LIſūt pct̄a venialia frequent̓ iterata. ut etiamdic̄ mgr̄ ſen. li. 4. di. 21. ⁊ hoc ꝓpt̓ vitandū ꝑiculū qͥa ꝯſuetudo frequēter ducit ī libidine⁊ ꝯtēptū ⁊ ſuffiᵗ ſtare ī gn̓alitate ⁊ n̄ oportetad ſungl̓adeſcende̓. Si tn̄ quis velit deſcenderemultū eſt laudable ⁊ vtile ⁊ nccͣm volenti aſcende̓ ad ꝑfectionē. hoc igit̉ eſt dictū de venialibꝰ gn̓aliter ẜm bon̄ ¶ In caſu tn̄ ꝯtingit ꝙhomo tene̓ ea ꝯfit̓i fiue ꝓpt̓ dubiū ſuie ꝓptereccl̓iaſticū ſtatutū. ꝓpter dubiū qn̄ dubitatꝓbabilit̓ vtᵐ ſit veniale uel mortale. ideo ſinon penitet ſic̄ de moͣrli diſc̓mī ſe exponit. ⁊ideo debet ꝯfiteri illud nō quidē aſſerēdo ip̄meſſe moͣrle. quia ut dic̄ augꝰ. iq. de tri. nō tm̄eſt mendaciū dice̓ fl̓m ſed etiā aſſere̓ dubiū.ſed debet ꝯfiteri iᵈ ſicut iacet in ꝯſcīa ⁊ iudicio ſacerdotis relinqͣt. vtᵐ ſit veniale ul̓ mortale. ſicut enī dubitat ita dubitādo ꝯfiteridebet. debet tam̄ ꝯteri ⁊ penitenciam ſuſtinereac ſi eſſꝫ mortale. ⁊ tūc mēs aſſecurat̉ ⁊ nullo mō veritati p̄iudicat̉ hec bon̄. Sꝫ obicit̉ qͥaglo. ſr̄ illud Iac̄. q. Confitemī alterutꝝ pec.vr̄a. ⁊cͣ. pct̄a inquit q̄ ex hūana ignorancia l̓infirmitate veniūt dic̄ ⁊ p̄cipit ꝯfiteri. huiōiaūt pct̄a ſūt venialia gͦ tenet̉ ea ꝯfiteri ℟ºꝙ ſi hoc intelligat̉ de veīalibꝰ tūc ſumit̉ ibi p̄cipere ꝓ docere ẜm iᵈ luc̄. q. p̄ceptor ꝑ totā nōctē labo. ⁊cͣ. v̓bū aūt bt̄i Iacobi licet ſit ꝓpōſitū ꝑ modū imꝑatm̄ tn̄ ꝓ mortalibꝰ tm̄ teimꝑatiue. ꝓ venialibꝰ u̓o magis exhorttiuevnde p̄ceptū eſt qͦ ad moͣrlia ⁊ ꝯſiliū qͦ ad venialia. hͨ tn̄ nō ꝓcedūt ẜm ſcotū ut patꝫ exdictis. Obicit̉ etiā illud aug̓. Si cepiſti fluctuare ꝯfitere motū ne plangas ruinā. ẜmhͨ ruere vl̓ qui nō ꝯfitet̉ venialia ¶ ℟º nō eſtp̄ceptū ſꝫ ꝯſiliū. vnde dic̄ hec nō quia nō poſſꝫaliter ṅ ꝑ ꝯfeſſionē vitare ruinā. ſed quia hͦvia eſt ſobria ⁊ ydonea ¶ Vtᵐ aliq̓s poſſet licite ꝯfiteri pct̄a que nō fecit ¶ ℟º pct̄a que qͥsnon fecit ẜm rem fecit tn̄ ẜm ſuā eſtimatōꝫ.pt̄ q̓s ꝯfiteri. que u̓o neutro mō fecit n̄ poteſtlicite. pͥmo mō frcit ꝯtra veritatē rei non tn̄ꝯtra v̓itatē ꝯſcīe. 2º mō facit ꝯtra vtrumqꝫ.¶ Quid de gn̓ali ꝯfōe in qua ẜm morē aliqͣeccl̓iaꝝ p̄ſb̓ri ⁊ alij confitent̉ ſe ꝯmiſiſſe oīapct̄a dicentes. peccaui in oībus vicijs quibꝰhō peccare pt̄ ¶ ℟º talit̓ ꝯfitens loquit̉ in ꝑſona eccl̓ie. vel ſicut dic̄ augꝰ in vno pct̄o pn̄tml̓ta noͣri. vel qd̓ dic̄ in oībꝰ vicijs ꝯp̄hēditgn̓a ſinguloꝝ et nō ſingula geneꝝ. q. d. locūcione. cogitatōe oꝑatōe obmiſſiōe hec tho. etquaſi eadem dicit hoſt̓. et addit vituperanditamen ſunt p̄ſbiteri qui addūt de pollutōnecredentes hoc ſufficere ſibi ꝓ ꝯfeſſiōe qd̓ nō eſtvni quia ad huiōi mortalia requirit̉ ꝯfeſſioſpālis et ſacr̄alis ¶ Vtᵐ liceat in ꝯfeſſiōe aliena peccata referre ¶ ℟º aliena peccata aut n̄ꝑtinent ad pct̄i accu̓ſatōꝫ ſꝫ magis ad excuſationē eiꝰ qui ꝯfitet̉ ex quadā aſſociatōe alioꝝquia ſolatiū eſt miſeris hr̄e ſocios penaꝝ. Sicut qn̄qꝫ aliq̓ ſimplices ꝯfitēdo om̄s vicinosſuos accuſant. dicendo om̄s ſumꝰ latrones.vſurarij ꝑiuri et ſil̓ia. ⁊ hoc mō pct̄a aliena īꝯfeſſionē referre nō licet. ⁊ a ꝯfeſſore talis cōfitens corripi pt̄. Aut ſunt pct̄is nr̄is ꝯuincta ita ꝙ ſine eis nō poteſt bn̄ explicari culpa ꝓpria et tūc licet ea in ꝯfeſſiōe dice̓ eo mōqͦ ſue ipſis nō poteſt culpa ꝓpria explicari.Vn̄ ſufficit aln̄ dicere in gn̓ali ut ſi ml̓r ſitab ep̄o cog̓ta qd̓ abſit ſufficit dr̓e ſe eſſe cogͥtāab aliqͦ magno p̄lato. Si a ꝑſona religioſaa rel̓ioſa. quia ſatis apparet genus culpe. Siu̓o deſcend̓it ad ꝑſonā ſpecialē increpari debetſil̓r nec ꝯfeſſor debꝫ inqͥrere de ꝑſona curioſe.ſi tn̄ ſuſpicet̉ ꝙ ſit ꝑſona cui debet ꝓdeſſe ⁊ cōueniēs ⁊ vtile ſit ip̄am ſcire pt̄ exͣ ꝯfeſſionisfoꝝ de illa inqͥrere. Nam talia ſūt ſepe occ̄ofrangendi ſigillū ꝯfōis. vbi ē maxiᵐ ꝑiculū ut infra patebit. Si u̓o peccatū explicarinō poſſit ſine ꝑſona. ut ſi ml̓r ſit in ordīatea viro cog̓ta tūc ſi de viro dicat nō peccat.quia nō poteſt alit̓ ꝯfiteri ꝓp̓am cl̓pā. hͨ bon̄.In hoc tn̄ membro vltimo ſubdiſtinguit pe.ſ. ꝙ aūt īminet ꝑicl̓m illi ꝑſone ꝑ hͨ qd̓ mani feſtat̉ ⁊ tūc nō debet manifeſtari ſꝫ ſufficitſine huiōi circūſtancia pct̄m dicere aut nō. ⁊tūc debet maīfeſtari hͨ pe. Sic ergo gn̓alit̓ eſtvni ꝙ pct̄a aliena nō ſūt dicenda ī ꝯfeſſiōnenͥ inqͣntū ſūt ꝓpria. pſal. dix. Confitebor adu̓ſū me īiuſti. m. do. glo. pct̄a mea n̄ alienanec ꝯfeſſores de illis inqͥrere dn̄t. Vnde illi qͥramūculos in ꝯfōe inqͥrunt et de alijs malūaudiūt et ſuſtinent vix aut nunqͣm a detractione excuſari pn̄t ⁊ aīabus mederi neſciūtdū paciunt̉ veniētes ad medicinā alios accuIando ſibi inflige̓ graue vulnus hͨ bon̄. rod̓.tn̄ dicit. ꝙ ſi cōfitens ꝑſonā expͥmat cū quapeccauit bona intentōe pnīario qui pt̄ et vltꝓdeſſe et nō obeſſe nō ut ꝓdat ip̄m peccatorēſed ut pnīariꝰ oret ꝓ eo. ul̓ ſecrete laboret adcorrectōꝫ eiꝰ n̄ peccat ſꝫ pociꝰ meret̉ arꝰ ad hͨvt̓. 21. q. ij. hͨ vl̓. Sil̓r ſi pnīariꝰ inqͥrat de illa ꝑſona bona fide .ſ. ut oret ꝓ ea aut eā corrigat in oculto. credit ꝙ nō peccet dū̓ tamenꝯfitentē nll̓o mō cogat ad nōiandū eā̓ auteiꝰ expͥſſiōꝫ extorqueat ab īuito hͨ rod̓. Scd̓mu̓o rich̓. penitens celare tenẻ ꝑſonā cum quapeccauit ṅ ī tribus caſibꝰ. Vnꝰ eſt qn̄ hͨ nōeſt neceſſariū ad expͥmendū ꝓp̓m pct̄m. tuienī tenet̉ eā expͥme̓ ꝯfeſſori eo mō qͦ dictū eſtſupͣ. Alius eſt qn̄ eſt vtile ad correctōꝫ ul̓ preẜuatōꝫ illius a reciduio. tunc enī ꝯfitens bn̄fac̄. ſi dic̄ exͣ ꝯfeſſionē alicui ꝑſone que pꝰſit⁊ velit illi prodeſſe et nō obeſſe. ſed hac de canō expedit eā in ꝯfeſſiōe nōiare quia ꝑ hoc n̄poſſit ad correctōꝫ illiꝰ ꝓcedere. Terciꝰ eſt qn̄eſt vtile ad p̄ẜuandū penitentē a recidiuo. tūcenī expedᵗ ꝯfitēti expͥme̓ ꝯfeſſori illā ꝑſonapt̄ enī ꝯtinge̓ ꝙ ꝯfeſſor ꝑ ꝯg̓tionē illiꝰ ꝑſonemoīta dabᵗ ꝑ q̄ a reciduio meliꝰ p̄ẜuari pot̓itſui eſt ꝯfitendūXIII
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten