pctm̄ niſi qn̄ hmōi diſcordia fit vel cuꝫ errorecirca ea q̄ ſunt de neceſſitate ſalutis. ſeu ꝑtinacia adhibeat̉. Et differt diſcordia a rixa. qꝛ rixa ē in oꝑe. diſcordia in volūtate Cōtentio qͣndam ꝯtrarietatē importat in locucōe. ſic̄ dictūē de diſcordia involūtate Eſt em̄ ꝯtentio īpugnatio veritatis cum ꝯfidentia clamoris. Et vitiatur intencōe mala vel mō loquendi. ¶ Contentio eſt pctm̄ morle. vno mō quando quisimpugnat veritatē ex intentionē. ⁊ ꝑ mordīatum modum. qui nec negocio ꝯuenit nec ꝑſone. Alio modo qn̄ quis impugnat falſitatemcū tali inordinato modo ꝙ ex eo gn̓atur ſcandalū ⁊ ſubuerſio fideliū. ⁊ ſic etiam videt̉ eſſemore pctm̄ CContentio p̄t eſſe pctm̄ venialeqn̄ qͥs impugnat falſitatem cum mordinatomodo ſine hoc ꝙ inde ſcandalū generet̉. Quado etiam quis non intendit impugnare veltatem ẜm qd̓ ſibi veꝝ videtur: hoc tn̄ facit cuꝫ inordīata intentione. ſicut diſcipuli ꝯtendebātde quo non erat ꝯtendendum .ſ. de primatu. ⁊illud eſt etiam peccatum ⁊cͣ. ¶ Litgiū eſt qn̄quis inordinate verbis alterius contradicittatione perſone quam quis contriſtare intendit: ſeu ꝯtriſtare nō veretur. Vnde ſic̄ adu̓lator intendit placere: ita litigans cōtriſtarevbi nō dꝫ: qn̄ nō dꝫ. ⁊ ſic de alijs circūſtātijs