Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXIIIIr
Einzelbild herunterladen
 

CapitulūIIFo. .CXIIII.

Criſoſtoſt. non ex crudelitate iuſſit ſꝫ ex ineffabiliaffectione. Uult em̄ terrere ꝑ has minas vt ſupplicet ſeruus ⁊ nō vendat̉. quod factū eſt. vnde ſubdit̉. Procidens aūt ſeruus ille ⁊cͣ. Ubi notandūꝙ rex iſte deus: vult rationē ponere et incipit ponere cū ſeruis ſuis in hac vita ⁊ in futuro iudicioparticulari in morte: ⁊ poſtea vniuerſali in vltīareſurrectione. et in futuro quidem nullus ibi locꝰpenitētie vel miſericordie ẜ vt ait cyprianꝰ. Qualem te inuenit dn̄s cū vocat .ſ. ꝑ mortē: talē ꝑiteret iudicat. de pe. di. j. nunqͥd. Et de impenitentibus moriētibus dicit Gratianꝰ intelligi illud psͣ.non dabit deo placationē ſuam: ⁊ preciū redemtionis aīe ſue laborabit ineternū. xiij. q. ij. §. verū.hoc in pn̄ti nunc rex iſte incipit rōnē ponere cuꝫſeruo obnoxio magno debito qn̄ infundens compunctionē tranſgreſſori oīm p̄ceptoꝝ: oſtendit etmultitudinē ⁊ grauitatem pctōꝝ. ꝓpter que iubꝫvt in ſcripturis patet ip̄m cū vxore mala volūtate ⁊ filijs oꝑbus .ſ. ſuis ⁊ oībus potentijs vendi⁊ reddi .i. exigēti hͦ diuine iuſticie in gehennā cruciari ꝓpter demerita ſua. Qd̓ intelligens peccator .ſ. iuſte condemnandū. tn̄ ꝯfidens de regis hclementia in vita iſta. ꝓcidit ad terrā ſe ꝓſternēsſeruus iſte humilians ſe et recognoſcens ſe terraꝫ⁊ vt terrā datū ſerpenti ad comedendum: de demerito ſuo nō ſe excuſat: ſed rogat ſibi miſericordiā fieri ꝓmittens ꝓpoſito in futurū ſe ſatiſfacturum. Un̄ dicit. patientiā habe in me .ſ. expectando: et omnia reddā tibi .ſ. ſatiſfaciendo. Eſt em̄ ſatiſfacere ẜm Anſel. honorem deo debitū reddereque .ſ. peccando abſtulit: dū .ſ. tempus in quo cōtinue ei ſeruire debuit male viuendo ſubtraxit.faciendo poſtmodū oꝑa ſatiſfactiōis ad q̄ al̓s nōtenebat̉: quaſi recōpenſat ſubtracta. Hiero. quiſquis es ille qͥ tibi ꝯſcius es alicuius erroris. quāto tꝑe erraſſe te noſti. quāto tꝑe deliquiſti: tantonihilominus tempore humilia teip̄m ⁊ ſatiſfacitoei in penitentie ꝯfeſſione: qꝛ ſi te emēdaueris ſi teipſe correxeris: pius eſt dominus et miſericors qͥ⁊ vindictā temperet ei qui illam penitendo p̄uenit. de pe. di. j. Unde aug. Magna miſericordiadei vt ad ſolam ꝓmiſſionē pctā dimittat .i. ꝓpoſitum confitendi ⁊ ſatiſfaciendi. de pe. di. j. Eſt aūtlarga dei benignitas ⁊ clementia erga pctōres cōuerſos ait Remigius. qm̄ ſꝑ ꝑatus ē ꝑ baptiſmūaut ꝑ pnīam pct̄ā dimittere. vnde ſubdit̉. Miſertus aūt dn̄s eius dimiſit eum ⁊ debitū dimiſit ei.Criſo. Uide diuini amoris ſuꝑabundantiā. petitſeruus ſolius tꝑis dilationē. Ipſe aūt rex maiuseo quod petit dedit .ſ. dimiſſionē eius ⁊ cōceſſionem totius mutui. Ideo aūt nō anteqͣꝫ rōnē redderet debitum dimiſit. qꝛ docere voluit a quantdebitis eū liberat: vt ſaltim ita ad conſeruos māſueſcior fieret. ſed que poſtea fecit indigna fuereprioribus. ſequit̉ em̄: egreſſus ſeruus ille. Criſo.ꝑ hoc quod dicit egreſſus: oſtendit̉ ꝙ nō pͥꝰ multum temporis ſed confeſtim. adhuc in auribꝰ habens beneficiū in maliciā abuſus eſt liberatōe adnō ſibi data. Nam inuenit vnū de cōſeruis qͥ debebat ei centū denarios. In vtroqꝫ inuenit̉ pecca

tum ait Aug. In decem milibus talētis obnoxio⁊ decem denarijs obligato: denarius em̄ eſt nūerus legis. et decem decies centū: faciūt decem milia. Uterqꝫ gͦ eſt debitor. vterqꝫ venie deprecatorOīs em̄ homo ⁊ debitor eſt dei ⁊ debitorē habetꝓximū ſuū. Criſo. Tanta eſt aūt differentiā peccatoꝝ q̄ cōmittunt̉ in hominē ⁊ q̄ cōmittunt̉ ī deum: quanta eſt differentia decē denarioꝝ ⁊ deceꝫmilia talentoꝝ. magis aūt ⁊ multominus qd̓ ptꝫex differētia ꝑſonaꝝ ⁊ a paucitate peccātiū. hoīeem̄ vidente ⁊ deſiſtimꝰ et pigritamur peccare d̓oaūt vidente ẜm vnūquemqꝫ diem nō obſiſtimusſed agimus informidabiliter oīa ⁊ loqͥmur. Nonhinc aūt ſolū apparent grauiora pctā in deūt ſꝫ etiam beneficio quo ſumꝰ potiti ab ip̄o. fecit em̄ noseſſe ⁊ oīa ꝓpter nos oꝑatus eſt. aīam rōnalē inſpirauit nobis. filiū ſuū miſit. celum nobis aꝑuit.⁊ nos filios ſuos fecit. Nunqͥd gͦ ſi vnaquaqꝫ diemoreremur ꝓ illo. retribueremꝰ ei aliquid dignū.Nequaqͣꝫ: ſed et hͦ rurſus ad vtilitatē noſtram ꝑtineret. Nos aūt ecōtrario in legibus eius offendimus. Sic gͦ ꝑ debitorem. x. miliū talentoꝝ deſignat̉ ẜm Remi. qͥ maiora cōmittit in deū. ꝑ debitorē ꝟo centū denarioꝝ qͥ minora cōmittit in ꝓximū. Sed ille ſeruus ingratus nō voluit preſtare:ait Aug. qd̓ illi indigno preſtitū fuit. Sequit̉ em̄Et tenens ſuffocabat eum dicens. Redde qd̓ debes. Remigiꝰ .i. acrius inſiſtebat: vt exigeret abeo vindictam. Orige. Ideo vt arbitror ſuffocabat qm̄ a rege exierat. Non em̄ ſuffocaret conſeruū ſuum ſi nō exiſſet a rege. Et ꝓcidens cōſeruꝰ ille rogabat eū dicēs. Patientiaꝫ habe in me ⁊ oīareddā tibi. Aug. Qd̓ debet̉. et ſi benigne remitttur nō tn̄ iuſte repetit̉. Peccat aūt qͥ vltra modūexigit debitū. xiiij. q. j. vt iſte qͥ ei qͥ tunc nō poterat ſoluere violentiam ꝑſone inferebat. Ille autēnoluit .i. tenuit ꝯtra eum. Hunc animū vt ſupplicia illi vellet. ſed abijt ⁊ miſit illū in carcerē .i. ẜmRemigiū magnam in iram exarſit vt ab eo vindictaꝫ exigeret a qͦ .ſ. recepit iniuriā qd̓ eſt debitūx. denarioꝝ. Donec redderet debitū .i. ẜm Remiapprehenſo fratre vindictam ab eo exigit de iniuria. Criſo. Uide dn̄i charitatē ⁊ ſerui crudelitatēhic totalem ſolutionem accipit a dn̄o. hic ſolā dilationem petebat a ſeruo. nec tamen hͦ dedit. ſeqͥt̉Uidentes aūt conſerui eius q̄ fiebant ꝯtriſtati ſt̓valde. Aug. ꝑ ꝯſeruos intelligit̉ eccleſia q̄ illumſoluit ⁊ ligat. Uel ẜm remigiū. conſerui forte angeli ſunt intelligendi vel p̄dicatores eccleſie. velquicunqꝫ fideles qͥ videntes aliquem fratrem remiſſionē pctōꝝ adeptū nō velle miſerere cōſeruiſui: contriſtant̉ de eius ꝑditione. Et venerunt etnarrauerūt dn̄o ſuo. Narrare hoc dn̄o ſuo ẜm remigiū eſt dolores ⁊ cōtritiones in ſuo affectu demonſtrare. Tunc vocauit eum dominus eiꝰ .ſ. ꝑſententiam mortis ⁊ ab hoc ſeculo migrare iuſſit⁊ dixit ei. Serue nequā. om̄e debitū ⁊cͣ. Criſoſtomus. Quando debebat ei decē milia talenta nōvocauit eū nequam neqꝫ eſt ei cōuiciatus ſed miſertus. Qn̄ aūt contra ſeruuꝫ ingratꝰ eſt effectustunc vocat eum nequā. Nonne oportuit ⁊ te mi-

P 4