Icmorit̉. jntendit gͦ bt̄s jo. ꝙ v̓ eo qͥ morit̉ inpct̄o mortali nō eſt orandū. Pro eo u̓o qui ēin pct̄o ad mortē dicto pͥmo mō et 2º nō prohibet orare. ſed on̄dit ꝙ monitō qͣ dixerat eēorandū ꝓ ꝓximo nō extendit̉ reſpectu oīm.ſꝫ reſpectu eoꝝ de qͥbꝰ ſꝑare poſſumꝰ ꝙ noſtrisor̄onibꝰ emendent̉. hec bon̄. 2. li. ſen. di. 43. inlr̄a ¶ Sequit̉ videre de 4º .ſ. de vtilitate et efficacia ſue v̓tute or̄onis. Et circa hoc q̄runt̉pl̓a. pͥº vtᵐ ſit ꝯgruū ⁊ vtile d̓mi orare ¶ ℟ºꝙ ſic. ym̄o eſt vtiliſſimū. pͥmo ut nos diſpoſitōi dine ꝯformemꝰ. Oramꝰ enī nō quidē qͣiex or̄onibꝰ nr̄is deꝰ de nr̄is indigencijs uel deſiderijs īſtruat̉. vel eiꝰ diſpō in aliqͦ īmutet̉ qd̓fuit error qͦrundā antiqͦꝝ ſꝫ ut īpetremꝰ illudqd̓ deus ab et̓no diſpoſuit ſct̄oꝝ p̄cibꝰ ſe facturū .ſ. ut nos poſtulando meream̉ acciꝑe qd̓ deus ab et̓no diſpoſuit nob̓ dare ut greg. dicitpͥmo liº dyalo. qͥa ut dicit auꝰ. li. 2. de p̄deſti.ſct̄oꝝ. forte ſic p̄deſtinati ſūt aliq̓ ut nr̄is or̄onibꝰ ꝯcedant̉ hec augꝰ. Sub dina enī ꝓuidencia nō tm̄ cadit qͥ effectꝰ fiant. ſꝫ etiā ex quibꝰcaīs et quo ordīe ꝓueniāt. Scd̓o vtile eſt nob̓d̓mi orare ut fiduciā recͣrendi ad d̓mi accipiamus ⁊ eū bonoꝝ nr̄oꝝ autorē recognoſcamꝰ.Vn̄ criſoꝰ cōſidera qͣnta felicitas tibi ē ꝯceſſaor̄onibꝰ cū deo fabulari. eloquia cū xp̄o miſcere vel optare qd̓ deſideras poſtulare. Terciout or̄onis effectū qui ē ml̓tiplex aſſequam̉.Forbos enī corporis ⁊ aīe ſanat jac̓. vlt̓. oratio fidei alleuiabit īfirmū. ⁊ jeroꝰ. jeiunio ſanant̉ peſtes corꝑis. or̄one peſtes n̄tis ¶ Itē inbello corporali ⁊ ſpūali triūphat de quo exo. Acū moyſes leuabat manꝰ vīcebat iſrl̓. de 2º.yſidoꝰ. frequēs or̄o vitioꝝ inpugnatōꝫ extinguit. Itē vitā ꝓlongat. yſa. 2s. audiui or̄oꝫtuā et vidi lac̓. t. ecce ego adiciā ſuꝑ dies tuos. 15. ānos. Itē ab obprobrio et morte liberat ut ſarā thob̓. z. ⁊ ſuſannā. dan̄. 12. Itemintellectū illuīat. auꝰ. or̄one meliꝰ ſoluunt̉dubia qͣm īquiſitōe alia. Itē celū reſerat. luc̄4. ih̓u baptizato ⁊ orante aꝑtū eſt celū. Itemd̓m mitigat. vn̄ thob̓. z. dic̄ glo. ꝙ or̄o deū lenit lacrima cogit. et hec ad p̄ſens ſufficiant.¶ Vtᵐ or̄o ſit ſatiſfactoria ¶ ℟º ſatiſfactōreſpicit ad culpā p̄teritā pro cuiꝰ offenſa ꝯpēſatōꝫ facit et culpā futurā inqͣntū eſt medicina p̄ſeruas ⁊ hec duo ꝯueniūt or̄oni. jnitiūenī oīs pct̄i eſt ſuꝑbia. in or̄one u̓o homo deoſe huiliat p̄cedētis etiā offēſe recōpenſatōꝫ facit ⁊ aditū culpe future tollit radicē amputans ei. ⁊ ita or̄o plene hꝫ rōꝫ ſatiſfactōis. ſꝫcū ſit triplex or̄o .ſ. vocalis mētal̓ ⁊ media q̄illaꝝ ē ſatiſfactoria ¶ ℟e. ad cuiꝰ euidenciamſciendū. ꝙ or̄o pure mental̓ eſt qn̄ labia nonmouent̉ ſꝫ cor ad d̓m loquit̉. Pure vocalis ēqn̄ hō nichil cogitat de hijs q̄ dicit nec in generali nec ī ſpāli. ita ꝙ referat ītentōꝫ v̓boꝝad finē. ſꝫ cū orat caſtra fabricat et ſic mētalis ſimpl̓r vocalē excedit. Media eſt qua hōorait mētalit̓ ⁊ vocalit̓ ⁊ tūc aūt v̓ba illa īpediūt affct̄m qͥa ſic ē īflāmatꝰ ꝙ īmediate fertur in d̓m ⁊ tali melior ē mētalis. Aut v̓baiuuāt ⁊ tūc vtilior eſt or̄o media ſiue mixtaet huiōi ſūt multe or̄ones maxīe in illis quinō ſūt ſpūales ad qͦꝝ affectꝰ ꝓuocandos ſūt īſtitute or̄ones vocales ¶ Si igit̉ querat̉ queor̄o ſit ſatiſfactoria ¶ Rn̄dit bon̄. ꝙ oīs. qͥanll̓a eſt ī qua nō laborent virtutes aīales. ⁊qͣrtū ſpūs delectat̉ tm̄ ſepe caro tabeſcit ⁊ virtutes aīales mīꝰ c̓ca regimē corporis ſūt intēte. vn̄ greg̓. ſuꝑ eze. dū creſcit fortitudo amoris ītimi īfirmam̉ fortitudīe carnis. vn̄ neruus femoris jacob ex lucta angeli emarcuiſīe dr̄. jnt̓ cet̓as tn̄ illa eſt magis ſatiſfactoria in qua hō ad gemitū accēdit̉. quia deus īilla maxīe delectat̉. vn̄ quia illud eſt gratieſpālis nō imponit̉ a p̄ſb̓ro ſꝫ p̄ambulū ad iᵈſ. or̄o vocal̓. ⁊ quia nō eſt ſtatꝰ ī vocibꝰ ſꝫ ordinant̉ ad intellectū. Hinc ē ꝙ dn̄s cū dic̄. Mt.6. Orantes nolite multū loqͥ. mittit ab or̄oevocali ad mentalē. ⁊ etiā greg̓. dicēs. veracit̓orare ē amaros ī ꝯpiuictōe gemitꝰ nō v̓ba cōpoſita reſonare. hec bon̄. Sic igit̉ hͨ eſt ſūmadictoꝝ .ſ. ꝙ oīs or̄o ex caritate facta ſi rectefiat eſt penal̓ ⁊ pt̄ eſſe ſatiſfc̄oria qͥa nunqͣꝫ eſtita delectabil̓ qnͥ ſit aliqͦº penal̓ .ſ. an̄cedent̓uel cōit̓ vel ꝯcomitant̓. illa tn̄ int̓ om̄s eſt pͥcipue ſatiſfactoria q̄ magis ē gemibūda ⁊ inqua ē maior clamor cordis ad deū pro pct̄oꝝvenia. hͨ aūt in aliqͥbus ē mental̓ in aliqͥbuˢvocal̓ ¶ Vtᵐ or̄o ſit meritoria ul̓ etiā impetratīa. ¶ ℟º ꝙ ſic. vn̄ ſuꝑ iᵈ pſal or̄o mea īſinū. mn. hu̓tet̉. dicit glo et ſi eis n̄ ꝓfuit egotn̄ non ſū fruſtratꝰ mͥcede mea. mͥces aūt n̄debet̉ nͥ merito. or̄o enī ut dictū ē reſpectu futuri effectꝰ duplicē hꝫ v̓tutē .ſ. merendi ⁊ īpetrandi. v̓tutē mendi hꝫ ſicut quilibet actꝰ v̓tutis inqͣntū .ſ. ꝓcedit ex caritate a qͣ quidēꝓcedit mediāte rel̓ione cuiꝰ actꝰ eſt. ut dc̄meſt ſupͣ. Ad rel̓ionē ꝑtinet or̄oꝫ offerre. ad caritatē u̓o ꝑtinet deſideriū rei cuiꝰ ꝯplementūpetit or̄o. fides aūt nccͣia ē ex ꝑte dei .ſ. ut credat̉ ab eo poſſe obtine̓ qd̓ petit̉. Huīlitas veronccͣia eſt ex ꝑte petētis qͥ ſuā indigenciā recopnoſcit. Eſt etiā deuotio nccͣia. ſꝫ hͨ ad rel̓ionē ꝑtinet cuiꝰ eſt pͥmus actꝰ nccͣiꝰ ad oēˢ cōſequētes. ut dictū eſc li. 2º ¶ Eſt aūt or̄o ī petratuia ex gr̄a dei q̄ etiā nos adorandū inducitn̄ augꝰ. de verb̓ dn̄i. nō nos hortarē ut pete̓mꝰ ṅ dare vellꝫ. Notandū aūt ꝙ qn̄qꝫ pn̄cipalit̓ aliqͥd aliud reſpicit meritū or̄onis qm̄illud qd̓ petit̉. Ordinat̉ enī meritū p̄cipue adbt̄itudinē. ſꝫ petitō or̄onis directe extendᵗ ſeqn̄qꝫ ad alia. Si gͦ illud aliud qd̓ petit aliqͥsꝑ ſe nō ſit de bt̄itudīe ei vtile nō meret̉ illudſꝫ qn̄qꝫ hͨ petēdo et deſid̓ando mitū ꝑdit. ut ſipetat a deo ꝯplementū alicuiꝰ pct̄i qd̓ ē nō pieorare. ¶ Qn̄qꝫ u̓o nō eſt ncc̄im ad ſalutē necmani feſte cōtrariū. et tunc licet orans poſſet
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten