Secundus

De ſentētiā ⁊ re iudicaia

¶ Sufficit ad cōfirmationē ſententiuihil cōtinentis iniquū ꝙ cōtra ipſam aliquidq̄ probet̉.Auſam que inter vos ⁊. A. cleri(cum ſuper prebēda nouarien̄.eccleſie vertebatur lauden̄. epiſcopode conſenſu partium cōmiſimus terminandam: qui pro vobis contra dictū. A. diffinitiuā ſentētiam promulgauit: a qua fuit ad noſtrā audientiāappellatuꝫ: ⁊ infra. Licet ex parte ipſius. A. fuiſſet propoſitū: ꝙ cōtra formam mandatiˡ noſtri dictus epiſcopus ſententiaꝫ promulgauit: ſicut ꝑatteſtatiōes nitebaturᵐ probare: qꝛtamen iudicis animus nō ſemper advnam probationis ſpēmⁿ inclinatur⁊ ipſa ſententia nihil continebat iniquum: ⁊ eidem iudici de cōmuni partiuꝫ aſſenſu fuerat cauſa cōmiſſa: quivt ſententiam ferret poſt examinationeꝫ cauſe ab vtraqꝫ parte fuerat requiſitus: ſententiam ipſam curauimꝰconfirmare.¶ Idem conſtantien̄. epiſcopo.¶ Sententia ꝑ lapſum decē dierū trāſit in rē iudicatā ſi prius non fuerit appellatū. ⁊ quadrimſtre tēpus qd̓ datur condēnatis in perſonali adſoluēdum pōt ex cā per iudicē artari. Et ab executione ſententie nō appellatur niſi in executōe modus excedatur.Uodº ad conſultationem: ⁊ in¶ Efra. Quia poſtulaſti: vtrum appel. ſit clerici deferendum qui purgationem indictam ſibi per ſententiam⁊ ad ipſius receptionem terminuꝫ cōpetentem: puta viginti dies vel amplius ſine contradictione recipiens:⁊ ad diem veniens conſequenter appellat cauſam nonᵖ exprimens appellandi: nec ſit locusª niſi ſuſcipiende purgationi ⁊ executioni ſentētieᵇa cuius prolatione ⁊ purgatione iniuncta vltra decendium dicitur efflu-

xiſſe taliter duximus reſpondendumꝙ cum poſt. x. dierum ſpatium ſentētia in auctoritatem rei tranſeat iudicate qui ad prouocationis ſubſidiūinfra id temporis non recurrit appellandi ſibi aditum denegauit: cuꝫ perhoc videatur per interpretationeꝫ iuris late ſentētie paruiſſe: p̄ſertim vbicauſa nō redditur appellādi: ſed necexecutionem ipſius ſentētie: ideo cōuenit retardari: licet ad hoc agenduꝫquadrimeſtre tempus regulariter ſitſtatutum: qꝛ id artariᶜ poteſt nonnūꝙͣ a ſedente in medio ⁊ etiam prorogari: ⁊ qui ab initio ſpōte recipit terminum breuiorem: imputare ſibi poteſt ⁊ debet: cum ex hoc videatur amplius beneficium cōtempſiſſe: vndetalis non audietur appellās: niſi forte aduerſus eum modus executōniscanonicus excedaturº.Idem decano cācel. ⁊. c. can̄. lund̓.¶ Sentētia pōt probari ꝑ teſtes lꝫ nō deponāde cauſis que ſolēt iudicē mouere ad ſentētiādū.Icut nobis intimaſtis: cū cauſa que inter. b. ſubdiac. ⁊. h. preſbyteruꝫ ſuper. v. modijs frumēti vertebatur ipſi ſubdiac. per annos ſingulos exſoluendos vobis commiſſafuiſſet ⁊ reſtitutionem ſibi fieri poſtularet ſubdiac. predictꝰ: aduerſariusſe ad hoc non teneri reſpondit: cuꝫ alia vice ſuper hoc conuentus fuerit ⁊ſententialiter abſolutusᵉ: qd̓ oſtēdere voluit duorum teſtimonio: ex quorum depoſitione cōſtitit ꝙ magiſtera. auctoritate epiſcopi lund̓. ipſuꝫ abſoluit ab impetitione ſubdi. memorati. Uerum qꝛ teſtimonium ipſorumquaſi nude prolatum fuerat: cum decauſisᶠ que iudicem mouere ſolēt ad

in ſentētia error exprimit̉. vt. jͣ. de ſen. excō. per tuas. ⁊. ff. de appella.ſi exp̄ſſiꝫ. ⁊ sͣ. eo. inter ceteras. vbi de hoc. ⁊. c. i. ⁊ in. §. diffinitiua.k ¶ Sermonibꝰ. forte ideo dicit qꝛ res aliter fuit narrata ꝙͣ geſta. ſicff. de re iudi. actoꝝ. ⁊ veritas rerū errore geſtoꝝ nō viciat̉. ff. de offi.preſi. illicitas. §. i. hoc vult dicere ẜm Io. qꝛ verba ſiue ẜmo donatōnis nō ꝯcordabātſententie. Senſushuiꝰ decretalis talis eſt. ſentētia hicappellat̉ ꝟitas geſtorū: qꝛ res iudicata ꝓ veritate accipitur. ff. d̓ ſtatu ho.ingenuū. ẜmoneshic appellat alia q̄allegabātur: ſcꝫ donatōes priuilegia⁊ cōfirmatōeꝫ ſuꝑdonatione: q̄ nihilvalebant. ⁊ ita veritas geſtoꝝ .i. ſnīaque lata fuit auctoritate geſtorū quein prima cā probata fuerunt: que p̄ſumuntur legitimeacta p̄ualent ẜnibꝰ p̄diciſ. dōationibus ⁊ ꝯfirmationibꝰ niil hyalētbꝰ. ⁊ ita papa ſentiat ẜm primā ſentētiā tm̄ in duobꝰ articulis qͥ cōtinebtur in ſnīa. ⁊ huncintellectū ꝓbat lexdicta. ff. de offi.p̄ſi. illicitas. §. i. b.Auſammādati. ſi hͦ ꝓbatū fuiſſꝫ ſnīa nōvaleret. sͣ. de reſcri.cuꝫ dilecta. ⁊ sͣ. deoffi. deleg. venerabili. ⁊. jͣ. de ꝯfir. vti.c. examinata. aliudeēt ſi p̄ter formamsͣ. de of. del. ex ꝑte.⁊ sͣ. de elec. in cāis⁊. ff. iudi. ſol. l. iā tn̄§. pe. ⁊. ff. mā. l. vlt⁊. ff. de ꝓcu. ad rē. ⁊l. ad legatum. ⁊ iudex cui cōmiſſa ē īqͥſitio. primo dꝫ inqͥrere de fama: lꝫ hoc nō dicat̉ in lr̄is. jͣ. de accn. cūoporteat.m ¶ Nitebat̉. ⁊ ita qͥ appellat ꝓbare dꝫ de iniqͥtateſnīe. jͣ. de ap. cū in eccleſijs. ⁊. C. de ap. qͥ ad ciuilia. Sꝫ ꝯͣ vr̄ dicere. inaut̓. de his qͥ ingre. ad ap. §. illud. col. v. dic vt dictū eſt. sͣ. de renū. inpreſentia. n ¶ Spēm. ſic. sͣ. de renū. in pn̄tia. sͣ. de teſti. in nr̄a. ⁊iiij. q. iij. ꝟ. ſi teſtes. ⁊ meliꝰ. ꝟ. itē ſepe. ⁊. ff. de teſti. ob carmē. §. vlti.Et nota ꝙ plura hic vident̉ facere ꝓ ipſa ſnīa: ſcꝫ ꝙ nihil ꝯtinebatiniquū qꝛ de cōi conſenſu ꝑtiū fuit cā cōmiſſa. ⁊ ꝙ reqͥſitus fuit illeiudex ab vtraqꝫ ꝑte vt ſnīam ferret: quorū q̄dam nihil oꝑant̉ ad hͦvt teneat ſnīa vel nō teneat: ſiue de cōi ꝯſenſu cā fuerit cōmiſſa ſiuenō: hoc nihil facit vt ſnīa magis valeat vel nō: nec etiam ꝙ fuerit iudex reqͥſitus niſi cū cā eſſet cōmiſſa infra certū tp̄s: ⁊ ꝓrogata iuriſditione infra tēpus ⁊ poſt tēpus reqͥſitus conſenſit vt ferret ſnīam.tunc enī videtur prorogare iuriſditionē. sͣ. de of. deleg. de cāis. quiaiſtis nō obſtātibus poſſet appellare: ſi alias ſnīa eſſet iniqua. Primū ergo faciebat pro cōfirmatōne ſnīe .ſ. ꝙ nō ꝯtinebat iniquū. etqꝛ ille. A. ſnīam illam nō potuit impugnare ꝙ eſſet latā contra formam ſtatuti vel mandati vt allegabat: vn̄ merito debuit cōfirmari:qꝛ ſꝑ ſtat̉ ſnīe ꝙͣdiu ꝯͣrium nō on̄dat̉: vt in decre. p̄dicta .ſ. ī pn̄tia. b.

tia ⁊ re iudicataD¶ Uod ad cōſultationē. caſus. indicta fuit cuidā purgatio vſqꝫ ad. xx. di⁊ ab ipſo recepta. adueniēte. xx. die appellauit nulla cā adiecta: dr̄ ꝙ eiꝰappellatio nō eſt admittēda. cū. jͣ. x. dies nō appellauerit: qꝛ per hoc acquiuit ſentētie iuris interpretatōne. Itē condēnatus fuit in cā pecūiaria: ⁊ ꝙad eundē terminū ſolueret: ipſe nolebat ſoluere niſi poſt tp̄s quadrimeſtreqd̓ dat̉ rei iudicate: dr̄ ꝙꝓpt̓ hͦ nō ē differēda executio ſnīe. Et ſi ꝓpt̓ hͦ appellauerit: non audit̉ appellās: qꝛ illd̓ tp̄s pōt artari ⁊ elōgari iuſta de cā.Et talē terminū ſpōte ſuſcipiēdo quadrimeſtri tēpore renūciaſſe videt̉. tn̄ ſimodū iudex exceſſiſſet inexequēdo: poterit appellare. Uincen.p ¶ Nō exprimēs. cum appellat̉ a grauamīe āte ſentētiam: cā grauamīs ꝓpt̓quā appellat̉ ſꝑ eſt exprimēda. jͣ. de ap. vt debitꝰ.⁊. c. dilecto. ⁊. c. ꝯſtitutus.ſꝫ cū qͥs appellat a diffinitiua: tūc ſufficit dicere appello ab iniqͣ ſnīa. ff. d̓ mi.p̄fec. preto. ⁊. ij. q. vi. §. forma. ⁊. l. āterioꝝ. ſꝫ ī caſu p̄ſenti non valebit appellatio ſiue exp̄ſſiſſet cām ſiuenō: cū terminꝰ appel. eſſetpſusa ¶ Locꝰ. hͦ iō dicit qꝛ petēdo inducias vr̄ approbaſſe ſnīaꝫ. sͣ. de of. deleęgratū. ⁊ sͣ. de teſti. cū verſet. C. d̓ re iud. ad ſolutōeꝫff. de pac. tale. §. i. C. d̓ iuredo. īpe. l. ij. ⁊. ij. q. vi. §. biduū. in fi. ⁊ hͦ exp̄ſſe dr̄ ar.ꝯͣ. iij. q. iij. offeratur.b ¶ Snīe. nō ip̄iꝰ de qͣ mētio facta ē .ſ. de purgatiōep̄ſtāda. ſꝫ alteriꝰ late in peūiaria cā ẜm ꝙ dr̄ in cāuc ¶ Artari. ſic. ff. d̓ re iud. l.ij. ſi. jͣ. de ap. oblate. ꝯͣ. ff. d̓re iud. l. iiij. §. ſi qͥs ꝯdemnatus. Sol. qd̓. dr̄ h̓. ⁊. c.oblate. ⁊. ff. e. l. ij. ītelligit̉qn̄ ex iuſta cā ꝓrogat̉ velēt artat̉ tp̄us qͣdrimeſtrelex ꝯͣria qn̄ iudex nulla cāaſſignata artat tp̄ſ qd̓ facere nō dꝫ: vn̄ tūc tp̄s ſupplet̉ a lege. d ¶ Excedat̉. ſic. ij. q. vi. §. ſunt quorū. ⁊. §. ab executore. ⁊. C. quorum appellatio. nō re. l. ab executōe. ⁊ sͣ. d̓ offi.deleg. ſuꝑ qōnū. §. nos aūt. ſꝫqͣliter excedit modū. qꝛ aut facit quod mandatur. ⁊ tunc nō excedit aut facitaliud: ⁊ tūc nulla ē ſnīa ſua. vn̄ nō ē neceſſeappellare. sͣ. e. c. i. qꝛ nō ẜuat formā mādati. sͣ. de reſcrip. cū dilecta. ⁊. jͣ. d̓ cōfir. vti. vl̓ inuti. examīata. Sol. iudex pōt excedere modum faciēdo qd̓ mādat̉ ⁊ plꝰ aggrauādo illū ꝯͣ quē fit executio. ⁊ tūc tꝫ ſnīa vn̄ neceſſaria ē appellatio. Itē in alio cāu ſi vēdicauerit ꝑtes iudicꝭ. C. d̓ exce. rei iud. ſi vt ꝓponis. ⁊ tūc ſnīa nulla ē: vt ibi. Itē ſi obijcit̉ excōicatio. xi. q. iij. cū excōicato. sͣ.de excep. cū inter. ⁊ in decre. Inno. iiij. pia cōſideratōe. li. vi. Itē ſi īnouatōfacta eēt poſt rē iudicatā: tūc mutat̉ ordo executōis. ff. d̓ re iudi. l. iiij. §. ſi excōuētiōe. Itē ſi velit p̄uenire tp̄s qͣdrimeſtre. ff. e. l. iiij. §. ſi qͥs ꝯdēnatꝰ. Itēſi male interp̄tat̉ ſnīam. ff. de ap. ab executore. Itē ſi obijciat̉ qō falſi. sͣ. deelec. decetero. C. ſi ex fal. inſtru. iudicati. ⁊. jͣ. de falſa. ſuꝑ eo. Itē ſi fiat exceptio ꝑ quā retro nullū fiat iudiciū. sͣ. d̓ procu. in nr̄a. ar. ꝯͣ. ff. man. diligēter. inprin. vbi dicit̉. qͥ exceſſit mandatum: aliud qͥdem facere videt̉.Icut. abſolutꝰ. exceptio de re iud. īpedit lit̓. ꝯte. sͣ. vt lit. nō ꝯte. c. vl. vn̄nō tenebat̉ litē ꝯteſtari p̄ſbyter iſte ſi hͦ oppoſuiſſet. vt dicit decre. p̄dicta q̄incipit exceptōis. ber. f ¶ De cauſis. videt̉ ꝙ teſtis debeat aſſignare