Primus

De offi. iudi. ordina.

ctus: ⁊ īfra. Preterea poſtulaſti analicuiª ordinario liceat ſine ſpeciali mādato apo. ſe. delegato qͥ reū ꝓpter cōtumaciā manifeſtā excōicationis vinculo īnodauit vel petitorē cā rei ſeruande in poſſeſſiōem petitorū induxit rebꝰ humanis exempto eidē volenti iuri parere abſolutionis bn̄ficiuꝫ īpartiri ⁊ poſſeſſionē reſtituere infra annū ſufficientirecepta primitꝰ cautiōe. Ad qd̓ dicimus ꝙ cū delegatꝰ qͣntū ad illudſit maiorᵇ ordinario ſineᶜ mādatoſummi pon. excōicatꝰ ab hmōi delegato nō pōt ꝑ aliū p̄terꝙͣᵈ ī mortis articulo abſolutionis gr̄aꝫ obtinere: niſi forſan delegatꝰ talis extiterit cui aliꝰ ſuccedatᵈ in onere ethonore. Nec ꝑ alium ꝙͣ ꝑ ſummūpon. ᵉ recuꝑare poterit poſſeſſionēamiſſam. verūtamē ne aliꝰ poſt annū verꝰ efficiat̉ poſſeſſorᶠ corā ordinario: vel ſi eiꝰ copiā habere nequiuerit corā publicisᵍ ⁊ honeſtis ꝑſonis vt qͣſi p̄ſcriptionē īterrūpat annalēʰ offerre ac p̄ſtareᶠ ꝙ iuri parebit poterit cautionē vt ſic poſt annū recuperare poſſeſſionē ꝑ ſedemapoſtolicā mereatur.¶ Idem archiep̄o. ſenon̄.¶ Papa ꝑ reſcriptū quo mādat ordīario vt ſub̓ditos ſuos corrigat non facit ex hoc ipſum delgatū. ideo ab eo poterit appellari ad ꝓximū ſuperiorem.cet in corrigēdis exceſſibusiuxta canonicas ſanctōes appellationis ſit diffugiū ītercluſuꝫˡ

⁊ ideo pariſien̄. ep̄us a nobis receperit in mādatis: vt taꝫ circa virosreligioſos ꝙͣ ēt clericos ſecularesⁱſue iuriſdictioni ſubiectos qͥ multa⁊ grauia crimīa cōmittere ꝓponūtur: inqͥrat ⁊ corrigat ap. re. q̄ viderit corrigenda: ſtatuēs ad reformationē eoꝝ qd̓ regulare fuerit ⁊ honeſtū. Quia tn̄ intentionis noſtrenec fuit necᵐ eſſe debuit: iuriſdictioni tue ꝑ mandatū hmōi derogare:p̄ſentiū auctoritate duximꝰ declarandū: ꝙ ſi ī inquiſitiōibꝰ ab eodēep̄o non tanꝙͣⁿ delegato ſed tanꝙͣordinario faciēdis aliqͥs caſus emerſerit in quo licitū ſit ad ſedē metropolitana appellareº: p̄dicti occaſione mandatiᵖ auctoritati tue qͦminus ad te tanꝙͣ ad metropolitanū appellariq valeat: nolumus aliquatenus derogare.¶ Idem in concilio generali.ppel¶ Prelati ſubditos corrigūt ⁊ reformātlatione remota vel cōſuetudine non obnte. ſitamē capitulū cōſueuit corrigere exceſſus canonicorū. ⁊ ſi infra terminū ab ep̄o p̄figendum nonfacit ipſe ep̄s hoc faciet. ſi canonici ſine rationabili cā maxime in contēptum ep̄i ceſſāt a diuinisep̄s ceſſionē non ſeruabit ⁊ metropolitanus vicepape de hoc cognoſcet. Prelatus in impoſitiōepene cauere debet a queſtu pecunie ⁊ ab oī aliograuaminei ¶ Rrefragabili cōſtitutiōe ſancimus vt eccl̓iaꝝ p̄lati ad corrigendū ſubditorū exceſſus maxīeclericorū ⁊ reformādos mores prudenter ac diligēter intēdant ne ſanguisᶠ eoꝝ de ſuis manibꝰ requirat̉.Ut aut correctiōis ⁊ reformatiōis

libet genere excōicationis: ⁊ a quolibet etiaꝫ laico pōt abſolui. argxvij. q. iiij. ſi quis ſuadentē. ⁊. jͣ. de ſen. exc. qd̓ de his. ar. ad hoc. de cōſe. di. iiij. ſanctū eſt baptiſma. Sꝫ nūqͥd in obſidione poſitū vel trāſfretare volētē lꝫ abſoluere. vin. dixit ꝙīminet periculū mortis. Sed hoc videdū eſt an īmineat naufragiū vel periculū mortisnō em̄ intrādo mare ſꝑ īminet naufragiuꝫ: qd̓ ſi eſſetnullus tranſfretaret. ſed cuꝫ ſunt innaufragio in periculo mortis tūc ſatis pōt dici ꝙ liceat. vel ſi intret bellū campeſtre ꝯͣ ſarracenos vel aliasiuſtuꝫ ⁊ manifeſteappareat periculūmortis: lꝫ abſoluere etiam laico. ar.p̄dicti. c. ſanctū eſtQuidā dicunt?inꝙͣ lꝫ lauere a taationepōt ſuccurri pomortē cū conſtealiquē de cōfeſſione ꝑ euidentia ſigna. jͣ. de ſen. ex. cūa nobis. Sed honō poſſet ita locūhabere in naufragio ſi oēs ſubmergerent̉. qꝛ tūc cōeſt periculū oīumde naue. ⁊ ſic pͥmaopi. bergnior ⁊ ſecurior eſt. Et fipōt laicꝰ in neceſſitate iniūgere penitentiā vel abſoluere ab alijs peccatis mortalibuscū recipit cōfeſſionē illiꝰ: quare noneodē mō ab excōicatione: nō videt̉ratio qͣre potiꝰ invno ꝙͣ in alio. vel dic ꝙ laico pōt quis cōfiteri in neceſſitate. ſed laicus nō pōt iſtū abſoluere vel ligare. qꝛ nō hꝫ claues eccl̓ie. sͣ. de ſum.tri. c. i. §. vna. d ¶ Succedat. sͣ. de offi. dele. qm̄ abbas. ⁊. jͣ. d̓ īmu.eccle. aduerſus. qꝛ cū in locū ⁊ ius eius ſuccedat ꝑtibꝰ eius fungi dꝫ.ff. de iudi. mortuo iudice. ff. de eden. quedā. §. nil intereſt.e ¶ Pontificē. vel per eius delegatū ſpāliter ad illā cām deſtinatumjͣ. de eo qui mit. in poſ. cū ſicut. f ¶ Poſſeſſor. ex hoc videt̉ ꝙ quisſit verus poſſeſſor poſt annū ⁊ nō ante. ff. de acqͥ. poſ. l. iij. §. vl. Iteꝫvidet̉ h̓ ꝙ ad hoc vt aliqͥs dicat̉ verꝰ poſſeſſor nō ſit neceſſariū ẜmdecre. jͣ. vt lit. nō cōte. qm̄ frequenter. §. in alijs. ar. ꝯͣ. jͣ. de eo qͥ mit. inpoſ. cā rei ſeruande. c. i. ⁊. ff. de acqui. poſ. l. iij. §. vl. in fi. ⁊. ff. de dam.infec. ſi finita. §. ſi quis aūt. ⁊. §. ſeq. ⁊. §. iulianus. que concordātie loquunt̉ in actiōe ꝑſonali. ⁊ de hͦ d̓r. jͣ. de do. ⁊ cōtu. contingit.g ¶ Publicis. C. de an. excep. vt ꝑfectiꝰ. ⁊. xvi. q. iij. §. pōt. ⁊. C. d̓ ep̄i.audi. ſancimus. ⁊. jͣ. de appel. c. vl. h ¶ Annalē. ſed vſqꝫ ad qd̓ tēpus poterit poſtea petere rē ſibi reſtitui ſiue recipere poſſeſſionē. dico ꝙ vſqꝫ ad qͣdraginta annos ẜm iura canonica: vel ẜm leges vſqꝫad. xxx. an. qꝛ ſola litis cōte. ꝑpetuat actiones vſqꝫ ad. xl. an. vt. C. d̓p̄ſcrip. xxx. an. cū notiſſimi. ⁊. xvi. q. iij. §. pōt. Sꝫ nūqͥd ẜꝫ iura canonica poterit talis p̄ſcribere: ex quo hꝫ iā vel dꝫ hēre cōſcīam rei aliene. ẜm iura ciuilia talis bene vſucapit lꝫ ſciat rē alienā. ff. de nox. act.⁊ generaliter. Credo tn̄ ꝙ ſi aliter nō hēat cōſcīam leſam: niſi ꝙ resfuit deducta in iudiciū cū hēat titulū .i. auctoritatē iudicis bene p̄ſcribit. ex hoc em̄ ꝙ res fuit deducta in iudiciū per ipſuꝫ eā petendo p̄ſu

Imitur habere bonā fidē: ⁊ p̄cipue qꝛ qn̄ fuit ei tradita poſſeſſio debuit iurare de calūnia. qꝛ aliter nō dat̉ poſſeſſio etiā cā rei ſeruande: niſi negocio ſūmatim examinato. jͣ. vt lit. nō conteſ. qm̄ frequent̓. §. qd̓ ſi. ⁊ ita bn̄ pōt p̄ſcribere. De hac materia tractat̉. jͣ. de p̄ſcrip. qm̄ oē. ⁊ ſicut interrūpit̉ annalisp̄ſcriptio in poſſeſſiōe vt poſt annū recuperet poſſeſſionē. ſic ⁊ in excōication: vt ſi nō pōt inuenireſuū excōicatorē infra ānūpoſt annū non ꝑdet cām.xi. q. iij. rurſus.i ¶ Ac p̄ſtare. ecce cōſiliuꝫiuris ⁊ vtile .ſi. cōſiliū dattibi. l. ff. de rei ven. is qͦ deſtinauerit. ſic ⁊ in ſtipulatione illa. qͣnti ea res ē cōmodius eſt certā ſummaꝫadijcere. qꝛ difficile eſt ꝓbare qͣnti ea res eſt. ff. dep̄to. ſtip. l. vl. ſi. cōſiliuꝫ. jͣ.de ap. c. vl. Et no. ꝙ dicitofferre ac p̄ſtare. qꝛ oblatio ſola nō ſufficit niſi factū ſequat̉. jͣ d̓ eo qui mit.in poſ. ca reiſer. c. i. ⁊ hͦ intellige ſi illi volūt reciꝑe.al̓s nō noceret. jͣ. de eo qͦmit. in poſ. cā rei ſer. c. ij. ſicut nō ſufficit offerre pecuniā ad interrūpenduꝫ curſum vſurarū niſi deponatur in ede ſacra. C. de vſu.acceptum.Icet ītercluſum. jͣ. deapp. ad nr̄am. ⁊. c. rep̄hēſibilis. in fi. ⁊. c. cū ſpāli. infi. nec ob. jͣ. de pur. ca. noſinter alia. qꝛ nō loquit̉ d̓correctione ſed de purgatione. ⁊ hec vera ſunt niſicorrigens modū excedatij. q. vi. §. ab executore. ſubillo. §. ſunt quorū. jͣ. d̓ ſen.excōi. vniuerſitatis. ⁊ hocintellige de notorijs exceſſibus: in quibꝰ nō admittitur appellatio. jͣ. d̓ app.cū ſit romana. in fi.l ¶ Seculares clerici. iō dicunt̉ ſeculares: qꝛ ad modū etiā laicoꝝ qui vere ſeculares dicunt̉ pn̄t ꝓpriū habere ⁊ inde facere ꝓ ſua volūtate. ẜm ꝙ habeſjͣ. de teſta. quaſi ꝑ totuꝫ. m ¶ Nec eſſe debuit. ne inde naſcant̉ iniurie: vn̄iura naſcunt̉. C. vn̄ vi. meminerīt. ⁊. jͣ. de accu. qualiter ⁊ qn̄. ⁊ sͣ. de cōſue. cūolim. ⁊. jͣ. de cen. cū olim. Itē ꝑ hoc nō intendebat alij p̄iudicare. ſi. sͣ. de vſupallij. ex tuarū. ⁊. jͣ. de ma. ⁊ obe. cū inferior. ⁊ ſic videt̉ ꝙ ſemꝑ ſit recurrēdūad intentionē ſcribentis. ſic. jͣ. de p̄ben. c. vl. ⁊ antepe. ⁊ sͣ. de offi. dele. ſupereo. ⁊. ff. ne qͥd in loc. pub. l. ij. §. ſi qͥs a principe. ⁊. C. de emā. li. l. nec auus.n ¶ Tanꝙͣ delegato. ſi .n. tanꝙͣ delegatꝰ cognoſceret vel inquireret ad dn̄mapā tm̄ dꝫ appellari. sͣ. de offi. dele. ſuꝑ qōnum. §. porro.o ¶ Appellare. puta qꝛ volebat inquirere ſuꝑ quo nō p̄ceſſerat infamatio. jͣde accu. cū oporteat. vel qꝛ admittit teſtes cōſpiratores. jͣ. de re iudi. cuꝫ. i. ⁊a. ⁊. jͣ. de ſimo. lꝫ heli. ⁊. c. per tuas. vel ſi non citat illū cōtra queꝫ inquirit̉. jͣ.de accu. qualiter ⁊ qn̄. §. dꝫ. vel in aliqͦ excederet formā inquiſitiōis. jͣ. c. ꝓx.circa prin. jͣ. de accu. inqͥſitionis. p ¶ Mandati. quo nō delegatū cōſtituit: ſed vt ordinariū inſtruxit. qꝛ ꝑ tale mandatū nō poſſet ꝓcedere vt deleatus cū ex eo nō hēat delegatā iuriſdictionē. jͣ. e. ti. graue. vbi ſil̓e fuit māq ¶ Appellari valeat. ⁊ ita poteſt appellari in inquiſitione ſicut datū.in correctione a grauamine .ſ. cū modus excedit̉. jͣ. de ſen. excōi. vniuerſitatꝭ⁊. jͣ. de appel. de priore. ⁊. jͣ. c. ꝓxi. circa prin.¶ Rrefragabili. ne ſanguis eoꝝ. durū verbū eſt iſtud ꝓ p̄latis negligentibus ſubditos corrigere. ſi. jͣ. de regu. c. vl. ⁊. jͣ. de ſta. reg. cū ad monaſteriū.§. vl. ⁊. jͣ. de accu. qualiter ⁊ qn̄. §. pe. nec admittit̉ paſtoris excuſatio: ſi lioues comedit ⁊ paſtor neſcit. jͣ. de reg. iur. ꝙͣuis. ⁊ eo ipſo ꝙ p̄latꝰ tacet̉ſentit. xliij. di. ſit rector. ⁊ ex eo permittit̉ ſecuritas delinquendi. lxxxiij. di. er-