Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXIr
Einzelbild herunterladen
 

CapitulūIIFo.

.CXI.

duo accepit gentium ppl̓us eſt fidei atqꝫ confeſſione filij iuſtificatus ⁊ patris dn̄i noſtri ieſu chriſtiqͥ dn̄m noſtrum ieſum chriſtum deū atqꝫ hoīem:ex ſpū et carne confeſſus eſt. Sicut em̄ populꝰ iudeorum omne ſacr̄m quod in quinqꝫ talētis .i. inlege cognouerat. idip̄m fide euangelij duplicauitita iſte populus gentilis incremento duoꝝ talentoꝝ intellectū atqꝫ oꝑationem ꝓmeruit. Qui autem vnū acceperat qd̓ abſcondit in terram. ppl̓seſt in lege ꝑſiſtens. qui ꝓpter inuidiā ſaluandaꝝgentiū in terra acceptū talentū abſcondit. In terra em̄ talentū abſcondere: eſt noue p̄dicatōis gloriam ſub obtrectatione corporee paſſionis occultare. Aliter vni dedit: v. talenta ⁊cͣ. per qͥnqꝫ talēta poſſunt intelligi qͥnqꝫ genera bonoꝝ que deusꝯfert aliqͥbus ex ſeruis ſuis. Ut primū ſit bonumnature .ſ. corꝑis ⁊ aīe cum ſuis potentijs. ſcd̓m ſitbonū fortune vt diuitie potētia gloria ⁊ hmōi. tecium ſit bonū gr̄e gratum faciētis cum virtutibꝰ⁊ donis: quartū ſit bonum gratie gratiſdate vtphetia oꝑatio miraculoꝝ ⁊ hmōi. quintum ſit bonū glorie .i. euchariſtia vbi realiter eſt ip̄e deuseſt ꝯſummatio oīm ſacr̄oꝝ ⁊ finis .i. eius ꝯficiēdi⁊ adminiſtrandi facultas vt in ſacerdotibus. hecquinqꝫ genera bonorū aliqͥbus dedit deus. qͥ eamultiplicarunt inquantū debite ſe exercentes ineis meritum auxerunt gratie ⁊ glorie. Duo auteꝫaccipit qͥ recipit et bona nature ⁊ bona gratie gratumfacientis. et ſi alia deeſſent vel paꝝ de eis qd̓cōe eſt oībus in baptiſmo. et poſtmodū iteruꝫ inin vera pnīa. Qui ea duplicant. qn̄ recte eis vtūtur vel ad dilectionē dei ⁊ ꝓximi referunt. Unūauteꝫ accipit ⁊ nulli negat̉ .ſ. bonum nature. qͥ ethoc abſcondit: cum non ſequitur dictamen rationis. ſed abſcondit in terrā cum rationē obfuſcatterrenis ſe implicans. vnicuiqꝫ dedit ẜm ꝓpriaꝫvirtutem. Ꝙtum ad talenta doctrine ⁊ cognitionis dat deus ẜm virtutē capacitatis. Ꝙͣtū ꝟo actalenta gratie ⁊ ꝟtutū dat ẜm virtutē conatus adea recipienda. Et ꝓfectus eſt ſtatim. glo. nō locūmutans ſꝫ liberā eis ptātem oꝑandi ꝑmittens: etſuo arbitrio relinquens. Qui gͦ qͥnqꝫ talenta acceperat oꝑans cum eis lucrat̉ alia quinqꝫ: cū exercens ſe in bonis receptis in docendo vel in ſenſationibus corꝑis ⁊ aīe potentijs in bonis tꝑalibus in virtutibus ⁊ gratijs gratiſdatis ⁊ ſacramētis merita multiplicat. Sil̓iter qui duo tantundēlucrat̉. Qui vnum nō exercet. eſt qͥ ocio ⁊ omiſſione marcet. Poſt multum ꝟo tꝑis. Ideo hͦ dicitait Hiero. qꝛ grande tp̄s eſt inter aſcenſionē ſaluatoris ⁊ ſcd̓m eius aduentū. In quo etiā inquitCriſo. Uidi dn̄m etiam vbiqꝫ nō ꝯfeſtim expetētem rōnem vt diſcas eius longanimitatem. Ueetiam ẜm Origen̄. Poſt multū tēꝑis .i. poſtqͣꝫ dimiſit aptos ad negociandū animaꝝ ſalutem. Etideo forſitan non facile inuenit̉ quis ex eis qͥ aptifuerunt ad hmōi opus vt cito tranſeat de hac vita. Sicut manifeſtum eſt ex eo qd̓ apoſtoli ſenuerint. vt patet de petro ⁊ paulo. Uenit dominusſeruoruꝫ illoꝝ. Origen̄. obſerua in hͦ loco qꝛ nō ẜui ad dn̄m vadunt vt iudicent̉: ſꝫ dominus venit

ad eos cum tp̄s impletū fuerit .ſ. p̄ordinatū. ⁊ poſuit rationē cum eis. Hiero. In rōne ponenda iudicij eſt examen. Auguſtinus. Aīalia .ſ. bruta deſuis factis nullā rationem redditura ſunt: qꝛ rationem nō habēt. hoīes ꝟo qꝛ rōnabiles ſunt factide ſe ⁊ de omnibꝰ rebꝰ qͣs in vſum vite preſentisacceperūt: rationē reddituri ſunt deo. ⁊ ꝓ actuuꝫſuoꝝ qualitate recipient aut penā aut gloriā. xv.q. j. §. ex eo. Greg. in omel̓. Hec lectio conſiderare nos admonet. ne qͥ plus ceteris in hoc mundorecepiſſe cernunt̉: ab auctore mundi grauius iudicent̉. Cum .n. augent̉ dona ⁊ rōnes donoꝝ creſcunt. Tanto gͦ humilior quiſqꝫ debet eſſe ex munere: quanta ſe obligatiorem ꝯſpicit in reddēdaratione. Et accedēs qͥ qͥnqꝫ talenta acceꝑat. Origen̄. Fiducia fecit eum audere vt ad dn̄m primuſaccederet. Et ẜuus iſte qͥ geminata retulit talenta a dn̄o laudat̉: atqꝫ ad eternam remuneratōeꝫꝑducit̉. Un̄ ſubdit̉. Euge ſerue bone ⁊ fidel̓. Rabanus. Euge interiectio eſt letātis. ꝑ qd̓ gaudiūſuū dominus exprimit: qͥ bene laborantē ſeruumad gaudium eternum inuitat: de quo ꝓph̓a ait.Letificabis nos in gaudio cū vultū tuo. Seruebone. Criſo. Qui de bono loqͥtur qd̓ eſt ad ꝓximū. Fidelis. qꝛ nihll eoꝝ que ſunt dei ſibi appropͥat. Quia ſuꝑ pauca fuiſti fidelis. Hiero. qꝛ oīa q̄in pn̄ti habemꝰ licet magna videant̉ ⁊ plurima:tn̄ comꝑatione futuroꝝ parua ⁊ pauca ſunt. Supra multa te conſtituā. Tunc ẜm Greg. ſuꝑ multa ꝯſtituit̉: quando deuicta oīs incorruptōis moleſtia de eternis gaudijs in illa celeſti ſede gloriatur. Tunc etiā ad dn̄i ſui gaudiū ꝑfecte intromittit̉ qn̄ in illa eterna patria aſſumptus atqꝫ angelorū cetibus ſic interius gaudet de munere vt nōſit quod exterius doleat de corruptione. Hiero.Quid aūt maius dari pōt fideli ſeruo qͣꝫ eſſe cuꝫdn̄o et videre gaudiū dn̄i ſui? Per hoc em̄ ꝟbuꝫait Criſo. omnē beatitudinem oſtendit Aug. hocem̄ erit plenū gaudium noſtrum: quo ampliꝰ nōeſt frui deo trinitate. ad cuius imaginē facti ſumꝰAccedēs āt ⁊ qͥ duo acceꝑat ⁊cͣ. Orige. Intelligeacceſſum: tranſitū ex hoc mūdo ad illum. Utriqꝫſeruo ait hiero .ſ. et qui de quinqꝫ decem fecerat ⁊qͥ de duobus talentis quatuor fecerat idē patriſfamilias ſermo blandit̉. vtrunqꝫ etiā ſimili gaudio recipit. nō cōſiderans lucri magnitudinē. ſedſtudij voluntatē. Et inde ait Orige. qm̄ eadē dicta ſunt ambobus .ſ. intra in gaudiū. ne forte quiminorē habuit virtutē ⁊ totā illā quā habuit ẜmqd̓ oportebat exercuit: nihil minꝰ habiturꝰ ſit apd̓deū qͣꝫ ille qͥ fuit in maiori virtute. hoc em̄ ſolumquerit̉. vt qd̓ habuerit homo ex deo toto eo vtat̉ad gloriam dei. hec ſane intelligenda vicꝫ vt omnes qͥ virtuoſe oꝑant̉: licet vnus altero cōpioſiuſ⁊ ꝑfectius: ſimili gaudio fruant̉ in genere:. qꝛ omnes deo fruunt̉ ⁊ oīno quietant̉ in dei viſione. ẜin particulari illi limpidius videant ⁊ pleniꝰ fruantur. qͥ hic ardentius deū dilexerūt ⁊ gaudio accidentali plus recipiunt: qͥ ꝓ deo hic laborauerūtplus. Accedens aūt ⁊ qui vnū talentū acceperaHiero. Uere qd̓ ſcriptum eſt. ad excuſandas ex-