Secundus

De appel. recu. ⁊ rela

¶ Qui āte citationē vel noticiā lr̄arū miſit nūciūad papā appellare p̄t ne d̓legatꝰ ꝓcedat ſecꝰ ſi pꝰ.¶ D hec ſicut aſſeris: ⁊ īfra. Rn̄.¶ ꝙ iudex ſi ei cōſtiterit appellātem anteꝙͣ ꝑtes eſſent citate: vel delegatioᵛ cauſe ꝑueniſſet ad ipſum q̄ap. interponit obſtaculū: nunciuꝫ acſe. ap.ˣ deſtinaſſe facte debet appel.deferre: ſed ſi poſt citationē fuerit d̓ſtinatus ſatis pōt exequi quod mandatur.¶ Idem.¶ Qui nō detulit appellationi īt̓poſite ad papāittitur cū lr̄is ordinarij ad curiā puniendus.Epriore: ⁊ infra. Ceterū ſi preſatus canonicus priorē ꝓpterſuas enormitates manifeſtas: q̄ ip̄mnotabilē reddūt ad ſe. apo. appellauit: ⁊ ipſe tali ap. deferre cōtempſitª:eū cū litteris tuis veritatē cōtinentibus de tanto exceſſuᵇ ſatiſfactuꝝ adſe apo. venire cōpellas. ¶ Idem.¶ Contra conſtitutiones regulares appellatioreligioſum non defendit.Uia nosᶜ: ⁊ infra. Vt abbatesqͥ de aliqua publica infamiaᵈpublice reſꝑſi ſunt aut cōuictiᵉ: et deinde in cōi capituloᶠ commoniti prelationi cedere noluerūt: appellandinō habeant facultatē. ¶ Idem.¶ Iudex a quo pōt prefigere terminū appellanti ad proſequendann appellationem quo lapſo reaſſumit iudex iuriſditionem.Maures nr̄as: ⁊ infra. Appel.lanti ad ꝓſecutionē ap. terminusᵍ cōgruus p̄figatur: infra queꝫ ſiap. nō fuerit ꝓſecutus: extūc cōpellatur ſtare iudicio delegati.Idem abulen̄. epiſcopo¶ Si p̄cedēte grauamīe qͥs ſummittit ſe ꝓtectioni ſuꝑioris hētur ꝓ appellante. dūmodo ſeruauerit ea que in appellatione ſunt neceſſaria.D audientiā noſtrā noueris ꝑueniſſe: ꝙ cū zamoren̄. ep̄s. G.

preſbyteꝝ eccleſieʰ ſancti Iacobi zamoren̄. ml̓tipliciter moleſtaret: tādēidem preſbyter ſe ⁊ eccleſiā noſtre ꝓtectioni ſubiecit: ⁊ infra. Licet aūt p̄dictus p̄ſbyter ex ſimplicitateⁱ forteverbū ap. non exp̄ſſerit: quia tn̄ poſtꝙͣ ſe ⁊ ſua noſtre ꝓtectioniᵏ ſubiecerat: nō debuit ſine cauſe cognitōeˡ aliqua ſnīa condēnari: mādamus quatenus ſi ita tibi ꝯſtiterit: ſentētiā quāprefatus ep̄us in eundē preſbyteruꝫtulit denūcies non tenereᵐ.Idem ar. terracon̄.¶ Cauſa nō eſt ad iudicē a quo remittēda appellatione adhuc nō iuſtificata niſi de ꝑtiū cōſenſu.¶ Ccepta cōqueſtione canonicoIrū paphilon̄. ⁊ infra. Nō debꝫad eosⁿ cā remitti: niſi ꝑtesº cōſenſerint qͥbus noſcitur appellatum.¶ Lucius. iij. gualtero lincon̄. ep̄o.¶ Delegatus etiā datus cū clauſula appellatione remota recuſari pōt ſi eſt ꝯſanguineus īpetrātis vel ſi fuit aduocatus eius in illa cauſOſtremo .f. t. lr̄is p̄ſentibus intimamus: ꝙ ſi cā alicui fuerit d̓legata: qͥ cōſanguineꝰᵖ ſit illiꝰ qͥ lr̄asīpetrauit: aut in eodē negocio aduocatiq officio functꝰ vel ex alia iuſta cāſuſpectꝰ: hmōi delegatꝰ non īmeritopoterit recuſari: ꝙͣuis ap. re fuerit einegocium delegatum.Idem nouaricen̄. epiſcopo.¶ Sententia interdicti nō ſuſpēditur per appellationem ſequentem.¶ D hec quoniaꝫ ſub interdictoaliqͥ cōſtituti appellāt: ⁊ deīdeillud ſeruare contēnunt: qͥd in hoc caſu ſeruāduꝫ ſit cōſulere voluiſti. Noueris igitur: ꝙ ſicut pꝰ appel. excommunicari nō poſſunt: ſic interdictuꝫᶠnequeūt cui ante appel. eos conſtat

dici. de hoc dictū eſt. sͣ. e. ꝑſonas. ad hoc tn̄ p̄ciſe nō pōt cōpelli. C. deap. eos in fi. ſed ſub alternatiōe: vt ſepius dictum eſt.r¶ Aſſignes. Sꝫ ex quo appellatio eiꝰ admittit̉: quare dicit papa:ꝙ bn̄ficia illiꝰ alij interiꝫ aſſignētur cū appellatiōe interpoſita q̄ recipit̉ nihil īnouari opor tet. ij. q. vi. §. appellatōe. Hoc iō fit: qꝛ eccleſia interim non dꝫcarere ſuffragio clerici. ⁊ iō ne ſeruitiūeccleſie ꝓpter appellationē illiꝰ diminuat̉: ſubtrahit̉illi beneficiū: ⁊ aſſignat̉ alij qͥ interimofficiet eccleſiā vice ſua: qꝛ fruſtratoria videbat̉ appellatios ¶ Priues ex hocpꝫ ꝙ qͥ in eccleſiaſua nō vult facerereſidētiaꝫ: pōt a p̄lato ſuo ea priuariniſi iuſta cā fuerit īpeditus quare refidere nō poſſꝫ. jͣ. d̓cle. nō reſi. inter qͣttuor. ⁊. c. vlti. Dehac materia dictūeſt. sͣ. vt lite nō cōteſtata. quoniā freDnſuluit. huiuſmōi appellationibus. Hmōiappellatiōibꝰ noneſt deferendū ꝯͣ canonicas ſanctiōesliiij. di. mancipia. d̓quo decreto fit hicmētio. ⁊. jͣ. de iudeis multorū. ⁊. c. iudei. ij. ⁊. c. cū ſit nimis. Et ſic patꝫappellatio q̄ fit ꝯͣleges vel caneꝫnon eſt aliquatenadmittēda. jͣ. de clericis nō reſidētibꝰc. relatum. Ber.¶D hec. deleEtio .i. cognitio d̓legatōis fctēs. G.x ¶ Ad ſe. apo. deſtinaſſe. hodie nō admittit̉ talis appellatio: qꝛ ſi hēret lr̄as ſuꝑ eodē negocio nō ꝓdeſſet: ſi nondū eſſent iudici pn̄tate. jͣ. e. vt debitꝰ. ſimile hēs. sͣ. eo. meminimꝰ. vbi de hoc.Epriore. contēpſit. ex hͦ pꝫ ꝙ ſi p̄latus modū excedat in correctiōe ꝙ bn̄ admittit̉ appellatio a tali correctiōe. sͣ. de off. or lꝫ al̓s acorrectiōe nō appellat̉. sͣ. e. ad nr̄am. ⁊. c. rep̄henſibilis. vlti rn̄. ⁊. jͣ. e.cū ſpāli. in fi. b ¶ Exceſſu. ⁊ ſic pꝫ ꝙ qͥ nō defert legitīe appellationi dꝫ puniri. vt ſi clericꝰ fuerit deponi dꝫ. ij. q. vi. decreto. ſi laicusxxx. pōdo auri mulctet̉. C. de ap. quoniam iudices.¶Uia nos. ſup. ſtatuimꝰ. d ¶ Infamia. de qua purgare ſenequeūt. ij. q. v. preſbyter. jͣ. de ſimo. de hoc. e ¶ Cōuicti. d̓ plano etiā ordine iudiciaria ꝑ omīa nō ſeruato. jͣ. de accu. olī. qꝛ regulares hmōi de facili poſſunt a ſuis adminiſtratōibus āmoueri ⁊ ex leuibus cauſis. jͣ. de accu. qualiter ⁊ quando. in fi. ⁊. jͣ. de ſimo. per tuas. in fi.l¶ In cōi capitulo. Qd̓ facere debēt abbates ⁊ priores de triēioin triēniuꝫ jͣ. de ſtatū regū. in ſingulis. ⁊ ſi ſpōte cedere noluerint: tūcp̄ſidētes capitulo denūciēt ep̄o dioceſano qͥ ip̄m remoueat. jͣ de ſtatu regu in ſingulis. ⁊. c. ſeq. §. i. ⁊ in tali caſu nō hꝫ locū hec appellatio ꝯͣ hmōi correctionē: maxime cū publice ſint infamati: vt ꝑ taleꝫ

appellationē remaneat infamia. ſi. sͣ. e. conſuluit. ſic ⁊ a pena legis appellari non pōt. ff. de verb ſig. l. antepenulti.¶ Daures. terminꝰ hoc iā ſepius dictū eſt. sͣ. eo. ꝑſonas. ⁊. c. ſeq. ⁊. jͣ. eo.ſepe. ⁊. c. oblate. qꝛ ꝑinde eſt ac ſi non eſſet appellatum.D audientiā. eccleſie. q̄ eſt ꝓpria cōpoſtellane eccleſie.i ¶ Ex ſimplicitate. vn̄ ei ꝑcēdum fuit. lxxxvi. di. tāta⁊. ff. de iuriſdi. om. iudi. ſiquis id. §. doli. ⁊. ff. ſi qͥsin ius vo. nō ie. l. ij. §. i. C.de teſta. l. vlti. ⁊ sͣ. de preſcriꝑ. ſuper litteris.k ¶ Noſtre ꝓtectioni. arg.ꝯͣ. jͣ. de priuil ex ꝑte. vbi n̄eximit̉: lꝫ aliqͥs hēat lr̄asꝓtectōis dn̄i pape a iuriſditōe ſui iudicis. Sol. ibiloqͥtur de gn̄ali ꝓtectiōe:hic ſpālis fuit ꝓtectio q̄obtinuit vicē appellatōis⁊ p̄terea ibi conſtat illosſubeſſe ſuis p̄latis hic ſacerdos iſte n̄ erat de iuriſditōe zamoren̄. ep̄i: īmo dicebat ſubeē ſe ecc̄ie ſctī iacobi cōpoſtel. ⁊ erat ī poſſeſſione libertatis: ⁊ allegabat ſuꝑ hoc priuilegiūcōpoſtellane eccl̓ie quareſnīa zamoren̄. non tenuit.vn̄ ſine cāe cognitōne iusſibi dicere nō d̓buit in p̄ſbyterū illū. ipſo enī factoappellauit. ar. jͣ. e. dilecti.⁊.c. vt noſtrum.l ¶ Cognitiōe. delegata apapa: qꝛ ip̄e nō poſſet cognoſcere de hͦ: an iuſta cāfuiſſꝫ hmōi ꝓtectio vl̓ nō⁊ an hēret iuriſditōem inip̄m: qꝛ nemo ius ſibi dicere pōt. C. ne qͥs ī ſua cāl. vna. ber.m ¶ Tenere. ⁊ ſic nulla fuit ſnīa tanꝙͣ a nō ſuo iudice lata poſt hmōi ꝓtectionē: ac ſi ꝟbū appellatōnis exp̄ſſiſſꝫ. ſic. jͣ. d̓ ſen.excō. per tuas.Ccepta. ad eos. vt. ijIq. vi. §. vl ⁊. c. ſi ep̄usaccuſatꝰ. ⁊. C. d̓ ap. eos qͥ⁊. jͣ. de ſen. excō. ꝑ tuas. ꝯͣsͣ. d̓ excep. cū olī. ī fi. o ¶ Partes .i. ꝑs appellās: qꝛ n̄ obſtāte ꝯͣdictōe alteriꝰ ꝑtis p̄t appellās redire ad priorē iudicē. jͣ. e. īterpoſita. §. ij. tn̄ ꝯdēnabit̉ appellāſ aduerſario ī expēſiſ alteri ꝑti: ſi ꝯͣdicēte aduerſario reuertit̉ adOſtremo. ꝯſanguineꝰ. ſꝫ vſqꝫ ad quē gradū ītel/ eūdē iudicē: vt ibi dr̄ligimꝰ iſtā ꝯſanguītatē. vr̄ ꝙ vſqꝫ ad ſeptimū: qꝛ vſqꝫ ad illū gradū ſuccedēt illi alijs deficiētibꝰ. xxxv. q. v. ad ſedē. ī prīa colū. vn̄ cū remaneat affectio p̄t recuſari vſqꝫ ad illū gradū: ī qͦ poſſꝫ ei ſuccede̓. ar. ꝯͣ: qꝛ hodie cōſanguinitas vltra quartū gradū n̄ extēdit̉. jͣ. d̓ ꝯſan. ⁊ affi. nō dꝫ arg. illiꝰ ꝯſtitutōis nō dꝫ. Poſſꝫ dici ꝙ vltra quartū gradū nō poſſꝫ recuſari vt ſuſpectꝰ:ſꝫ certe hōeſtiꝰ reputo: ꝙ ī ſuꝑioribꝰ adhuc repellat̉: qꝛ ſꝑ affectio ⁊ dilectioprīa remāet ⁊ ſuccederꝫ ei. vt dictū ē. modica .n. cā repellit iudicē: puta familiaritas. sͣ. d̓ of. d̓le. īſinuāte. ⁊ ꝑiculoſum ē ſub iudice litigare ſuſpecto. iij. q.v. qꝛ ſuſpecti. ⁊. C. d̓ iudi. aꝑtiſſimi. Quid ſi iudex eqͣlit̓ eēt ꝯſanguineꝰ vtriuſqꝫ: tūc par affectōis cā ſuſpitionē remouet. ff. de ritu nup. n̄ ſolū. §. d̓ vno.Itē r̄moueret̉ iudex: ſi eēt dn̄s īpetrātis. sͣ. d̓of. d̓le. cāꝫ q̄. vbi pl̓es caſus notāt̉. itē d̓ hͦ pl̓es caſꝰ īuēies. sͣ. vt lit. n̄ cō. accedēſ. idē ſi ab ip̄o appellat̉ ī aliacā. sͣ. e. ad hͦ. ⁊. c. ꝓpoſuit. d̓ eo qd̓ h̓ dr̄. ⁊ sͣ. d̓ of. d̓leg. cām q̄. ⁊ ī d̓cr. p̄dc̄a accedēs plene īuēies d̓ hͦ. q ¶ Aduocati. qͥ .n. fuit aduocatꝰ ī cā: poſtea ī eaiudex eē n̄ dꝫ aut aſſeſſor: ne affectōis ſue aduocatōis memor īcorruptiDh̓. interdictū. iudicꝭ nō poſſit nomē ꝓferre. C. d̓ of. aſſeſ. nēo. ī fi.

ciij