Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Seite
218r
Einzelbild herunterladen
 

ẜm ſtatū ꝯn̄em ꝓpt̓ aliqua mala vitanda etbona ꝓſequenda non tam̄ dictat recta ratōtm̄ de cibo ſubtrahe̓ ut n̄ poſſet nat̉a ꝯẜuariuel etiā hō opera debita oꝑari. Dic̄ enī. jero.ꝙ nō refert vtꝰ magno ul̓ ꝑuo tꝑore te interimas. et de rapina holocauſtū offert qͥ uel ciboꝝ nimia egeſtate ul̓ manducandi ul̓ ſomni penuria corpus affligit et iteꝝ rōnalis hōdignitē ꝑdit qui ieiuniū caritati ul̓ vigiliaˢſenſuū integ̓tati p̄ponit. Sequit̉ vide̓ de. 2º.ſ. de vtilitate ieiuniij. et circa hoc q̄runt̉ pl̓a.ſ. ad quid ieiuꝰ ſit vtile. ad qd̓ patet rn̄ſio exdictis ſupͣ in illa. q. vtᵐ ieiuniū ſit. ⁊cͣ. Necoportet ad hoc adde gr̄a breuitaris. Vtᵐ jeſit ſatiſfactoriū ℟º ꝙ ſic. Mt̄. 17. hoc genꝰdemonioꝝ nō eicit̉ n̄ in or̄one et ieiunio. Eſtinquā ſatiſfactoriū quia et ꝓ libidīe pct̄i ſb̓tractōꝫ delectatōis recōpenſat afflictōꝫ ec̄ addens et futura pct̄a impedit. ꝯcupīam debilitans Vtᵐ ieiuꝰ qd̓ ſub p̄cepto cadit ſit ſatiſfactoriū ℟℟º p̄ceptū legis nat̉e n̄ eſt i̇ deeo qd̓ eſt necceſſariū ad ſalutē. et ideo qd̓ ſubhuiōi p̄cepto cadit nō eſt ſatiſfactoriū ſꝫ preexigit̉ ad ſatiſfactōꝫ. ⁊ ſil̓r eſt de el̓ia ꝓut cadit ſub p̄cepto ſed p̄ceptū ecc̄ie ad idē ordīaript̄ ad qd̓ ſatiſ factō ordīat̉. ⁊ iō ieiuniū qd̓ cadit ſub p̄cepto eccl̓ie pt̄ eſſe ſatiſfactoriū. hectho. Quale ieiuniū eſt ſatiſfactoriū. ℟ºī carne duo ſūt .ſ. vitiū quod dꝫ domari ⁊ natura q̄dꝫ ſuſtentari. jeiuniū ergo qd̓ naturaꝫẜuat et vitiū domat eſt deo acceptū ⁊ ſatiſfactoriū. aliud non Sciendū tam̄ ẜm bon̄. ꝙ ſieſſet ieiuniū tale qd̓ induce̓t mortē ſue mortis acceleratōꝫ. hoc aūt eſſet ex ītentōne et ſiceſſet pct̄m mortale. vn̄ jeroꝰ. nō refert. vtᵐ ꝑuo tꝑore l̓ magno te int̓imas NAut p̄ter intentōne et tūc uel dando oꝑam rei licite et ſicnō eſt pct̄m. Aut nō dando oꝑam rei licite vl̓vtili ſꝫ ſuꝑuacue ul̓ male et ſic eſt pct̄m. Aliqͥtam̄ dicūt ꝙ abſtincia n̄ accelerat mortē. ſedẜm bon̄. ipſam bene accelerat pnīa grauis. Sequit̉ videre de. 3º .ſ. de obligatōe hoīm adieiuniū. Et circa hoc q̄runt̉ pl̓a .ſ. vtᵐ ieiuꝰſit in p̄cepto. ℟℟º vt patet ex ſupͣ dictis. jeuiniū valet ad vitandū mala ⁊ ꝓſequendūbona. Vnuſquiſqꝫ autē ex nat̉ali rōe tē tm̄ieiunijs vti qͣntū ſibi eſt nccͣim ad p̄dicta. ⁊ideo ieiuniū in cōi cadit ſub p̄cepto legis nature. Sed det̓mīatio tꝑis ⁊ mōi ieiunādi ẜmꝯueīenciā et vtilitatē ppl̓i xp̄iani cadit ſub p̄cepto iuris poſitī quod ē inſtitutū a p̄latis eccleſie ad quos ꝑtinet ſtatuta p̄ciꝑe que ꝑtinētad cōem vtilitatē fideliū in ſpūalibꝰ bonis. ethoc eſt ieiuniū ecc̄ie de ꝯſe. di. q. qͣdrageſima.et. c. ſe. Sꝫ obt̓ quicūqꝫ tranſg̓dit̉ p̄cepᵐ mortalit̓ peccat. ſi gͦ ieiuniū īſtitutū ab ecc̄ia cadat ſub p̄ccepto tūc ſi qͥs vnū diē tm̄ qͣdrageſime ſolue̓t mortalit̓ peccat qd̓ videt̉ duꝝ dicere ℟℟º p̄cepta iuris poſitī magis obligātex ītentōe legiſlatoris qm̄ ex ip̄is v̓bis ⁊ iōtrangreſſor tal̓ p̄cepti magis eſt reputandꝰ qͥobuiat ītentōi legiſlatoris qͣꝫ qͥdeuiat in aliquo ab ordinatōe legis. jntentōi aūt latorislegis obuiat qui ex cōtemptu uel ſine aliquarationabili cauſa ordinatōꝫ n̄ ẜuat. Si autēin aliquo caū ordinatōꝫ nō ẜuat ī quo ꝓbaʳpt̄ credi ꝙ ſi legiſlator adeſſet eū obligari n̄vellꝫ talis trangreſſor p̄cepti reputandꝰ noneſſet. et iō n̄ eſt ncc̄im ꝙ quicūqꝫ diē ab ecc̄a īſtitutū ieiunare obmittit motal̓r peccat. Pt̄enī hoc oīo ſine pct̄o ꝯtingere. aliqn̄ aūt ſinemortali cū veīali. aln̄ etiaꝫ cū mortali et hocẜm diuerſas occōnes qͥbus hō inducit̉ ad frāgendū ieiuniū. hec tho. in. 4º Vtᵐ om̄s teneant̉ ad ieiunia eccl̓ie. ℟º ieiuniū accepꝰn̄ ẜm ꝙ ē actꝰ v̓tutis ſꝫ p̄ciſe rōe eiꝰ qd̓ ſuꝑaddit ſtatutū eccl̓ie nō eſt de iure nat̉e nͨ de iure dino ſed de iure poſitiuo. tali aūt iure ꝓhibent̉ uel p̄cipiunt̉ talia q̄ alias bene ⁊ male fieri poſſent. Sic̄ aūt ſupͣ dictū eſt ſtatuta cōiaponūt̉ ẜm ꝙ ml̓titudini ꝯueniūt. ⁊ iō legiſlator in eis ſtatuendis attēdit illud qd̓ ut inpl̓ibus accidit. Si aūt aliqͥd ex ſpāli cā in aliquo īueniret̉ qd̓ obẜuancie ſtatuti repugnꝫn̄ intēdit talē ad ſtatuti obẜuanciā obligarevn̄ exͣ de obẜua. leui. di. 14. ꝯſiliū. legi n̄ ſubiaceat ncc̄itas. et arꝰ de ꝯſe. di. q. qͣdrageſīain hͨ tn̄ eſt diſtinctō habenda ẜm tho Namſi ſit euidens cā ꝑ ſeip̄m licite pt̄ hō ſtatuti obẜuanciā pret̓ire p̄ſertim ꝯſuetudīe int̓ueniētevel ſi nō poſſet defacili ad ſuꝑiorē recurſꝰ hr̄iSi u̓o cauſa ſit dubia debet ad ſuꝑiorē recͣriqui pt̄atem habet in talibꝰ daſpēſandi et hͨ ēobẜuandū in ieiunijs ab eccl̓ia īſtitutis ad q̄om̄s cōiter obligant̉ nͥ in eis fu̓it impedimētū aliqd̓ ſpeciale. Dicit aūt hoſt̓. ſuꝑ. c. ꝯſiliū.ꝙ in diſpenſatōe ſuꝑ ieinio n̄ ſufficit lnīa ſimplicis p̄ſb̓ri etiā ex iuſta cā nͥ ſūma ncc̄itasīmineat ita ꝙ ad ep̄m ſine ꝑiculo n̄ poſſit recurſus hr̄i. et vt dicit ca̓ ſufficiens ad diſpenſandū eſt īfirmitas. nat̉e debilitas. ciboꝝ cariſtia ſū̓ penuria ul̓ pauꝑtas. pereg̓natō. laboret ꝓtractio m̄ſe nimia. ut īẜuiētibꝰ mēſe nōbiliū et huiōi Sꝫ obt̉ iᵈ qd̓ dixit xp̄s luc̓. ꝙnō pn̄t filij ſponſi ieiuare qͣndui ſponſus eſtcū ip̄is. Eſt autē xp̄s cū oībus iuſtis ſpūalit̓in eis hītans. vn̄ dn̄s dicit. Mᵗ. vlt̓. ecce egovobiſcū ſū vſqꝫ ad ꝯſūmatōꝫ ſeculi. gͦ iuſtinō oligant̉ ad ieiunandū ℟º illud v̓bū poteſt exponi tripl̓r. vno mō ẜm criſoᵐ qui dic̄ꝙ diſcipuli qͥ dicunt̉ filij ſponſi ad hoc erantībecillius diſpoſiti. vn̄ ꝯꝑant̉ veſtim̄to veteriet ideo in corporali pn̄cia xp̄i magis erant fouendi ī quadā dulcedīe qͣm exercendi ī ieiunij auſteritate. et ẜm hoc magis ꝯueīt ut diſpenſet̉ ī ieiunijs cū imꝑfectis et nouicijs qͣꝫcū antiquioribꝰ et ꝑfectis vt patet ī glo. ſuꝑiᵈ. pſal. Sicut ablactatꝰ eſt ſuꝑ mr̄em ſuā.Scd̓o mō pt̄ dici ẜm Ieroᵐ. ꝙ dn̄s ibi loquit̉de rōe veteꝝ obẜuanciaꝝ. vnde hͨꝑ dn̄s ſigͣt