DI.V

rōnes quas magiſter ponit in lr̄a. ¶ ℟º dd̓m ꝙ duplexeſt modus p̄dicādi. vnus ꝑ idemptitatē vt tunica ē veſtis. Alius ꝑ informatōem vt hō eſt albus. Primo mōrelatōes ī diuinis p̄dicātur d̓ eſſentia. qꝛ relatio ⁊ eſſentia ſunt idem ẜm rem ī deo. hoc autē nō poteſt fieri niſiqn̄ relatiua ſignificātur ꝑ nomīa ſubſtantiuā ſiue ī abſtracto ſiue ī cōcreto. vn̄ hec eſt vera eſſentia eſt paternitas ⁊ eſſentia eſt pr̄. ſi ly. pater ſubſtātiue teneat̉. Scd̓omodo relatiōes de eſſentia ī abſtracto p̄dicari non pn̄teo ꝙ eſſentia in diuinis ē indiſtincta. relatōes vero diſtinguūt id qd̓ informāt. ⁊ id̓o oīa relatiua ſignificataadiacēter ſiue ꝑ v̓ba ſiue ꝑ ꝑticipia ſiue ꝑ nominā adiectiua. ſiue etiam ꝑ p̄poſitiōes nō poſſūt vere p̄dicari deeſſentia in abſtracto. vn̄ he om̄es ſūt falſe. eſſentia generat. eſſentia eſt generās. eſſentia ē pater adiectiue eſſentia eſt de eſſentia. ¶ Ad primū gͦ dd̓m ꝙ qͣꝫuis eēntia p̄dicetur de patre nō tn̄ ſupponere pōt ꝓ patre. qꝛ p̄dicat̉rōne idēptitatis rei ⁊ nō rōne modi ſignificādi. ⁊ vn̄ ſitabſtractū ⁊ aliud ꝯcretū. ¶ Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ eſſentia ēpr̄. dicēdū ꝙ locutio ē duplex. ex eo ꝙ lypater p̄t teneriqͣſi adiectiue vt ponat formā ſuā circa eſſentiaꝫ. ⁊ ſic eſtfalſa. qꝛ ꝓprietates nō determināt eſſentiaꝫ vel p̄t ſumiſubiectiue. ⁊ tūc ſupponit pr̄ ī p̄dicamēto ꝓ ꝑſona pr̄iset ſic vera eſt. ⁊ ẜm hūc ſenſū fienda eſt ꝯuerſio ⁊ nō ẜmprimū vnde nō ſeqͥtur. gͦ filiꝰ eſt filiꝰ eſſentie. ſꝫ filius eſtfiliꝰ patris qͥ eſt eſſentia. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ ꝑſona ī diuinis ẜm modū ſignificādi informat̉ ꝑ naturā ſed nonecōuerſo. vn̄ attributa eſſentialia poſſūt p̄dicari etiā deꝑſona adiectiue ſed non ecōuerſo. ¶ Ad qͣrtum dd̓m ꝙhoc nō opponit̉ ꝯtradictorie pr̄ eſt generās eſſentia noneſt generas. qꝛ generare ⁊ nō generare nō referūt̉ ad idēẜm idem īmo ad eſſentiā. ⁊ ꝑſonā ẜm ꝙ differūt qͣꝫtumad modū ſignificādi Cōtradictio vero eſt vniꝰ ⁊ eiuſdēẜm idem. ¶ Ad qͥntum dicēdū ꝙ deꝰ ſignificat diuinanaturā in ſuppoſito. ⁊ ideo habet ī ſuo ītellectu aliquidcirca qd̓ p̄t poni diſtinctio quā facit relatio in diuinisqd̓ nō habet hoc nomē eſſentia. ⁊ ideo nō eſt ſil̓e. et hocnō ītellecto deceptus fuit abbas ioachim magiſtro in hͦꝯtraria dicens. ¶ Ad ſextū dd̓m ꝙ om̄es ille locutōesſūt improprie ⁊ exponēde ſicut exponit magiſter vt ponatur abſtractū ꝓ ꝯcreto. qꝛ magis ꝯueniēter poteſt fieri ī talibꝰ nominibꝰ qͥ habēt ordinē ad actus qͣꝫ in hͦ nomine eſſentia. actus enī ſuppoſitoꝝ ſūt. ⁊ ideo ex hͦ ip̄obn̄t quādam vicinitatē ad ꝑſonas.D ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ eſſentia genereturHyl̓. enī dicit. nihil enī niſi natū hꝫ filius.eſſentia filij eſt nata. ¶ Pͣ ẜm ph̓m ad aliqͥdnō eſt motꝰ. gͦ nec generatio. gͦ diuina generatio nō ē ī ad aliquid ſed ī ſub̓a. quia non ſūt ibi niſi hecduo p̄dicamēta. ¶ Pͣ ẜm ph̓m mouētibꝰ nob̓ mouēt̉ eaque ī nobis ſūt. ⁊ corruptis corrūpuntur. gͦ generato filio generat̉ om̄e qd̓ ī ip̄o eſt. gͦ eſſentia. ¶ Cōtra oē ꝙ generat̉ hꝫ principiū de quo ſit. ſed eſſentiā nō habet principiū de quo ſit. gͦ nō generat̉. ¶ Pͣ Si eſſentia generatur cū generās ꝑ eſſentiā habeat eē. gͦ hꝫ eē ꝑ rem a ſe genitam qd̓ ē impoſſibile. ¶ ℟º om̄e qd̓ generat̉ ſiue ꝑ ſeſiue ꝑ accidēs oꝑtet ꝙ ſit diuerſū ī generāte ⁊ genito. qͥnihil generat ſe. ⁊ qꝛ diuina ſub̓a ſiue eſſentia eadem ēin pr̄e generāte ⁊ filio genito. ideo nec ꝑ ſe nec ꝑ accidēsgenerat̉ ¶ Ad primū de Hyl̓. dd̓m ꝙ improprie loqͥtur⁊ exponendū eſt nihil niſi natū. id ē. naſcēdo acceptum.¶ Ad ſcd̓ꝫ ī ad aliqͥd dd̓m ꝙ generatio diuīa nō terminat̉ ad relatōem ſed ad ypoſtaſim q̄ eſt ſub̓a ꝑ relatōemꝯſtituta. ¶ Ad tertiū mouētibꝰ nob̓ dd̓m ꝙ nō eſt ſimile. quia ī nobis quicqͥd eſt ē nobis ꝓpriuꝫ ẜm rem qͣꝫuispoſſit eſſe cōmune ẜm rōnem in filio aut ē aliqͥd qd̓ eſt

ſibi ⁊ patri cōmune ẜm rem ſcꝫ eſſentia.O tertiū ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ filiꝰ genitꝰ non ſitde ſub̓a patris. p̄poſitōes enī tranſitiue ſunt⁊ ideo imꝑtāt aliquam diuerſitateꝫ. nulla veCro eſt diuerſitas īter filiū ⁊ ſub̓am pr̄is gͦ ⁊cͣ.¶ Pͣ Aut de accipit̉ ibi materialiter vt cutellꝰ de ferroaut originaliter vt radiꝰ de ſole. aut ordinalit̓ vt de mane fit meridies. ſꝫ nullo horū modoꝝ filiꝰ ē de ſub̓a patris. gͦ nō debet ꝯcēdi ꝙ ſit de ſub̓a patris. ¶ Pͣ Anẜ. īmonologion. nec ītellectꝰ capit nec natura ꝑmittit illūqͥ de aliquo eſt. ſꝫ ſi filiꝰ eſt ſub̓a patris. gͦ nō eſt de ſuh̓apatris. ¶ Cōtra dicit Dam̄. ꝙ generare eſt de ſua ſub̓aſibi ſimile ī natura ꝓducere. ſꝫ filius vere a patre generat̉. gͦ vere de ſub̓a eius ꝓducit̉ ¶ Pͣ Om̄e qd̓ ꝓduciturab aliquo ſibi ſub̓ali ꝓducit̉ de ſub̓a eius. ſꝫ filius ſic ꝓcedit a patre. gͦ filiꝰ ꝓducitur de ſub̓a patris. ¶ ℟º hecp̄poſitio de materialiter accipit̉ in creaturis. aliqn̄ aūtpure materialiter. vt cutellus de ferro. aliqn̄ pure originaliter vt lumē d̓ ſole. aliquādo pure ordinaliter vt demane fit meridies. aliqn̄ mixtim materialiter ſimul etoriginaliter vt filiꝰ de ſub̓a patris. in diuinis vero noneſt materia ſed ſub̓a q̄ eſt purus actꝰ. vnde ꝓportionalit̓loquēdo in diuinis. aliqn̄ accipitur de ſub̓aliter vt filius de ſub̓a diuina. aliqn̄ originaliter vt filius de ꝑſonapatris. aliqn̄ ordinaliter vt de eterno tꝑale. aliquandomixtim ſub̓aliter ⁊ originaliter vt filius de ſub̓a patrisnam ſi tm̄ ſub̓aliter acciꝑetur ſicut d̓r filius de ſub̓a patris ita pater diceret̉ de ſub̓a filij ¶ Ad primū de trāſition p̄poſitionū dd̓m ꝙ p̄poſitio notat tranſitiōem velrei vel rōnis vel vtriuſqꝫ nō tn̄ ſemꝑ imꝑtat trāſitōemreſpectu caſualis cui īmediate adiūgit̉. ſꝫ reſpectu vel illius vel alterius qͥ cum illo ꝯſtruit̉. ⁊ ſic hec p̄poſitio detrāſitiōeꝫ noīat reſpectu ꝑſone pr̄is n̄ reſpectu ſub̓e niſiẜm rōem ¶ Ad ſcd̓m autē accipit̉ materialit̓ dd̓m ꝙ inſufficiēs ē diuiſio. accipit̉ enī altero mō videlicet ſubaliter ⁊ originaliter ſimul. ¶ Ad tertiuꝫ de Anẜ. dd̓m ꝙaccipit̉ de originaliter ſolū in p̄dicta aucͣte.D qͣrtuꝫ ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ filius ſit ex nihiloilld̓ enī ē ex nihilo qd̓ nō eſt ex p̄iacenti materia. ſꝫ filius eſt hmōi. quia nō eſt de aliquo ſicut de materia. gͦ ⁊cͣ. ¶ PͣOm̄e qd̓ habet eſſeab aliqͦ de ſe eſt nō ens. ſed filius habet eſſe ab alio gͦ habet eſſe de nihilo. ¶ Pͣ Om̄e ex quo aliqͥd eſt naturalit̓eſt pͥus illo. ſꝫ nihil eſt pͥus filio. gͦ ip̄e nō eſt de aliquo. gͦde nihilo ¶ Cōtra om̄e qd̓ eſt factū de nihilo eſt creatuſed filius ē increatus. gͦ ⁊cͣ. ¶ Pẜm Dam̄. omne qd̓ eſtex nihilo vertibile eſt in nihil. ſꝫ filius nō eſt hmōi. ergo⁊cͣ. ¶ ℟º dd̓m ꝙ cum d̓r aliqͥd eſſe ex nihilo hoc poteſtītelligi dupliciter. Uno mō vt negatio īcludat p̄poſitiqnē. ⁊ ſic ordo imꝑtatus ꝑ p̄poſitōeꝫ negatur vt ſit ſenſus ē ex nihilo qͣſi nō ex aliquo ſic aūt nō p̄t verificari d̓filio qͥ eſt ſub̓a patris Alio modo vt p̄poſitio īcludat negationē. ⁊ ſic remanet ordo p̄dictus affirmatꝰ ⁊ ita nōp̄t verificari de filio. qꝛ nihilū neqꝫ eſt pͥus filio duration cum ſit eternꝰ neqꝫ natura cū ſua natura ſit ſuū eē⁊ ſic oībus modis hec eſt falſa filius eſt ex nihilo. ¶ Adprimū nō eſt ex p̄iacēti materia dd̓m ꝙ verū eſt. ſꝫ tamēeſt ex ſub̓a patris. ⁊ ideo nō ſeqͥtur ꝙ non ſit de aliquohoc etiam remoto nō ſequeret̉ ꝙ eēt ex nihilo. qꝛ paternō d̓r de aliquo: ⁊ tn̄ nō eſt de nihilo. idem aūt ē eſſe patris ⁊ filij. ¶ Ad ſcd̓m oē hꝫ eſſe a patre dd̓m ꝙ verū eſtnihilominꝰ tn̄ eſſe qd̓ a patre recipit eſt idem cū naturaquā etiā recipit a patre ⁊ ſic nature filij ī ſe ꝯſiderate nōdebet̉ nō eſſe ſicut nature create rōne cuiꝰ eſt ei naturaliter pͥus nō eſſe qd̓ habet ex ſe qͣꝫ eſſe quod habet ex alio¶ Ad vltimū om̄e de qͦ aliqͥd dd̓m ꝙ ī diuinis ꝑſonis