Titulusoctauus

dauit ſerpentibus vt ad deſertum locum ꝑgerēt.et mortuū illū ſuſcitauit. Exinde p̄cepit trayanuſmamillas eiꝰ abſcindi. qͦ facto lac ꝓ ſanguīe effluebat. poſtea linguā eiꝰ p̄cidens loquelā nō amiſitDemū iulianus ſagittas in cor eius duas ⁊ vnaꝫin latus direxit. Sicqꝫ cū palma martyrij ad celūglorioſa aſcendit. De baptiſmo eius mirandū eſtnec tamen incredibile. vel deo impoſſibile qꝛ omnia poteſt ⁊ ſupra legem cōem homines iuſtificare. Uincent. tn̄ in ſpec. hiſtoriali: hoc dicit pie credendum.Ea quoqꝫ tē. §. XVIII.peſtate qua dyoclecianꝰ feruebat inſania contraxp̄ianos apud cretam. in ciuitate auguſta ſuꝑueniens narciſſus epiſcopus neſciens quo introireprofugus ad meretricem eſt ingreſſus nomine affram. vt refert vincen. in ſpecu. hiſto. vbi ſupra exgeſtis eius. Introiuit aūt narciſſus cuꝫ dyaconoſuo felice. Illa aūt vidēs honeſtos viros aduētatores extimans impudicos parat cenam ⁊ oīa q̄ſolito more cū tribus puellis quas ſecū habebatparare cōſueuerat. Epiſcopus aūt veniens cibūcapere orare cepit ⁊ pſallere. Affra aūt audiens ⁊videns que nunqͣꝫ audierat ſtupore ducta cepit īquirere qͥs eſſet ille. Et didicit hunc eſſe epiſcopūxp̄ianoꝝ. Hoxqꝫ ad pedes eiꝰ cecidit dicēs. Domine indigna ſum ⁊ nulla in iſta ciuitate me turpior inueniri poteſt. Cui narciſſus ep̄s ait. Saluator noſter a turpiſſima tactus inqͥnari nō potuit:ſed ſanctitas illius omnes ſordes diluit atqꝫ mūdauit. nam ⁊ ſol lucem ſuaꝫ circa cloacas ⁊ lutulentas aquas fundit ſine ſui inquinatione. Undeet tu filia ſuſcipe in te lumē fidei vt purificari poſſis ab om̄i peccato ⁊ demonio fugato: introitu ꝑpetue claritatis gaudere. Que cum verba eiꝰ puellis ſuis retuliſſet reſponderunt. Tu noſtra dn̄aes. et ſi ſecute ſumus te ad inquinamenta facinorum quomodo non ſequemur te ad indulgentiāpeccatoꝝ. Uocabant̉ aūt digna eumenia ⁊ euprepia. Deniqꝫ epūs cum dyacono ſuo totam orando ⁊ pſallendo noctem ꝑtranſiens ſimul affrā cūſuis puellis habuit conſortē. Mane autem factocum inquireret̉ ab ea vbi eſſent qui ad eam introierant. Reſpondit eos abiſſe ad ſacrificādū. Tūcabijt ad matrem ſuam et dixit ei. Epūs xp̄ianorūvenit ad me neſciens quo iret. ⁊ ꝑ totam noctemexpandit manus ſuas ad deum ſuum: noſqꝫ fecitorare ſecum. Circa ꝟo galloꝝ cantum extincto limine: cū illud accendere nō poſſeꝫ dicēte ep̄o. veni lux mea de celo: on̄de faciem tuā ⁊ ſalui erimꝰ.venit lux de celo ſicut ſol venit ⁊ tonitruū: ⁊ notreceſſit. ſꝫ tamdiu ſtetit qͣꝫdiu aurora inciperet. Etdum finiſſet orationem fecit nos reſpondere amēLux aūt fulgoris paulatim receſſit ab oculis noſtris. In craſtino aūt ſe oſtenderunt mihi qui inſidiabāt̉ ei vt exeūtē tenerēt ⁊ occiderēt. Ego aūeos abſcōdi vbi faſcinas habeo de lino: timēs neſcrutaret̉ locus. Si iubes mr̄ hūc eos trāſire facio. qꝛ promiſit mihi me chriſtianā fieri: ⁊ peccatamea deleri. Ad hec mater eius gaudens ait. pre-

ſtet deus vt et h̓ qͦꝫ mihi contingat. Ueſpere aūtfacto ſanctus narciſſus ab affra rogatus ad matrem eius migrauit. Et illa gaudens ꝑ tres horaſplantas eius tenuit obſecrās vt ⁊ eā faceret a peccatis mundari. Qui indicto eis ſeptem dierū ieiunio. precepit eis vt id quod coluerant ei euidēter exponerent. Hylaria affre mat̉ reſpondit. Parentes mei genere cyprij fuerunt ⁊ venerunt indecum ſacris veneris. ⁊ coli venus non pōt niſi abhis femīs q̄ meretrices fuerīt. Deniqꝫ ego filiā meam ſacris veneris cōſecrans. quaſi dee veneri ſeruitium ⁊ de meretricio placiturā in proſtibulo manere ꝑmiſi. credens ꝙ ꝓpter hoc mihi eſſet ꝓpiciatura venus: ſi filiam meā diuinis eius imitationibus occupaſſem. Nā quantoplures amatorespoterit habere mulier q̄ veneri ſeruit. tantoplꝰ veneri placere poſſe a ſacerdotibus veneris felicioraffirmat̉. ¶ Audiens hec vir dei narciſſus ingemuit ⁊ lachrymas fudit. dixitqꝫ ad feliceꝫ dyaconem ſuum. Surge frater ⁊ demus lamentū ſupeiſtam talem culturam. et rogemus dominum: vtvbi abundauit iniquitas ibi abundet ⁊ gratia. factum eſt autem cum oraſſent apparuit egyptiusquidam coruo nigrior nudus ⁊ toto corpore vulneribus elephantinis plenus cepitqꝫ dare mugitum ⁊ dicere. O fancte narciſſe quid tibi cū caſamea. Quid tibi cum ancillis meis quas ſemꝑ difamilia mea habui. Deus tuus mūdas aīas ⁊ mūda corpora diligit. iſte mee ſunt alterius eſſe nonpoſſunt. Tunc ſanctus narciſſus dixit ei. Dic mihi damnate. ſcis dn̄m meū ieſum chriſtuꝫ nazarenū tentū flagellatū cruci affixum mortuū de ſepl̓tura die tercia reſurrexiſſe. Scis hoc factum. Cuidyabolꝰ. vtinam hoc neſcire mihi licuiſſet. nā hora qua crucifixus eſt cathenis igneis princeps noſter eſt religatus. Et narciſſus ad eū. Quid peccauit dominus meus vt tanta pateret̉. Cui demōnon ꝓ ſuis peccatis ſed pro alienis paſſus ē. Sāctus aūt inquit. diſcede ergo ab his mulieribusqꝛ ⁊ dn̄s meus paſſus eſt pro iſtis que ad eiꝰ fidēet grām ꝯcurrunt Et dyabolus. Iube manere h̓iſta nocte. Cui ep̄s. Si potes manere: mane. Tūcille demon dire vocis vlulatū teterrimū emittēsnunqͣꝫ comparuit. Rogauit autem ſanctuꝫ ep̄umdyabolus antea dicens. Fac pietatē ſuꝑ me ⁊ damihi vel vnam aīam in poteſtate mea. ⁊ narciſſuſEt tu iura mihi in noīe dei vt ſtatim illam int̓ficias quā dedero tibi. Cui dyabolꝰ. ꝑ ip̄m qͥ nos cūpͥncipe noſtro vicit iuro. Dixit aūt epūs. vade etgo iuxta fontē alpiū iuliarū vnde non poteſt nechō nec alid̓ aīal aquā bibere qꝛ draco ibi habitatomnes illuc accedentes flatu ſuo occidens. huncinterfice ⁊ animā eiꝰ in poteſtatē tuā redige. Exclamauit aūt dyabolus dicens. O ep̄m mendoſūinſuꝑ et ligauit me iuramento vt amicum meumoccidam: ⁊ ſi non occidam inſuꝑ cogit me in abyſſum ire. Tunc demon abſceſſit ⁊ draconem illumoccidit factaqꝫ eſt aqua fontis potabilis. Per dies aūt plures narciſſus edocuit illas in doctrīa fidei ⁊ baptizauit hylariā mr̄em cū filia eiꝰ Affra ⁊tribus puellis ſuis ⁊ cū oībꝰ caris ſuis. Fecit aūt