Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quintus

Ehis criminibꝰ de qͥbꝰ abſolutꝰ eſt accuſatꝰ? nō pōt accuſatio replicari. Stephanꝰ papa.Cohabitantes inimicis accuſati ab actione repelluntur.Epellātur ab accuſatione cohabitātesᵇ inimicis qͥa īfeſtatōes blaſphemie affectio ſolet amicitieᶜ vel inimicitie incitare. Ex brocardo libro. xliiij. Ponit pnīam accuſatoris calūnioſi cuꝫſequitur inde mors vel mēbri debilitatio.Ccuſaſti aliquē ⁊ ꝑᵈ tuā accuIſatōeꝫ occiſus eſt: niſi ꝓᵉ pacehoc feceris. xl. dies in pane ⁊ aquaqd̓ carenaᶠ vocat̉ cū ſeptē ſequētibꝰanis peniteas Si aūt ꝑ tuā delatura debilitatꝰᵍ eſt/ ꝑ tres debes quadrageſimas penitere. Augu. ſuper geneſi de morte abel. Suꝑ notorio ꝓcedit iudex nemine accuſantUidentia patrati ſcelerisʰ nōIindiget clamore accuſatoris.Alex. iij. gait. electo. Laici vel inimici accuſare non poſſunt.Um. p. māconella p̄ſbyter exvna ꝑte: ⁊ bonꝰ p̄ſbyter ⁊. I.bonꝰ cocti laicusᵏ frater eiꝰ ex altera in nr̄a eſſent pn̄tia cōſtituti leūdēI. qꝛ laicꝰ erat in dicti. p. accuſatio

nē n̄ duximꝰ admittēdū Cūqꝫ prefatus. bꝰeūdē. p. ſuꝑ crimie ſimoniecōſtātius accuſaret nos eū qꝛ in te Xoſtimoniū illiusˡ cauſe adductꝰ fuerat: ⁊ qꝛ p̄dictꝰ. I. frater eiꝰ ip̄m. p.cora te pͥus accuſauerāt: ab accuſa­ 7tiōe repulimꝰ p̄ſertim cuꝫ frater. p.memoratū. b. antea d̓ cā cōſimili accuſaſſet. Un̄ qm̄ vnꝰ poſt alteꝝ p̄diꝰFctū. p. inſtati viciſſitudīe accuſabāt.neutrū ad eiꝰ accuſatōeꝫ admiſimꝰſed vtriqꝫ p̄ſbr̄o de obiectis criminig¬ˢbus purgationēᵐ duximꝰ indicen­ 3dā. Ideoqꝫ mādamꝰ quātenꝰ vterqꝫ illoꝝ cū tribusⁿ ſacerdotibꝰ faciat ſe purgare. Ideꝫ vigoren̄. ep̄o. Monachꝰ accuſare pōt abbatē ⁊ d̓ bonis mō aſterij expēſas litꝭ neceſſarias hēbit.X parte tua: ⁊ infra. Prudentie tue. t. R. ꝙ mōachihniſi aliaᵈ rōnabilis cā impediat: eo ꝙ deobediētia ⁊ ſubiectiōis abbatis eēnoſcūtur: ab eiꝰ accuſatōe ſunt nullatenꝰ repellēdiſticetᵖ alios accuſare nō poſſint. Quibꝰ ſiquidē cū ꝓpriū nō habeat d̓ rebꝰ mōaſterij expeſeq debet neceſſarie dōec cā debi-tū finē accipiat miniſtrari. Idem. PªPreſbyter ebrioſus miſſam celebrās nōp̄miſſa digeſtione: eccleſia priuari debet.

Ehis replicari. hꝛ ſi ꝓbato crīe iudex cū illo diſpēſauit ſi fuittale crimē qd̓ potuit diſpēſare: crimina ſemel dimiſſa iteꝝ invllemētia venire nō patit̉. de pe. di. iiij. diuina clemētia.fijͣ. iiij. ſi illic. vbi de hoc. ⁊. ij. q. iij. §. notāduꝫ Si verouia accuſator non probauit: tutꝰ eſt qꝛ d̓ delicto vniabſolutus eus hoīs ſs q̄ri nō debet. ff. nau.cau. ſta. lꝫ. §. vlti. ⁊xxxv. q. ix. veniaꝫ Ehͦ verū ē: niſi ī duobus caſibꝰ (puta ſiſcd̓s accuſator doceat primū p̄uaricatū fuiſſe. ff. de p̄uari. l. iij. C. de accu. ſidij: ⁊ deqͥs homcollu. c. i Itē ſi ſuūdolorē ꝓſequaturignorās accuſationē ab alio inſtitutāff. de accu. ſi cui. §.hiſdē E hoc intellige cū actum ē ī forma iudicij/ ſi auteꝫpenitētiāſſet occulte: quo ad deuꝫabſolutꝰ ē: ſꝫ accuſatio in iudicio faciēdo nō ceſſat ꝑꝑhoc. xxxiij. q. ij. admonere. UEpellāt̉.habitātes/ īſolū inimici: ſcohabitātes repellūtur: qꝛ ex hoc inimiciq. iij. §. itē tejͣ e. cū oporteatde īof. teſta. liberi.xciij. di. ſi inimicusar. ꝯͣ. ff. p ſocio/ nāſocius (nam ſocius ſocij mei non eſt ſocius meus. ⁊. lxxxi. diſtin. legitur. ⁊ eſt arg. ex cohabitatione preſumendum ꝓ aliquo vel cōtra aliquē. xviij. q. ij. diffinimꝰ. ⁊ sͣ. e. nulli. ⁊ sͣ. de of. dele. īſinuante. iij. q. v.accuſatores. c Amicitie. iij. q. v. accuſatores. ꝑꝑ amicitiā vl̓ odiūCcuſaſti. ꝑ tuā tm̄ hūanū iudiciū ſepe ꝑuertit̉. xi. q. iij. qͣttuor.accuſationē calūnioſā ⁊ nō culpa ſuamaꝫ ſi qͥs iuſte accuſet criminoſū: ⁊ crīe legitīe ꝓbato īterficiat̉ reꝰ: īmunis ē accuſator. xxiij. q⁊ iudex ⁊ mīſter. xxiij. q. v. hō qͥ malos. ⁊. c. iudex. ⁊. c. homicicidaſ. ⁊. c. miles. in fi. e Niſi ꝓ pace nō tenet̉ ꝓpͥe illd̓ niſi: qꝛ ꝓpͥeſequeret̉ ꝙ ꝓ pace poſſet qͦs accuſare aliū īiuſte qd̓ nō ē veꝝ/ qͣſi ſil̓ehēs. ij. q. i. notūſſꝫ ꝓ pace ſeruāda licituꝫ ē accuſare aliū vt boni qͥetet. xxiij. q. v. nō fruſtra al̓s accuſare pctm̄ mortale ē .ſ. calūnioſe.f Carena. vulgare ē lūbardoꝝ: ⁊ d̓r a carētia hoīm. qꝛ tales r̄cludūt̉arij ꝑ. xl. dies ad agēdū pnīaꝫ d̓ qua pnīa hēs. l. di. in capite.Debilitatus .i. mutilatus in membris.dētia. ſceleris .i. ſcelꝰ qd̓ notoriū ꝑ oꝑis euidētiā ⁊ ē vnꝰ modus notorij qͥdealios hēs. sͣ. de coha. cle. ⁊ mu. c. vl. i Clamorei. nōet aliquo ꝓponēte accuſationē qꝛ factū ſe oſtēdit. ar. ff. dein inte. reſti. l. i. in cōfeſſum .n. nulle ſunt ꝑtes iudicis. ff. ad. l. aqͥl. ꝓinde. niſi quo ad ſnīam tm̄. ⁊ q̄ in iudicio publicātur: nō requirūt acculationē aut etiā ꝓbationē. ff. d̓ adul. l. ij. §. ſi publico. ⁊. C. d̓ teſti. nulNlū (ſc in quocūqꝫ notorio tm̄ ſnīa ſemꝑ eſt neceſſaria.Um. p. laicus. No. ꝙ laici ī accuſationē vel teſtimoniū clericorū nō ſunt admittēdi: ⁊ hoc regulare ē niſi ſuoꝝ vl̓ ſuā iniuriā proſquātur. iiij. q. vi. oībꝰ (nec tūc ad teſtimoniū. qꝛ ī facto ſuo nēo teſtisidoneꝰ eſt. sͣ. d̓ teſti. decetero. ⁊. ij. q. i. ꝓhibēt̉. ⁊. iiij. q. iij. §. itē oībꝰ/hoc veꝝ ē niſi in criminibꝰ exceptis. vt ē crimē ſimonie hereſis ⁊ lemaieſtatis. jͣ. d̓ ſimo. tata. ⁊. ij. q. vij. ſacerdotes. ⁊. c. oues. xv. q. iij ſane. ⁊. C. de ep̄i. ⁊ cle. ſi quēqͣ. ⁊ in his caſibꝰ ⁊ cōſil̓ibꝰ admittūt̉ ſi bono zelo ⁊ nō ex odio ꝓcedāt: qꝛ tūc nec ad accuſādū nec ad teſtificandū adnītur. jͣ. de ſimo. lꝫ heli. ⁊. c. ꝑ tuas. ⁊. jͣ. e. meminimꝰ. ⁊. c. cuꝫoporteat. Inimici ī nullo caſu admittūt̉. laici. i. bōe fame admittūt̉Y exxX64

ī hmōi exceptꝭ crībꝰ. Sꝫ ſi laici ſint male fame ⁊ viles ꝑſōe: tē diſtīguit̉ ſiclericꝰ ſuꝑ illo crīe ſit īfamatꝰ ⁊ male opiniōis admittūt̉ laici ⁊ vileſꝑſōe ſꝟo ſit bōe fame ⁊ opiniōis nō admittūt̉: vt hͦ bn̄ colligit̉. ij. q. i. ī pͥmis. agfi. ⁊. jͣ. de ſimo. tāta. ⁊. c. ꝑ tuas. ⁊ h̓ (exceptꝭ ꝯſpiratoribꝰ ⁊ īimicis. vt dixi (⁊excipitur particeps criminis. sͣ. d̓ teſti. veniens ⁊ teſtibus vilibus ſine coporali tormēto credi nōdꝫ: vt. ij. q. i. ī pͥmis. ad fi.ſꝫ accuſator nō torq̄t̉. iiijq. iij. ſi aūt ea rei/ ⁊ ſic ioiſte qꝛ laicꝰ erat nō admitmittit̉ ꝯͣ clericuꝫ. Sꝫ qͣrecepellit̉ cū accuſaret illuꝫd̓ ſimonia q̄ ē crimē exceptū ⁊ qꝛ ēt erat īfamatꝰ:vt pꝫ ex eo ꝙ indicit̉ purgatio illi Rn̄. qꝛ erāt inimici: qd̓ bn̄ colligit̉ ꝓpmutuas accuſatōes ⁊ officia ꝑmixta: vt pꝫ ex ipſalr̄a. l Illiꝰ. cauſe .ſ. iohānis fris laici. b. iſte .n.Io. pͥus accuſauerat forte ip̄ꝫ. pͦ. corā ep̄o k. b. fratrē ſuū īduxit ī teſteꝫ: vt hͨvr̄. k iō ip̄e repellit̉ tanꝙͣinimicꝰ. jͣ. e. meminimus.n Purgationē qꝛ vterſꝫ fuerat infamatꝰ. jͣ. de ſimo. d̓ hͦ. ⁊. c. īſinuatū al̓snō eēt īdicēda purgatio.xv. q. v. de criminn Cū tribꝰ. arbitrariꝰ .n.ē nūerꝰ purgatoꝝ ẜꝫ arbitriū p̄ſidētꝭ ⁊ qͣlitatē infamatiōis. ar. ij. q. v. oībꝰ.p̄ſbr̄. ſi. jͣ. d̓ pur. ca. īter ſolicitudīes NNūqͥd ep̄s p̄tdiminue̓ de hͦ nūero: ex qͦp̄figit̉ a papa ex qͦ ē arbitrariꝰ (dicas ꝙ n̄ poſtꝙͣpapa ſtatuit. ar. sͣ. d̓ offi.d̓le. d̓ cauſis. §. vlſi n̄ p̄t hr̄e ꝯpurgatores diſtīgue ſi hͦ ꝯtīgat ex eo ꝙ ē talit̓ īfamatꝰ: tē puniri dꝫ tāꝙͣ ꝯuictꝰ. jͣ. d̓ ſimo. īſinuatū. ⁊. jͣ. d̓ pur. ca. c. cū. p. q̄ ē ꝑs hꝰ (ſi ꝟo n̄ p̄thr̄e: qꝛ ē aduena: pōt credi ſuo iuramēto ceſſāte ꝓbatōe. ar. sͣ. d̓ iureiu. c. vl.⁊. ff. de his qͥ no. īfa. furti actōe. §. qͥ iuſſu. ꝟ. ſꝫ ⁊ ſi iure. in aut̓. vt nulli liceathr̄e loci ꝯſeruatorē. §. ſi ꝟo crimē. col. ix. C. d̓ cuſto. ⁊ exhi. re. aut̓. nouo iur̄.Quid ſi hꝫ bonos laicos admittūtur. ar. ij. q. i. in pͥmis. Uin.X ꝑte. alia rōnabil̓ puta ꝙ eēt excōicati sͣ. d̓ excep. exceptōeꝫ vl̓ ſi eſ¶ſent īimici vl̓ ꝯſpiratores. jͣ. e. memīmꝰ. ⁊. jͣ. d̓ ſimo. ꝑ tuas. ⁊. jͣ. e. cū oporteat ⁊ ī caſu. jͣ. e. veniēs. vt dixi. sͣ. e. c. ilſꝫ ꝓ eo ꝙ obediētiā ꝓmiſit nō repellit̉ ab accuſatiōe. ī hͦ .n. ꝙ malꝰ ē nō tenet obedire ei: īmo potiꝰ tenet̉ illū denūciare ſiue accuſare: cū eoꝝ īterſit. sͣ. e illa. ⁊. xi. q. iij. n̄ ſēꝑ. ⁊. c. iulianꝰ (arꝭ.ꝯͣ. d̓ maio. ⁊ obe. dilecti. ī fi. ⁊. ij. q. vij. qͣpropt̓. x. q. ij. ep̄s. xvij. q. iiij. q̄ſti⁊ qꝛvtilitatē eccīe ꝓcurāt debēt eis exēſe ab eccl̓ia mīſtrari: vt h̓ dic̄. ⁊. jͣ. e. olī. ⁊ip̄e abbas dꝫ hr̄e. expēſas vt ſe defēdat vſqꝫ ad finē cauſe. ff. d̓ īof. teſ. ſi īſtituta ar. p Licꝫ alios alios ꝟo accuſare nō pn̄t niſi īterſit mō aſterij: d̓ licētia tn̄ abbatis. xvi. q. i. monachi (cū mortui ſint mūdo. ea. cā. q. i. placuit.⁊ nō tm̄ hūanis vocibꝰ ſꝫ diuinis mortui ſūt. ij. q. vij. placuit funeſta ē eorūvox: vt ibi d̓r. .i. ſemꝑ flere debēt ⁊ triſtes eē. xvi. q. i. placuit (denūciare autēpn̄t ad pnīam quēlꝫ xp̄ianū: qꝛ cuilibet dictū vr̄. ſi peccauerit ī te ⁊cͣ. nullafcā exceptiōe: maxīe ſi d̓r eē p̄ceptū. ar. sͣ. de iureiur. que admodū. Sꝫdicere p̄dictū. c. placuit. vbi d̓r ꝙ monaſteriū exire nō dꝫ mōachꝰ: ſed tā q̄mortuꝰ ibi eē. Sꝫ pone monachꝰ ē in ſchol̓ d̓ licētia abbatis nūqͥd pōt accuſare vl̓ alit̓ agere. Rn̄deri pōt: ſi eiꝰ ītereſt qꝛ eo ip̄o ꝙ mōachꝰ de licētiaabbatꝭ ē inſchol̓ ꝑ cōſequēs oīa ei ꝯceſſa ītelligūt̉ ſine qͥbꝰ ibi cōmotn̄.poſſit viuere. ar. s. d̓ of. dele. p̄terea. c. prudētiā. §. ſexta. ⁊. c. ſuſpitiōialienis debit̉tercedere nō poſſꝫ. vt ꝑ hͦ mō aſteriū obligaret cū hͦ nō ītxerit abbas. ar. sͣ. de fideiuſ. qd̓ qͥbuſdā. ⁊ sͣ. de ſol̓. ſi quorūdā niſi ꝙͣtitinet ad ꝓpriā neceſſitatē ⁊ hoc ſi abbas ei cōcedat.q Expenſe neceſſarie. ar. aduerſariū aduerſario cōpellēdū in expēſis ꝓuidere ꝯͣ ſe ar. ff. de īof. teſta. ſi īſtituta. §. iij. C. de carbo. edi. l. v. C. de or. cog.l. vl. §. i. v. nā ſi tales E iſte expēſe neceſſarie tm̄ erūt ſine quibꝰ cā explicarinō pōt de expēſis ſatis habes. sͣ. de do. ⁊ cōtu. finem.