Secundus

partes vt in aliquosq non valde remotos ꝯueniāt per eundē iudicē debentᶠ cogi: corā qͥbus ſi cā ſuſpitiōisinfra terminūᵍ cōpetentem probatanon fuerit: tunc demum auctoritateſua iudex vtetur. Qd̓ ſi coram ipſiscauſa ſuſpitionis ꝓbata fuerit: cauſecognitōi ſuꝑſedereᵗ tenebitur recuſatꝰ. ipſa nāqꝫ ratio dictat: ꝙ ſuſpecti⁊ inimici iudices eſſe non debent.¶ Idem.¶ Nō tenetur iudex vel aduerſarius deferre appellationi cui non detulit appellans.N ſit deferendū ap. illius quēaduerſarius de expoliationepoſt ap. legittime interpoſitaꝫ ſibi factā paratus eſt incōtinentiᵗ cōuincere: nos duxiſti per tuos nūcios conſulēdos. Reſpōdemus: ꝙ cum in eopuniēdus ſit in quo deliquit: qui ap.deferre neglexerit: ſe bn̄ficio redditap. indignumª. ¶ Inno. iij. illuſtriregi francorum.¶ Merus executor non recuſatur nec ab eo apllatur niſi modū excedat. maxime ſi eſt datꝰ cuꝫclauſula appellatōe remota nec a iudice ſuſpectoreceditur per appellationē niſi modū excedat.Ouit ille qui nihil ignorat: et¶ infra. Preterea interdicti ſentētiam cardi. nō ediditᵇ: ſed potius publicauitᶜ: nec fuit dictator ipſius: ſedverius executor. Vnde cuꝫ ſecūduꝫᵉius ab executoribusᵉ appellari nonpoſſit: niſi forſan moduꝫᶠ excederentin exequendo: nos etiaꝫ in litteris ſu

per hoc directis ad ipſum ap. curauimus obſtaculū inhibere appellationi ab eo interpoſite non fuerat deferendum. De ſuſpitionis autem obiectu licet eum merito tibi ſuſpectū nōfuiſſe credamus: non tamē ⁊ ſi fuiſſetpropter appellationē īterpoſitā abeo deſiſtere debuiſſetᵍ ad quod nonproprio motu: ſꝫ noſtro potius precepto proceſſit.¶ Idem.¶ Si appellatio recipitur a iudice vel approbatur a ꝑte: terminus ad eam ꝓſequendā prefixus obtinet vicem ꝑemptorij: vt inabſentē procedat̉: ac ſi ꝑemptorie fuiſſet citatꝰ: nec talis terminꝰ p̄ueniri poterit ab aliqua partium.Epe contingit: ꝙ cū ad noſtrāaudientiam appellatur ꝓpterdefectū partis alteriusʰ neqꝫ ꝑſe neqꝫ per reſponſalem idoneum ap. interpoſitam proſequentis vel forſitāex malicia ſubſequentis reſpōſalisˡmandatum procuratorium occultātis: lites que de facili poterant terminari: remaneant indeciſe: cuꝫ frequēter iuris queſtioᵏ moueat̉: cuiꝰ apudnos probationes neceſſarie in cōtrario non exiſtunt: ⁊ interdū etiā factiq̄ſtio de leui poſſet partibꝰ pn̄tibꝰ cōprobari. Vnde licet in lateran̄.ᵐ con.fuerit conſtitutum: vt ſi in quocunqꝫnegocio aliquis appellaueritⁿ: ⁊ eoqui appellatus fuerat veniente: quiappellauit venire neglexerit: cōpetē

xxxij. q. vij. apl̓s. ff. de pac. itē qꝛ. §. vlti. ff. de ver. obli. titia. §. i. C. fa.her. quotiēs. C. de pac. petēs. ff. ſi cer. pe. lecta eſt. ff. deleg. .i. ſi ſeruupluriū. in fi.p ¶ Eodē allegare. no. ꝙ hec decre. loqͥtur de iudice delegato. ſed. jͣ. eo. cū ſpāli loqͥtur in ordīario. vnde nota ꝙ qͥ iudicē recuſare intēdit cāꝫ iuſte recuſatōis dꝫ allegare corā ip̄o. vt hic dicit talē videlicet: q̄ſi eſſꝫ ꝓbata deberet legitima reputari. jͣ. e. cū ſpāli. ſicut in appellatiōejͣ. e. vt debitus. ⁊ recuſatio danda ē inſcriptis. sͣ. de ꝓba.qm̄. ⁊ ante lit. cōte.dꝫ ꝓponi: cū ſit dilatoria. iij. q. iij. offerat̉. ⁊ sͣ. d̓ re iud.inter monaſteriū⁊. C. de iudi. aꝑtiſſimi. vel ſalteꝫ infraterminuꝫ ſtatutū aiudice ad dilatorias ꝓponendas. sͣde excep. paſtoralniſi ex noua cā ſuꝑueniente poſt liteꝫcōteſt. ꝓponi nonpōt. sͣ. de of. deleginſinuāte. ẜꝫ legespōt ꝓponi vſqꝫ adxx. dies. vt in p̄dc̄aaut̓. offerat̉. ⁊. C. d̓ſen. ⁊ īterlo. om. iudi. aut̓. ⁊ cōſequenter. cā vero ſuſpitōnis corā arbitris apartibus electis ēꝓbanda. sͣ. de offidele. ſuſpitōis. ⁊. jͣ.eo. cū ſpāli. ⁊ sͣ. defo. cōpe. lꝫ. Cā vero recuſatōis nō ꝓbata delegatus incā ꝓcedat. ea ver oprobata ſuꝑſederedꝫ iudex: nec āpliꝰaret ip̄m eſſe ſuſpectū ipſi recuſatori poſt ꝓnūſe intromittat: cū aciationē arbitroꝝ. In ordinario ſecus eſt: qꝛ pōt cōmittere cām illāꝑſone nō ſuſpecte: vel illā cām remittere ad ſuperiorem. jͣ eo. cū ſpāli⁊ ibi de hoc. etiā inuitis partibꝰ. qd̓ nō pōt delegatus: vt ibi notat̉¶ In aliquos i arbitrū vel arbitros. An tales veri arbitri dicanir dictū eſt. sͣ. de of deleg ſuſpitionis. r ¶ Debēt cogi. arg. ꝯͣff. de iudi. ſi qͥs ex aliena. Sꝫ ibi dubitat̉ an iudex ſit hic aūt nō. cuꝫconſtat de iuriſdictōe: ſed pretendit̉ recuſatio. Lau.s ¶ Terminū competentē terminum iſtum nō iudex: ſed arbitri ſtatuere debēt. sͣ de offi. deleg. ſuſpitōis. Hodie vero dꝫ iudex aſſignare terminū: vt ī decre. inno. iiij. in hoc eo. ti. c. legitīa. lib. vi. B. T. 3.t ¶ Suꝑſedere. cōtradicit lex: qꝛ lꝫ iudex delegatꝰ recuſet̉ pōt cām alij delegare. C. de iudi. cū ſpāli. ibi ꝓbatur ca ſuſpitiōis: ſed allegata ſuſpitiōe delegat̉ cā alij. ⁊ qꝛ nō grauatur in aliqua ꝓbatiōe: pemittit̉ a lege vt delegatꝰ alij deleget. ſed hic neceſſe hꝫ ꝓbare cāꝫ ſuſpitionis. ⁊ iō qꝛ in hoc grauatur releuat̉ ꝓbata ſuſpitiōe: ampliusnō cōmittat inuito recuſatore. ⁊ nos aliud ſeruamus ẜm canonesCerte lex illa non dicit: ꝙ cōmitcere poſſit cām: ⁊ ſic nō cōtradicit.n ¶ Suſpecti ⁊ inimici. ſic. iij. q. v. qꝛ ſuſpecti. ⁊. C. de iudi. aꝑtiſſimi. bN ſit. incōtinenti. ſed qͣliter intelligis illud incōtinēti: an vſqꝫad triduū. C. de erro. aduo. l. vlti. an ſine interuallo. sͣ. de teſti. cogen. p̄terea. ⁊ sͣ. de elec. qꝛ propter. ⁊ sͣ. de reſti. ſpo. lr̄as. ⁊ sͣ. de teſtibus veniēs. ij. an ꝙͣcito pōt. ff. de ſta libe. ſi peculiū. §. vlt. ⁊. ff. ad tercul. l. ij. §. cōfeſtim. Sol. hoc poteſt cōmitti arbitrio iudicis: vt dixitAlanus. Ego dico ꝙ hic ſupplendū eſt: maxime qꝛ idem eſſet ſi cōgruo temꝑe hoc ꝓbaret: qꝛ fruſtra auxiliū legis implorat qui committit in legem. sͣ. eo. cōſtitutis. ⁊ sͣ. de elec. bone. ⁊. ff. de mino. auxi-

lium. in fine. Et hic expreſſe dicit̉ niſi ipſe ſe ſponte obligaret vt hoc ꝓbarꝫincontinenti: qꝛ poſſet renunciare iuri ſuo. ſimile. sͣ. de reſti. ſpo. c. i.a ¶ Indignum. nunquid ille qui nō detulit appellationi in vna cā: repelli d̓bet in alia a bn̄ficio appellatōis. Ar. ꝙ ſic. sͣ. de ercep. cū eccl̓iaſtice. ⁊ sͣ. deelec. bōe ī fi. ⁊. jͣ. d̓ vſu. qꝛ fruſtra. ff. ꝙ qͥſqꝫ iuris. l. iij. §. hec pena. Rn̄deo nōdꝫ in alia cā ab illo vl̓ abalio repelli. ⁊ ſufficit ꝙ ſemel punitus eſt. arg. sͣ. deelec. cū ī cūctis. §. clerici. ⁊c. cuꝫ vinton̄. ⁊ hic hēs ꝙqͥs punit̉ in eo in quo deliquit. ſic. jͣ. de iur. pa. paſtoralis. ⁊ sͣ. de tēpo. ord.litteras.Ouit ille. nō edidit¶ Eſꝫ dn̄s papa tulit ſententiam illam.c ¶ Publicauit. ſic ⁊ achatius nō fuit dictator nouierroris. ſed veteris imitator. xxiiij. q. i. achatius. ⁊xij. di. p̄ceptis. ⁊. jͣ. de feu.c. ij. ſi. jͣ. de priuile. qꝛ intētionis. qͥ enī rē ꝑducit inlucē potius rem declaratꝙͣ aliqͥd noui faciat. ff. deacqͥ. re. do. adeo qͥdem. §.cū qͥs in fi. ff. de teſta. heredes. §. i. ff. ſi ſerui vendi. ſicuti. §. diſcant. alias ſed ſiiritur.d ¶ Scd̓m ius. tā canonicuꝫ ꝙͣ ciuile. sͣ. de re iudi.qd̓ ad ꝯſultationē. ⁊. ij. qvi. §. ſunt quoꝝ. ꝟ. ab executore. ⁊. C. quorum ap.non reci. l. ab executore.e ¶ Ab executoribus. hocintelligēdum eſt de meroexecutore qͥ nullam hꝫ cōgnitōem: ſed tantū executioneꝫ sͣ. de offi. deleg paſtoralis. §. qꝛ vero. vbi dehoc. ⁊ sͣ. ti. ꝓxi. decetero.lis fuit iſte. T.t ¶ Moduꝫ excederēt. ſicsͣ. titulo ꝓxi. qd̓ ad cōſultationē. vbi de hoc.g ¶ Debuiſſet. ex hͦ videt̉ꝙ ſic̄ n̄ poſſꝫ appellari a mero executore: ita n̄ pōt recuſari. sͣ. e. ſuꝑ eo. ⁊ c. ij.§. iij. ſed ſi nō eſſet merus executor: bene poſſet appellari ab ip̄o ⁊ recuſari.Io. ſed videt̉ potius dicere lr̄a iſta: ꝙ ſi qͥs appellat a ſuſpecto: ꝙ ꝓptereanō dꝫ dimittere quin ꝓcedat: qꝛ primo recuſatio eſt ꝓponēda: ⁊ ſi iudex illā nō admittat: ſi ſit iuſta tūc eſt appellādū: qꝛ tūc ip̄m grauat ſuſpitio eniꝫproponēda eſt ſcd̓m formā illiꝰ decre sͣ. eo. ti. ſecūdo requiris. ⁊. jͣ. eo. cū ſpāli. ber.Epe cōtingit. alterius .ſ. appellantis.Reſponſalis. ſic videt̉ ꝙ negligētia ſiue dolus ꝓcuratoris noceatdn̄o de hoc dictū eſt. sͣ. vt lit. nō cōteſtata. c. i. k ¶ Queſtio. de hoc potes hr̄e plura exempla .ſ. vtrū laicus vl̓ aliqͥs in minoribus ordinibꝰ cōſtitutus eligi poſſit ad dignitatē: vel minor. xxv. āno. vel aliqͥs poſſit hr̄e plura beneficia de iure cōi. de hoc nulla ꝓbatio apud papā eſt neceſſaria: cumpſe hēat ius in ſcrinio pectoris ſui. C. de teſta. l. omnium.l ¶ Facti queſtio. queſtio facti qn̄qꝫ pn̄tibus partibus de leui poſſet ꝓbariputa per cōfeſſionē partiū vel ꝑ inſtrumēta q̄ haberent. vel ꝑ teſtes pn̄tes.m ¶ In lateran̄ sͣ. eo. rep̄henſibilis. n ¶ Appellauerit. Illud noͣ. ꝙ qͥappellat ſi appellatio ſua recipiat̉ a iudice vel ab aduerſario approbet̉ tenetur illā proſeqͥ ſufficienter quantū ad totū negociū: al̓s ſi nūcium mittatad impetrandum tantū: vel nullū mittat ꝑte altera ꝓſequente: condēnabitur in expēſis alteri parti. jͣ. eo. nicolao. ⁊. c. interpoſita. §. i. alias ſi non approbet̉ a populo ⁊ iudice aut ab aduerſario ſufficit mittere ꝓcuratoreꝫ adimpetrandū: lꝫ altera ꝑs ſit pn̄s. vt in decre. interpoſita. §. i. ſecus eſt de appellato: qꝛ ei nō impōitur proſequendi nececeſſitas: niſi vēire velit vel ſolꝰvel cū aduerſario. vt. ij. q. vi. appellatore ⁊ pōt negligere cām ſi vult: cum ſine ip̄o poſſit cā ap. tractari ſi cōtumax fuerit. C. de tē. ap. l. vl. §. illud. eo priꝰcitato. jͣ. e. ꝑ tuas. Et no. ꝙ qui appellat a grauamīe cāꝫ in ſcriptis aſſigna

xiiij