¶ Titulusquartus

non ſuſpicitis. maguāqꝫ cum deo habere cognationem: ſed ſplendorē generis veſtri rebus viliſſimis obfuſcatis. Quibꝰ quippe maxima in carnevoluptas eſt: hanc fouetis ⁊ colitis ⁊ amatis. cuius ꝯtrectatio viuentis horrenda eſt: ⁊ contagiomorientis inceſta. In cuiꝰ vſibus elementa vexātur: ⁊ mundꝰ in exhibendis laborat obſequijs. Cvos infeliciſſimos quoꝝ religio crimen eſt ⁊ vitaſuppliciū. ¶ Alexander his reſpondetꝭ litteris addidimū. Si hec ita ſunt vt aſſeris ſoli quantuꝫ indeo bragmani hominuꝫ numero tenent̉. Soliqꝫexortes corporee credunt̉ eſſe ſubſtantie. Qui vicijs om̄ibus carere dicunt̉ qui ꝯceſſe nature voluptatibus non vtunt̉: aut deos eſſe ꝓfitent̉: autdeo inuidere. Hec iudicio meo potius dementieqͣꝫ ph̓ie annumerāda ſunt. ¶ Didimus ad alexādrum. Nos non ſumꝰ incole huiꝰ mundi ſꝫ aduene. nec ita in orbem terraꝝ venimus vt libeat ī eoꝯſiſtere: ſed tranſire. ꝓperamus em̄ ad larem patrium nullis delictoꝝ ponderibus p̄grauati: necaliquibus illecebrarū tabernaculis cōmorantes.deos aūt nos eſſe non dicimꝰ. nec eius operi inuidioſe detrahimus: ſed bonitate eius vos male vtiaſſerimus. nec om̄ia nobis licere ſed nec doce̓ firmamus: ſed ea que voluptas ſibi vendicat honeſtate plerūqꝫ negamus admittere. Deus em̄ reꝝconditor varias ſpecies formauit in mūdo. quianullatenus poterat ſine earum diuerſitate ſubſiſtere: quaꝝ vſum humano arbitrio ꝑmiſit diſcernendum. Quiſqͥs ergo deterioribus omiſſis meliora ſectat̉. non ipſe quidem deus eſt: ſed amicdei efficit̉. ¶ Alexander ad didimum. Nūc ideobeatū te dicis quia in ea mundi parte nobis natura cōſtituit ſedem. in qua nec acceſſus nec exitusaduenis nec exceſſus indigenis aperitur ſꝫ excubijs appoſite facultatis obſeſſi quia mutare patriam veſtram nō valetis laudatis: ⁊ qd̓ damnationis cauſa patimini: ꝯſcientie ſtudio vos meruiſſeiactatis. Uerum nullum virtutis meritum eſt: idnanciſci qd̓ mutari nō poteſt. non in anguſtijs etegeſtate ſed opulentia temꝑanter vixiſſe laudandum eſt: alioquin cecitas ⁊ paupertas ſole virtutum gloriā ſortiunt̉: ille quia non videt vt cupiatiſte quia non habet vt capiat. Nos aūt qui nullius inedie lege ꝑſtringimur ad bene viuenduꝫ libero incitamur arbitrio: ⁊ voluntariā ꝯtinentiaꝫdigna remuneratio conſequatur. Dedit enim nobis multas natura blandicias: quas plerūqꝫ virtus cohibet.Rediturus SXIIII.Alexander in babiloniam ſacrificauit occeano inmari vt ait Iuſtinus: ꝓſperum in patriaꝫ reditūimprecans. Cui ſacrificanti vt ait Ualerius. quidam puer nobilis aſſiſtens arrepto thuribulo inbrachio eius carbo ardēs delapſus eſt. et licet itavreret̉ vt odor ad circūſtantes veniret: brachiuꝫtamen immobile tenuit ne ſacrificium impediretAlexander aūt eum diutius cremari ꝑmiſit. volens experiri pueri ꝑſeuerantiaꝫ. ¶ Poſt hͦ amaſonēs tributarios fecit ac demum babilonem cō-

tendit. Cui reuertenti (ait Iuſtinus) nuncianturlegatōnes carthaginenſiū ceterarūqꝫ affrice ciuitatū: ſꝫ ⁊ hyſpaniaꝝ. Sicilie. gallie. Sardinie. etquarūdam ex ytalia aduentuꝫ eius babilone experiri. Carthaginenſes aūt exterriti prius ad ſpeculandos alexandri animos miſerāt auulchareꝫcognomento rodonū: virum ſolertia facundiaqꝫp̄ter ceteros inſignem. Augebant em̄ eorum metum ⁊ tyrus vrbs auctor originis ſue capta: ⁊ alexandria emula carthaginis in terminis affrice etegypti ꝯdita. Igit̉ auulchar ꝑ parmemonē additu regis obtentu ꝓfugiſſe ſe ad regeꝫ tanqͣꝫ patriam pulſum fingit. militemqꝫ ſe expeditiōis offertatqꝫ ita exploratis eius ꝯſilijs in tabellis ligneisvacua deſuꝑ cera inducta ciuibus ſuis om̄ia perſcribebat. Igit̉ cum tantaꝝ legationū alexandrobabilonē feſtinanti veluti ꝯuentum orbis terraꝝacturo. quidam ex magis p̄dixit ne vrbem introiret: teſtatus hūc introitū eī fatalem fore. ⁊ ob hoca babilonia in burſiam vrbem trans eufratem deſertum ꝯſcendit. Ibi autem ab anaxarco ph̓o cōpulſus eſt: rurſus magoꝝ p̄dicta ꝯtemnere tanqͣꝫfalſa ⁊ incerta. ⁊ ſi ſatis ꝯſtat ignota mortalibus:ac ſi nature debeant̉ immutabilia. Reuerſus ē igitur babiloniam. Indignatus aūt cobares magartis magice ꝓfeſſione (inquit quintus curſiusⁱmagꝭ qͣꝫ ſcientia celeber ait. Nāͣ mortaliuꝫ hͦ noīepraua ⁊ ſiniſtra dici pōt. ꝙ in ſuo quiſqꝫ negocihebetior eſt qͣꝫ in alieno. ¶ Cum gͦ veniſſet babiloniam (ait iuſtinus) multe deuicte gentes prefectos ſuos accuſauerūt: quos ſtatim alexander ſine aliquo reſpectu amicicie in cōſpectu legatoruꝫnecari iuſſit. Poſt hec filiā darij roxanem in matrimoniū accepit. ⁊ optimatibus macedonum lectas ex om̄ibus gentibꝰ nobiliſſimas ꝟgines tradidit. hinc ad ꝯtionem exercituꝫ vocat. ⁊ ꝓmittitſe es alienū omniuꝫ impenſa ꝓpria ſoluturū. xx.milia talentoꝝ: Poſt hec dimiſſis veteranis: exercitum de iunioribus ſupplet. Qui diſceſſum veteranoꝝ egreferentes miſſionē et ipſi flagitabantNec hoc iam p̄cibus ſed ꝯuicio agebant dicēteseum ſolū cum patre ſuo ammone bella inire. Adquoꝝ correptōnem cum alexander verbis nil ꝓficeret: e tribunali in contione inermis ipſe diſſiliit: ⁊ nemine ꝓhibente. xj. de ſeditōnis auctoribꝰmanu ſua ꝑcuſſit.Iam pridem §. XV.vero ſibi ſcripſerat mater de ſimultatibꝰ antipatri ⁊ diuortio patris. p̄monuitqꝫ inſidias eoꝝ cauendas: vnde alexander euocauit antipatruꝫ demacedonia. Antipater autē iratus in ipſo ītinervenenū efficaciſſimū atqꝫ potentiſſimū ꝑ mīſtriregi deſtinauit hauriendū. Alexander igitur ẜmquintū curſiuꝫ babiloniaꝫ reuerſus. multis ociodatis diebus intermiſſum olim ꝯuiuium ſolenniter inſtituit totuſqꝫ leticijs ꝑfuſus cum diei noctēꝑuigilem duxiſſet recedentem iam de ꝯuiuio: medicus theſalus reſtaurata ꝯmeſſatōne ⁊ ipſum etſodoles eiꝰ inuitat. Accepto poculo media potōevelut telo ꝯfixꝰ ingemuit amici cās morbi intem-