a deo poſtulat vt exploret dei ſcīam. aut ptātēaut bonitatē. aut veritatē dicti eiꝰ. Scd̓ factisdeus temptat̉ ⁊ expreſſe. qn̄ quis ex incertitudine fidei ꝑ ea q̄ facit intendit exꝑimentuꝫ ſumere diuine ptātis. pietatis. ſapīe aut veritatem dicti eius. Tercio temptat̉ deus quaſi int̓pretatiue qn̄ qͥs ⁊ ſi nō intendat exꝑmentuꝫde deo ſumere. Aliquid tn̄ petit vel facit ad inchn̄ aliud vtile: niſi ad ꝓbandum dei ptātemvel bonitatē. ſeu cognicōem vel veritatē dc̄ī eiꝰdeinde etiā quaſi interpretatiue qui ante orōnem ſuam aīaꝫ ſuam nō preꝑat: dimittēdo ſiquid aduerſū aliquē hꝫ vel alias ad deuocōꝫſe nō diſponēdo Talis em̄ non facit qd̓ in ſe ēvt exaudiat̉. An̄ aūt ꝓpter aliquā iuſtam neceſſitateꝫ vel piam vtilitatem ꝯmittit ſe aliqͣsdiuino auxilio in ſuis petitionibꝰ vel factis hnon ē deum temptare.¶ de. ij precepto ⁊ tribꝰ ſequentibꝰ ca. x.Cd̓ precepto ꝓhibet̉ oē ꝑiuriū ⁊ oīsblaſphemia in deū. in ſcōs ⁊ in ſcā fieiatqꝫ iurare ꝓhibet̉ ſine tribꝰ cōmitibus viꝫ iuſticia a diſcretione. iudicio ⁊ non leuiter: ⁊ veritate .. non falſe. Iurare ꝑ deū qd̓ eſt eū teſtēveritatis adducere fit licite. immo meritorīedum veritas ſubeſt ⁊ reuerentia cōmitatur. ⁊pia neceſſitas ex hūana infirmitate ꝯſurgēsI