¶ TitulusSeptimus

ſpōſo ſuo cubiculi ſecreta ſilētia vbi eū ita alloqͥt̉O amātiſſime iuuenis ē miſteriū qd̓ tibi cōfiteaſi mihi iuraueris illud obſeruare. Quo iurante īquit. Angelū dei habeo amatorem. qͥ nimio zelocuſtodit corpus meū. Qui ſi vel leuiter ſenſerit.ꝙ caſtitatē meā violare p̄ſumas vel polluto amore ꝯtingas. ſtatim cōtra te iratus feriet ⁊ amittesflorem tue gratiſſime iuuētutis. Sed ſi cognouerit ꝙ me ſincero amore diligas. te quoqꝫ diliget ſicut me. ⁊ gr̄am ſuā tibi oſtendet. Cui valerianusnutu dei timore correptus ait. Si vis vt credā tibi. oſtende mihi angelū ip̄m. Er ſi vere probauero ꝙ angelus ſit faciā qd̓ hortaris. Si aūt aliunvirū diligis. te ⁊ illū gladio feriā. Et dixit ei cecilia. ſi in veꝝ deū credideris ⁊ baptiſmum ſuſceperis. angelū videre valebis. Uade igitur in terciūmiliariū ab vrbe via q̄ appia nūcupatur. ⁊ pauperibus quos ibi inuenies dices. Cecilia me miſit ad vos vt oſtēdatis mihi ſanctū ſenē vrbaniqꝛ ei habeo ſecreta q̄ perferā. Hūc cū videris nūcia ei verba mea. Et poſtqͣꝫ ab eo purificatus fueris rediēs videbis angelū ip̄m. Perrexit ergo valerianꝰ illuc. ⁊ ſanctū vrbanū intra ſepulcra martirū latitantē inuenit. Cūqꝫ om̄ia ei retuliſſet. vrbanꝰ gr̄as agens cū lacrimis ait. Dn̄ē ih̓u ſemīator caſti cōſilij. ſuſcipe ſeminū fructus quos in cecilia ſeminaſti. Dn̄e hieſu paſtor bone. Cecilia famula tua qͣſi ouis argumētoſa tibi d̓eſeruit. Naꝫſponſum quē qͣſi leonē ferocem acceꝑat. ad te qͣſiagnū manſuetiſſimū deſtinauit. Et ecce apparuit ſubito ſenex qͥdam niueis veſtitus indumētistenens librū aꝑtum in manibus vbi ſcriptū litteris aureis erat. Unus deꝰ. vna fides. vnū baptiſma. vnꝰ deꝰ ⁊ pater omniū. qͥ eſt ſuꝑ om̄es ⁊ perom̄ia ⁊ in om̄ibus nobis bn̄dictus. Quē videnvalerianus p̄ nimio timore qͣſi mortuus cecidit.a ſene eleuatꝰ ait. Credis hec ita eē an̄ adhuc dubitas. Tūc valerianꝰ exclamauit. nō eſt aliud qd̓verius credi poſſit ſb̓ celo. Statimqꝫ illo diſparēte valerianꝰ a ſancto vrbano baptiſma ſuſcepit.⁊ reuertens domū valerianus ceciliā cuꝫ angeleloq̄ntem in cubiculo inuenit. Habebat aūt angelus duas coronas ex roſis ⁊ lilijs. ⁊ vnā cecilie alterā valeriano tradidit dicens. Iſtas coronas īmaculato corde ⁊ mūdo corꝑe cuſtodite. quia deparadiſo dei ad vos attuli. qͥ nūqͣꝫ marceſcēt. neodorē amittēt. nec ab alijs videri poſſunt niſi qͥbus caſtitas placuerit. Tu ꝟo valeriane. qꝛ vtilicōſilio credidiſti. pete a deo qd̓ volueris. Cui valerianus. Nihil mihi in hac vita extitit dulcius.qͣꝫ vnicus fratris mei affectus. peto ergo vt ⁊ ip̄emecū veritatē agnoſcat. Cui angelꝰ. Placet dn̄opetitio tua et ambo cū palma martirij ad me venietis. ¶ Poſt hec ingreſſus tiburcius frater valeriani cubiculū. cū ſenſiſſet roſarū nimiū odoreꝫait. Miror hoc temꝑe roſeus hic odor ⁊ lilioꝝ vn̄reſpiret. Nā ſi roſas ⁊ lilia in manibus meis haberem. nec ſic poſſent tante ſuauitatis odoramēta infundi. Confiteor vobis ita ſum refectus. vtputem me totū ſubito immutatū. Cui valerianCoronas habemus ex floribus quas oculi tui vi

dere nō valent. Sed ſicut interpellante odoremſenſiſti. ſic ⁊ ſi credideris videre valebis. Et tyburcius ad eum. In ſomnis hec audio an in veritate. Cui valerianus. in ſomnis nunc vſqꝫ fuimus. ſed nunc in veritate manemus. Et tyburciꝰQuis te iſta docuit. Et valerianus angelus medocuit quem videre poteris ſi purificatus fueris⁊ ydolis abrenūciaueris. Tunc cecilia euidenterei oſtendit omnia ydola eſſe inſenſibilia ⁊ muta.ita vt tyburcius diceret. Qui hoc non credit pecus eſt. Statimqꝫ cecilia oſculans pectus eiꝰ ait.Hodie te fateor meum eſſe cognatum. Sicut em̄amor dei fratreꝫ tuū mihi coniūgere fecit. ita contemptus ydolorum facit te meum eſſe cognatumUade ergo cum fratre tuo vt purificationem recipias ⁊ angelicos vultus videre valeas. Cunqꝫvalerianus ducere eum vellet dixit ei tiburcius.Obſecro te mi frater ad quem me vis ducere. Etille ad vrbanum epiſcopuꝫ. Et tyburcius de illovrbano dicis. qui totiens eſt damnatus ⁊ adhucmoratur in latebris. hic ſi inuentus fuerit cremabitur. ⁊ nos flamis eius inuoluemur. Et dum q̄rimus diuinitatem latenteꝫ in celis. incurremusfurorem exurentem in terris. Cui cecilia. Si hecſola vita eſſet. iuſte hanc perdere timeremus. eſtalia melior que nūqͣꝫ amittitur quā nobis dei filius enarrauit. Et de miſterio trinitatis ⁊ incarnationis filij dei. ⁊ paſſione plura ei expoſuit. Ad q̄compūctus tyburcius dixit valeriano. Obſecromi frater perduc me ad hominem dei vt purificationem accipiam. Adductus ergo ad vrbanum⁊ baptiſatus videbat angelos dei ⁊ q̄ poſtulabāta deo accipiebant. ¶ Poſt hec almachius prefectus vrbis cū xp̄ianos perſequeretur ⁊ plures occideret. audito ꝙ tiburciꝰ ⁊ valerianꝰ eos ſepelirent ⁊ elemoſinis inſiſterēt. corā ſe adduci fecit. īterrogās qͣre xp̄ianos a ſe dānatos ꝓ ſceleribusſuis ſepelirēt. Cui tiburcius rn̄dit. vtinā nos ſerui eſſemꝰ eoꝝ qͦs tu dānatos appellas. qͥ ꝯtempſerūt id qd̓ videt̉ eſſe ⁊ nō ē. ⁊ inuenerunt id qd̓ videtur nō eſſe ⁊ eſt. dixit aūt p̄fectus ad eū. Quidnam eſt illud. Cui tiburcius. Qd̓ videt̉ eſſe ⁊ nōē. om̄e qd̓ ē in mūdo qd̓ hominē ad non eſſe ꝑducit .ſ. abuſus rerū mūdi. Qd̓ videt̉ nō eſſe ⁊ ē. vta ē iuſtoꝝ ⁊ pena maloꝝ. qꝛ .ſ. nō vident̉ ſenſibiliter. Dixit aūt p̄fectus. nō puto ꝙ tua mente loqͣris. Iube ergo aſtare valerianū eiqꝫ ait. Quoniam non ſani capitis eſt frater tuus. tu ſaltim ſapienter poteris dare reſponſum. Conſtat vos plurimū errare qui gaudia reſpuitis. ⁊ omnia inimica gaudijs affectatis. Tūc valerianus ſe vidiſſeait glaciali tempore ocioſos iocantes et oꝑariosagricolas deridentes. ſꝫ eſtiuo temꝑe dum adueniſſent glorioſi fructus laborū gaudentibus illisqui putabantur vani. ceperunt flere qui videbātur Urbani. Sic nos chriſtiani qui in preſenti ſuſtinemus ignominiam ⁊ laborem. in futuro percipiemus gloriam ⁊ eternam mercedem: vos autem qͥ nūc habetis mūdanū gaudiū in futuro inuenietis eternū interitū. Dixit aūt p̄fectus ad eūErgo nos inuictiſſimi principes habebimꝰ ſem