LI.I

idemptitatis. gͦ refert̉ ideꝫ ī ſupoſito. ſed refert hoc qd̓eſt deum. qꝛ ſupponit ibi ꝓ filio. gͦ ſenſus ē. deus genuitdeū filiū qͥ ſcꝫ deus filius ē pater. ſꝫ hec eſt falſa. gͦ ⁊ prima. ¶ ℟º ad primuꝫ dd̓m ꝙ hec eſt falſa. deꝰ genuit ſedeum vel aliuꝫ ꝓ vtraqꝫ ꝑte. qꝛ nec ſe genuit nec aliumdeū. Et huiꝰ ratio eſt. qꝛ cuꝫ hoc relatiuū ſe ſit relatiuiidēptitatis ⁊ reciprocū refert idē in ſuppoſito. vn̄ cuꝫ li.deus ex ꝑte ſuppoſiti ſtet ꝓ ꝑſona patris refert ꝑſonampatris. ⁊ ſic eſt ſenſus. deus genuit ſe deuꝫ. pr̄ genuit ſepatrē. hec autē eſt falſa. Aliꝰ vero cum dicit alietatē gͦneraliter ſpecificet̉ ẜm terminū cui adiungit̉. vn̄ cum d̓citur. alius deus dicit alietatē in eſſentia. ⁊ ſic reddit locutionē falſū. ⁊ ita cū idē dicit idēptitatem circa ꝑſongͦ diuerſitatē circa eſſentiaꝫ ꝓ vtrāqꝫ ꝑte eſt falſa. ¶ Aoprimū idē ⁊ diuerſum dd̓m ꝙ verū eſt qn̄ referūt̉ ad idſed ī propoſito referūtur ad diuerſa ſicut dictū ē. ⁊ id̓onon valet obiectio. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ non ē ſimile dedeo ⁊ hoīe: qꝛ hō ſignificat ſub̓am q̄ multiplicat̉ in diuerſis ſuppoſitis. ⁊ ideo cū homo generet hoīem oꝑteꝙ generet aliū a ſe ⁊ in ſuppoſito. ⁊ in natura. ſed deusſignificat ſub̓am q̄ non eſt multiplicata ſꝫ vna manetdiſtinctis ⁊ diuerſis ꝑſonis. ⁊ ideo cū deus generat deum generat eundē in ſub̓a ſed diuerſū ī ꝑſona. ⁊ ita neceundē ī ꝑſona nec diuerſū etiaꝫ in eſſentia. ¶ Ad tertiūdd̓m ꝙ cum d̓r idem vel alius eſt deus generans et genitus duplex p̄t eſſe ꝓpoſitio. ſi enī vtrūqꝫ accipiat̉ ſubſtantiue ſic prima vera ſecunda falſa nec ſequitur ex primiſſis Si vero adiectiue ſic prima falſa ſcd̓a vera. ⁊ ſivtraqꝫ ſeqͥtur ex p̄miſſis nec ſeqͥtur alius ē deꝰ generāgͦ eſt alius deus. qꝛ mutat̉ ſuppoſitio ꝑſonalis ī ſimplicem. ¶ Ad quartum dd̓m ꝙ nō eſt ſil̓e de hoc qd̓ eſt ſe ⁊cquale ⁊ ſimile. qꝛ hoc ꝓnomē ſe cum ſit relatiuū idemptitatis ⁊ reciprocū refert eūdē ī ſuppoſito. ⁊ ſic locutioē falſa. ſimile vero ⁊ equale nō ſūt relatiua eodē modoīmo ſimile dicit idēptitatē in qualitate. equale dicit inquātitate. qualitas aūt ⁊ quātitas ī diuinis idē ſūt qd̓ſub̓a. ⁊ ita dicūt idēptitatem in ſub̓a nō in ſuppoſito. eideo nō eſt ſil̓e. ¶ Ad ſcd̓am q̄ſtionē dd̓m ꝙ hec deꝰ genuit deū qͥ eſt pater diſtinguēda ē. quia hec dictio qui?:p̄t facere relatōem ꝑſonalem vt ſcꝫ referat idem ī ꝑſona⁊ ſic eſt falſa. ⁊ eſt ſenſus. deus genuit deū qͥ deus genitus eſt pater. vel pōt facere ſimplicem relatōem vt ſcꝫ referat deū ſimpliciter nō ꝓ ꝑſona aliqͣ. ⁊ ſic eſt vera ⁊ eſtſenſus. deus genuit deū qͥ deus nō dico genitꝰ ſed ſimpliciter deus eſt pater. ⁊ ẜm hoc ꝓcedunt rōnes ad vtrāqꝫ partem.O qͣrtum ſic ꝓceditur. videtur ꝙ nulla p̄dicatio affirmatiua poſſit p̄dicari de deo. Dic̄ enī¶Dyo. in di. negatiōes ſūt vere affirmatiōes īcōpacte. ¶ Pͣ Ueritas eſt in ſigno ex ꝯformitate eiꝰ cuꝫſignato. ſi ergo compoſitio eſt in ſigno ⁊ in ſignato. ſecvbi eſt p̄dicatio ibi eſt ꝯpoſitio p̄dicati ad ſub̓m. eſt enīdicit quādā ꝯpoſitōem quā ſine ꝯpoſitis nō eſt ītelliore. in diuinis aūt non eſt ꝯpoſitio. gͦ nec p̄dicatio ¶ C.tra boetius dicit nulla ꝓpoſitio eſt verior illa ī qua idēde ſe p̄dicat̉. ſed ī diuinis p̄dicat̉ idem de ſe. qꝛ qͥcquid ēin diuinis eſt idem eſſentialiter. gͦ eſt ibi vera p̄dicatio.Iuxta hͦ q̄ritur vtrū ī diuinis ꝑſona vere p̄dicetur d̓eſſentia. ⁊ videt̉ ꝙ non. quia p̄dicatū ſignificat̉ vt inherens ſub̓o. ſed ꝑſona nō inheret nature. gͦ nō p̄dicat̉ deip̄a. ¶ Iuxta hec q̄ritur vtrū hec ſit vera. deꝰ eſt pater.⁊ filiꝰ eſt ſpūſſanctꝰ. ⁊ videt̉ ꝙ nō. hoc enī homo ē ſor. ⁊pla. qꝛ ꝓ nullo ſuppoſito habet veritatem iudicat̉ falſaſimpliciter. gͦ cum hec deꝰ eſt pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctusꝓ nulla ꝑſona habeat veritate falſa ē ſimpliciter. ¶ ℟ad primū dd̓m ꝙ p̄dicatio affirmatiua ⁊ negatiua ē in

diuinis. de negatiua ptꝫ de ſe. ſed d̓ affirmatiua ex hocoſtendit̉. qꝛ cum idēptitas ſūma ſit ī diuinis. hoc auteꝫverbum eſt imꝑtat idemptitateꝫ rei ſignificate ꝑ ſub̓mad rem ſignificatā ꝑ p̄dicatū. in diuinis p̄t eſſe p̄dicatioaffirmatiua. hoc enī verbū eſt. ⁊ ſi dicat ꝯpoſitiōem tn̄nō ſꝑ hͦ ē vocū tm̄ idēptitatē ꝟo dicit reꝝ vt cū d̓r colorē color. ⁊ ſi q̄rat̉ q̄rit̉ mō ꝯpoſito ſcꝫ ꝯpoſitōe vocū ſignificemus res ſimplices. dicēduꝫ ꝙ oꝑtet nos ſignificareẜm ꝙ ītelligimus. Sicut enī deꝰ ītelligit ꝯpoſita ſimplici modo. ita ⁊ nos ſimplicia. ⁊ ꝯpoſita intelligimusmodo ꝯpoſito. ⁊ ideo modo compoſito vtraqꝫ ſignificamus. ¶ Ad primū dd̓m ꝙ affirmatōes incōpacte ī diuinis dicūt̉ nō ꝙ ſint omēs falſe. ſꝫ qꝛ ibi res affirmat̉⁊ modus negat̉. ⁊ ita eſt incōpactio rōne modi ⁊ nō reivn̄ dicit Dyo. hāc eſſe verā ⁊ falſam. deus eſt ſapiēs. qꝛquo ad affirmatōeꝫ rei vera eſt. qꝛ deus ē ſua ſapīa. ſedquo ad modum falſa. qꝛ nō eſt ſapiēs ſapīa inherēte eomodo qͦ nos. qd̓ ſignificat̉ in p̄dicta or̄one. ¶ Ad ſcd̓miam patet ſolutio. qꝛ hoc verbū eſt nō ſignificat ꝯpoſitionē in re ſignificata ſꝫ idemptitatē. ¶ Ad ẜm q̄ſitū dicendū ꝙ ī diuinis idē eſt re ⁊ natura. ⁊ res nature. ⁊ id̓ores nature d̓ ip̄a natura p̄dicari p̄t. ſꝫ tn̄ qͣꝫtū ad moduꝫſignificandi plus hꝫ de ꝓprietate ꝓpoſitio in qͣ p̄dicatureſſentia qͣꝫ ꝑſona cum p̄dicatum ſe habeat loco forme.¶ Ad primū p̄dicatū ſignificat̉ vt inherens ſub̓o. dd̓mꝙ hoc nō eſt neceſſariū īmo ſufficit ꝙ p̄dicatū ſit idemſub̓o vt cum dicit̉ ſor. eſt ſor. q̄ eſt vera ẜm boe. ¶ Ad tertiū q̄ſitū dd̓m ꝙ ꝓpter omnimodā indifferētiā eſſentiead totam trinitate ꝯueniēter poteſt p̄dicari trinitas deeſſentia ⁊ccōuerſo. ¶ Ad primū de ſuppoſito hoīs dicēdum ꝙ non eſt ſil̓e. qꝛ deus imponit̉ a forma nō multiplicata ſed eadē exiſtēte ī multis ſuppoſitis. ⁊ ideo manēs vna poteſt p̄dicari ⁊ ſubijci ſuis ſuppoſitꝭ. hō veroimponit̉ a forma q̄ multiplicat̉ ẜm multiplicatiōeꝫ ſuꝑpoſitoꝝ. ⁊ ideo manēs vna nō multiplicata nō p̄t vereſubijci multis ſuppoſitis. ⁊ ideo lꝫ ſit falſa hec hō ē ſor⁊ plato non tn̄ hec deus ē trinitas ſiue pater et filius etſpirituſſanctus.¶ DI.Oſt hoc q̄rit̉. Hic q̄Irūtur qͣttuor. ¶ Primo vtꝝ eſſentia generet. ¶ Scd̓o vtrū eſſentia generet̉. ¶ Tertio vtrū filiꝰgeneret̉ de ſub̓a pr̄is. ¶ Quarto vtrū filiꝰ ſit ex nihilo.O primū ſic ꝓcedit̉. videtur ꝙ eſſentia generet. quicqͥd enī p̄dicatur de aliqͦ p̄t ſupponereillud. ſed eſſentia p̄dicatur de patre. gͦ pōt ſuꝑponere ꝓ patre. ⁊ ita poteſt reciꝑe p̄dicatōempr̄is. gͦ poteſt ꝯcedi ꝙ eſſentia generet. ¶ Pͣ Eſſentia eſtpater. gͦ ē pater filij. ſꝫ relatiua dicūtur ad ꝯuertētiaꝫ. gͦ⁊ filius erit filiꝰ eſſentie. ſed nō niſi ꝑ generationē. ergoeſſentia generat ¶ Pͣ Sicut ſe habet eſſentia ad ꝑſonāita ꝑſona ad eſſentia ſed d̓ ꝑſona p̄dicāt̉ attributa eſſentie ſicut potentia bonitas ⁊cͣ. gͦ de eſſentia ꝓprietas perſone. gͦ poteſt dici ꝙ eſſentia generet ¶ Pͣ Maior ē oppoſitio affirmatōis ⁊ negationis qͣꝫ relatōis. ſed oppoſitio relationis facit ī diuinis vt vna ꝑſona nō ſit alia. gͦmulto fortiꝰ facit hec ꝯtradictio. ſꝫ ꝑſona patris eſt generās. ſi gͦ eſſentia nō generet pr̄ nō erit eēntia qd̓ ē impoſſibile. ¶ Pͣ Deꝰ ⁊ diuina eſſentia idē ſūt. quia ī deonō differūt ꝙ eſt ⁊ quo eſt. ſꝫ hec eſt vera. deꝰ generat vtſupra dictum eſt. gͦ ⁊ hec diuina eſſentia generat. ¶ PͣSicut eſſentia ſignificat ī abſtracto ita ⁊ ſapīa ⁊ lumēſed relatōes originis attribuūt̉ ſapīe ⁊ lumini. dicimꝰenī filiū lumē de lumīe ſapīaꝫ de ſapīa. gͦ ⁊ eēntie diuīeattribui pn̄t vt dicat̉ eſſentia generare In ꝯtrariū ſunt