut dictio ē nomen ꝑſone appropriatū ex vſu eccl̓ie. ¶ Ad ſcd̓ꝫdd̓m ꝙ hoc verū eſt quādo īuenitur nomē ꝯueniēs adhoc. ſed a ꝑte hac nō īueniebat̉. quia in creaturis inueniet̉ aliqua res ſubſiſtens ꝓcedere ꝑ viā generatōis nōaūt ꝑ viam amoris. ⁊ ideo ex noībꝰ q̄ a nobis ſunt creaturis īpoſita potuit aliqͥd trāſferri ad ſignificādū ꝓprieꝑſonam filij nō aūt ad deſignādū ꝓprie ꝑſonā ſpūſſancti. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ filiꝰ nō dicit̉ ſanctꝰ. dd̓m ꝙ ratio ē. qꝛ ſanctitas eſt ꝯditio volūtatis potius qͣꝫ natureideo potius addit̉ nominationi ꝑſone ꝓcedētis ꝑ modum volūtatis qͣꝫ ꝑ modū nature.Oqͥntū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ nō ſint tm̄ tres ꝑſone ī diuinis. nō enī plus diſtat voluntas anatura qͣꝫ ītellectꝰ. ſꝫ alia eſt ꝑſona ꝓcedens ꝑmodū volūtatis ab illa q̄ ꝓcedit ꝑ moduꝫ nat̉e. gͦ oꝑteteē aliā q̄ ꝓcedit ꝑ modū ītellectꝰ. ⁊ ſic alia ꝑſona dꝫ eſſev̓bū ⁊ alia filiꝰ ¶ Pͣ ſic̄ ē ꝑfectio nat̉e ⁊ liberalitatꝭ ī pr̄e⁊ filio ſic ī ſpūſancto. ſi gͦ ꝓpt̓ ꝑfectōeꝫ nat̉e ⁊ liberalitatꝭꝯuenit pr̄i ⁊ filio vt ſpirant tertiā ꝑſonam ſimiliter ſpirare qͣrtaꝫ ꝯuenit ſpūiſancto ¶ Pͣ In deo nō ē ſolū natura ⁊ volūtas ſꝫ ml̓ta alia attributa. gͦ qͣ rōe penes hecduo accipiunt̉ aliqͥ modi ꝓceſſionū ꝑſonaliū ita penesalia debet accipi. ¶ Cōtra videt̉ ꝙ ſint tm̄ due ꝑſone.ꝑſone enī n̄ diſtīguūt̉ niſi ꝑ relatōeꝫ origīs ſꝫ relatio originis ē ẜm quā aliqͥs ē ab alio. gͦ videt̉ ꝙ ſit vna tm̄ ꝑſona q̄ ſit ens ab alia ⁊ reliqͣ a qͣ alius. gͦ ſunt tm̄ due ꝑſone. ¶ ℟. ī deo ſūt tres ꝑſone tm̄ ⁊ hͦ ẜm fidē ⁊ rōnem qꝛꝑſone nō diſtinguūt̉ niſi ꝑ relatōes origīs. Duplex autē modus originis ſiue ꝓceſſionis. ſcꝫ ꝑ modū nature ⁊ꝑ modū voluntatis. ſic̄ duplex ē agēs ſcꝫ a nat̉a ⁊ a ꝓpoſito. Iſte aūt duplex modꝰ ꝓceſſiōis nō diſtinguit ꝑſonā a qͣ ē ꝓceſſio. ſꝫ ꝑſonas ꝓcedētes. qꝛ qͣꝫuis ab eodempoſſēt aliqͣ ꝓcede̓ diu̓ſis modis n̄ in idē diu̓ſis modispoterit ꝓcede̓. ⁊ ideo ſūt due ꝑſone ꝓcedētes vna ꝑ modū nat̉e ſcꝫ filiꝰ. reliqͣ ꝑ modū volūtatꝭ ſcꝫ. ſſ. ⁊ vna a qͣ