precepto de dilectione ꝓximi. de qͣ dilectionedat̉ cancella. v. regulas ¶ Prima diligere ꝓximum ſicut ſeipſū eſt velle proximo ea oīa queẜm rectā rōem homo vellet ſibi ꝓximum fuūvelle Hec aūt ſūt indiſpēſabiliter bona caritatis ⁊ glorie ¶ Secūda qꝛ bonis fortune ⁊ nature ⁊ gracie ⁊ gratis date poſſunt hoīes abutiin pniciem ſui ⁊ aliorū: non quilibet tenet̉ velleilla cuicūqꝫ ꝓximo ſuo. ſed aliquando non velle Quia ⁊ ẜm rectaꝫ rōem ita deberet homo velle de ſeipſo Sic iudex cū amore proximi necatipſum. aut bonis ſpoliat Sic ingenium ⁊ ſciencia ⁊ diuicie poſſunt deſiderari iſti vel illi proximō non adeſſe dum nocitura credunt̉ ¶ Tercia ab inimico parato totaliter ſatiſf acere deiniuria ego teneor ſatiſfactionem ſuſcipere velindulgere. tamen verbum meū aūt ſocietatēſolitam. aut alia dilectionis ſigna poſſum interdicere ad mei ⁊ ſui cautelam ⁊ nō ad rancerem ¶ Quarta inimicū non paratum corrigidiligo quantum ſufficit ad falutem ſi ei nolomalum damnationis neqꝫ danim temporaliſꝑ iniuſta media Cuinta immico meo incorrigibili optare phas habeo vt taliter ſibi ſitin anima vl̓ in rebus. qualiter ſufficit ad hocꝙ neqꝫ mihi neqꝫ rei publice alias iniuſte danum poſſit inferre. ¶ Eſt inuidia ex ſuo gene̓
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten