pcc̄m mortale. qꝛ directe ꝯtrariatur bono ꝓximi vel diuino .ſ. caritati que cōgaudet veritatinec emulat̉. Aliqn̄ inuidia nullum eſt pcc̄mviꝫ quando dolor de alieno bono eſt motus pͥmo mō primus ex natura ſiue negligētia voluntatis veniens. ſicut quidaꝫ naturaliter inuidi ſūt Et illa non eſt in ptāte noſtra qꝛ ꝓuenit ex malicia aliqn̄ melancolice. ¶ Venialepcc̄m eſt inuidia triſticia de alieno bono qn̄eſt motus ſecūdo modo primus ⁊ quādo appetitus ſine cōpleta deliberatione tali paſſiōeafficitur. Cum aūt dicit̉ ꝙ īuidia ē triſticia dealienis bonis: notat ſanctꝰ thomas ꝙ triſticiapōt quatuor modis de bonis ꝯtingere Vnomōquādo aliquis dolet de bono alicuius inꝙͣtuꝫex eo timetur nocumentum vl̓ ſibijpſi: vl̓ eēalijs bonis. Et talis triſticia non eſt inuidia:⁊ pōt eſſe ſine pccō Alio modo poteſt quis triſtari de bono alteriꝰ non ex eo ꝙ ipſe hꝫ bonūſed ex eo ꝙ nobis deeſt bonum illud qd̓ hꝫ ipſe. ⁊ hoc ꝓprie ēz elus ẜm ph̓m. Et ſi iſte zelusſit c̓ca bona hōeſta: laudabil̓ ē ẜm illud ⁊ cor̓.xiiij. Emulamini ſpūalia. Si aūt ſit de bonis tēporalibꝰ: pōt eſſe cuꝫ pccō ⁊ ſine pccō Terciomodo aliqͥs triſtat̉ de bono alteriꝰ inꝙͣtum ille cui accidit bonum ē eo indignus que quideꝫtriſticia non pōt idē non debet ſine pccō oriri