Vocamus inſuꝑ ſcīam non ꝑ demrātionemſed ꝑ vehemente a ꝓbabilē ꝯiecturā. ¶ Notandum tn̄ ꝙ ſolus appetitus cibi nunꝙͣ ē pctm̄nec etiā delectatio cibū ꝯn̄s ē pctm̄ inqͣntumordinat̉ ꝯtra defectū ſibi ꝯtrarium. qꝛ hec ſuntpure na̓lia in qͥbus nullū eſt meritum nec demeritū. Si aūt appetitui nccītatis adiūgit̓ appetitus delectacōis ⁊ voluptatis in cibo hoc eſtveīale Veniale etiā ē pctm̄ gula vt d̓t tho. qn̄qͥs minis ꝯcupiſcit delectacōes ciboꝝ nō tn̄ itaꝙ ꝓpter hoc aliqͥd faceret ꝯtra legē dei. ¶ Vtꝝaūt quantitas ⁊ qͣlitas cibi ſint invicō an ſolus appetitus. Rn̄t allexā. nec ſubſtantia. necqͣntitas: nec qͣlitas abſolutē accepta determinant rōem illiciti: ſed ſolū in relacōe ad appetitū vel appetitus in relacōe ad hec. Vn̄. ro. xiiij. Non e regnū dei eſca ⁊ potus. Glo. nō vſusciboꝝ ſꝫ ꝯcupīa ē refrenanda. Nō em̄ intereſtqͥd oīno alimentoꝝ vel qͣntum quis accipiatdummō illud faciat pro ꝯgruentia hoīm cū q̄bus viuit: ⁊ ꝓ ꝑſone ſue ⁊ ꝓ valitudīs ſue neceſſitate: ſed q̄ facultate ⁊ ſereītate animi hijsvaleat: ⁊ cum oꝫ etiam hijs ncc̄e eſt carere vtdicere poſſit. Scio abundare ⁊ penuriā patiQuerit̉ quid ē motm̄ huius pccī ⁊ deceptiuuꝫaīe. Reſ. idem. Apparens ſufficientia cibi l̓ potus. In multis tn̄ hominibus eſt ita ꝙ illud