¶ Capitulū IFo.XCIIII.

Sed arta eſt cū ē ẜm rōnē ⁊ oꝑa ꝟtuoſa. qꝛ virtꝰet ſcientia circa difficila. Adamātius .i. origenesnō peccare ſolius dei eſt: emendare ſapientis. ſedraro inuenies qͥ ſe corrigat. rara ꝯfeſſio pctī rarapenitentia. repugnat natura .i. ſenſualitas ⁊ verecundia. qꝛ obnoxia eſt culpe omnis caro. p̄pōderat em̄ futuris preſentia: ſeris iocunda. leta triſtibus et pͦ opera tardioribꝰ. Uelox iniquitas quead nocendum ſuggerit. lenta virtus ⁊ cūctatrix:ante iudicat quid decoꝝ quid honeſtū anteqͣꝫ incipiat iniquitas oīa precipitat. de pe. di. iij. Intehec. Item lata porta eſt ⁊ viam ẜm ſenſualitateꝫviuere ⁊ oꝑari mala. et hec ducit multos ad ꝑditionē. Aug. Non gaudeant pctōres qꝛ plures inueniunt ſibi ſimiles. nō em̄ minus ardebunt quiacum multis ardebūt. ij. q. j. multi. ¶ Nolite ſanctū dare canibus ⁊cͣ. Mat. vij. hoc eſt ī multis ſpiritibus facile ſacre cōionis nō ſunt tradenda conſortia. Ambro. de pe. di. j. Hi qui .i. peccatoribusqn̄ ſunt notorij. Uel etiam cauendū ne verba p̄dicationis vel diſputationis circa ſecretiora fidei īdignis pandant̉. vt dicit origen̄. di. xliij. In mardatis. de malis ꝓphetantibus vel facientibꝰ miracula j. q. j. Prophetauit. ¶ Renocat homīes aſollicitudine tꝑaliū .ſ. nimia ⁊ indebita dicēs. Nemo pōt duobus dn̄is ſeruire .ſ. deo et mūdo. concludens querite primū regnum dei ⁊cͣ. Quod p̄cepit dn̄s non eſſe cogitandū de craſtino. poſt. ſcꝫꝓhibuit nimiam ſollicitudinē vt dictum eſt. Nōideo ad hoc fuit preceptum vt nihil pecunie ſeruetur. ſed ne deo ꝓpter iſta ſeruiat̉ ⁊ ꝓpter inopietmorem iuſticia deſerat̉. Aug. xij. q. j. habebat. etquod ſubdit chriſtus. diei ſufficit malicia ſua. id ēſollicitudo ſua ⁊ labor: que malicia dicit̉. qꝛ malūpene eſt et affligit. xiiij. q. v. §. Sed hoc. ¶ Precipit nō eſſe iudicandū .ſ. temerarie nō reprehendēdum alterius crimen qui eſt peior. ſub ſimilitudine feſtuce ⁊ trabis. Nec temere indiligenterqꝫ indiſcuſſa qͦꝫ modo iudicemus. dicente veritatꝭ voce. Nolite iudicare vt nō iudicemini. Mala veroaudita nullū moueāt. nec paſſim dicta quiſqͣꝫ vnqͣꝫ abſqꝫ certa ꝓbatione credat. et inducit̉ exemplum dn̄i qui mala zodomoꝝ quoꝝ clamor ad celum aſcenderat abſqꝫ fideliū teſtiū ꝓbatione noniudicauit. ij. q. j. Deus omnipotens. De malo iudice dicit Grego. In grauibus pctīs quis poſitus: dū ſuis p̄mittit̉. aliena nō diluit. iij. q. vij. ambro. Iudicet de alterius errore qͥ nō habet qd̓ inſeipſo condemnet. iudicet qͥ nō agit eadē ⁊cͣ. q. eHortat̉ ad frequentiam orationis ſub ſimilitudine vicini petentis ouū panē ⁊ piſcē. que ſignātſpem charitatē et fidem. Idē lucas. ſed prius ponit ſimilitudinē de habente amicū ad quē vadit.media nocte vt cōmodet ſibi tres panes. cui pͥusrecuſat: poſtea ꝑſeueranti ſurgit et ei dat qͦt qͦt hꝫneceſſarios Importuna in euāgelio mulier .ſ. chananea tandē meruit audiri. Clauſo oſtio cū ſerislicet media nocte ab amico amicꝰ panes accepit.Deus qui nullius viribus intra ſe ſuꝑari poteſt.publicani precibus ſuꝑatur. Niniue q̄ pctīs ꝑierat: fletibus ſtetit. Hiero. de pe. di. j. ¶ Cauendū

dicit a falſis ꝓph̓is ſub veſtō ouiū. Attēdite ait afalſis ꝓph̓is. inſinuat ꝙ in die iudicij multi ꝓph̓eet miracula facientes reprobabunt̉. qꝛ .ſ. mali fuerunt. Demū ꝯcludendo ſermonē xp̄s eqͥꝑat audientē ⁊ obẜuantē doctrinā ſuā ſapiēti edificāti domū ſuā ſupͣ petrā. que firma ꝑmanet a ventis pulſa fluminibus ⁊ pluuia. audientē aūt ⁊ nō facientē que audit aſſimilat ſtulto edificanti ſuꝑ arenādomum que cito ruit.2Exinde deſcē .§. VIII.dente de monte ſecute ſunt turbe multe. et alij qͥdē ob deuotionē doctrine et vite. alij od curationē habendā: alij ad obſeruandū. alij ad curioſitatē. Et occurrentem ſibi leproſum ⁊ dicentem. Sivis potes me mundareᵐ: tactu manus ſue euma lepra ſanauit. quē ad ſacerdotē miſit vt ſe oſtēderet: in hoc innuens ꝙ mundatꝰ a lepra pctīⁱ nihilominus dꝫ ſe ſacerdoti pn̄tare ꝑ ꝯfeſſionē ⁊ ſacrificiū ſatiſfactōis offerre. ¶ Ingreſſus poſtea īcapharnaū ciuitatē centurionē exaudiuit expͥmētē ꝑaliticū puerū .i. ſeruū ſuū male vexari. illū abſens ſanando ⁊ centurionē de fide multū cōmendando ſuꝑ iſrael. p̄nunciās ꝯuerſationē gentiumin centurionis mira fide ⁊ reprobationē iudeorū.Alia vice in ſynagoga ſanauit quendaꝫ in dieſabbati habētē manū dexterā aridā. et indignatiphariſei ꝓpter hoc cogitabāt qͥd face̓nt de ieſu.Socrū petri febricitantē ingreſſus domū eiusp̄cibus apl̓oꝝ motꝰ ſanauit. Et pꝰ occaſuꝫ ſolis infirmos qͦſqꝫ ad ſe ꝑductos liberauit ⁊ a demōibꝰobſeſſos. Exeūtes aūt demones a multis clamabāt qꝛ tu es filiꝰ dei. Sꝫ xp̄s increpās eos nō ſinebat ea loqͥ illā veriratē. in hͦ docens. vt nec etiamveritatē a demonijs inqͥramꝰ vel ꝓlatā ab eis credamus. qꝛ intendūt deciꝑe. Egreſſum aūt in deẜtū cū turbe reqͥrentes inuētū retinere ſecū voluiſſent: nō acquieuit dicēs. qꝛ et alijs ciuitatibꝰ oportet me euangelizare. ¶ Quendā dicentē eū velleſeqͥ vt diſcipulū recuſauit. qꝛ ad auariciā lucri veon̄tationē hoc querebat. Aliū ſe ob hoc offerentēſed pͥus patrē ſepelire volētē iuſſit ſeqͥ. nec de patris ſepultura curare. Et altero offerēte ſe ad euꝫſequendū: ſꝫ pͥus velle ire ad renuncianduꝫ his qͥdomi erāt. dixit xp̄s. Nemo mittēs manū ad aratrū ⁊ reſpiciēs retro aptꝰ ē regno dei. ¶ Ptꝰ reſuſcitatōnē puelle narrat math̓. de duobꝰ cecis qͥ acceſſerūt ad eū ꝓ illumīatiōe ⁊ int̓rogāte ih̓u ſi creditis qꝛ hoc poſſum face̓ vobis. ⁊ rn̄dentibꝰ ꝙ ſicdixit: ẜm fidē veſtrā fiat vobis. Et tactu ſuo illuminauit eos. Et cū eis mandaſſet ne cui dicerentdocēs in hͦ occultare bona oꝑa p̄cipue ad vitādūinanē gloriā. illi tn̄ ꝑ totā pr̄iam diuulgauerunt.Tranſiēs ꝑ nauicuiā mare in lacū genezarethcū dormiendo orta eſſet tēpeſtas ꝓpter qd̓ diſcipuli eū excitauerūt. Surgēs imꝑauit vētis ⁊ mari. ⁊ ceſſauit tempeſtas. Reuerſus capharnaū ſanauit ꝑaliticū ꝑ tegulas ſubmiſſuꝫ ante eū. Et qꝛxp̄s dixerat ei. Dimittūt̉ tibi pct̄ā in hͦ on̄dēs peccatū cām eſſe ſue infirmitatis. phariſei dicētes incorde eū blaſphemare. quia hoc eſt proprium de