iam dictis etiā nō requiritur teſtimoniuꝫ alicuiꝰ tn̄ tenetur facere qd̓ in ſe eſt vt veritatemdenunciet alicui qͦ ad hoc poſſit ꝓdeſſe. Quarto ſuꝑ hijs q̄ ꝑtinent ad ꝯdemnationeꝫ alicnon tenetur aliquis ferre teſtimomū: niſi qn̄a ſuperiori ꝯpellit̓ ẜm ordinē iuris licite. qd̓ d̓rꝓpter clericos qui ad hoc cogi non pn̄t. Tenetur pret̓ea teſtis veꝝ dicere: ⁊ veritas non eſtvendenda Sed teſtes aliqn̄ aliquid acciꝑe poſſunt non quaſi preciū teſtimonij: ſed quaſiſtipendiū laboris. expenſas vel abvtraqꝫ ꝑtevel ab ea qua ind̓ucunt̉ de hac materia etiāhabes ſupra. c. x. Fiij. iiij. v. vi. Accuſare autētenetur qͥs qn̄ pctm̄ rei eſt tale ꝙ vergat ī ml̓titudinis corruptelā corꝑalem ſeu ſpūalem ⁊qn̄ probari p̄t ſufficienter. Si autē nō vergatin nocumentū multitudinis. aut ſi ꝓbare ſufficienter non pōt non tenet̉. Poteſt etiam accuſator tripliciter peccare viꝫ calūmationē. ꝑuaricatione. ⁊ tergiuerſacōe. Calūmari ē falſa crimina alicui ex intencōe in iudicio imponere ⁊. ex malicia. dolo .ſ. vel fraude. Qui auteꝫfalſū crimen alicui imponit non ex malicia: ſꝫex animi leuitate ad accuſationem ꝓcedit. qꝛ.ſ. nimis faciliter credit qd̓ audiuit hoc eſt temeritas non calūnia. Preuaricari ē in iudicōvera crimina abſcondere fraudulenter: ita ꝙ̄