Uſura. l.

vel annos dicit̉ committi. autē. ad hec. C. devſu. ſumpta de corꝑe. autē. vt nullꝰ mutua agri. In iudicio tn̄ anīe ſed apponat̉ ſolū vt ille ſoluat in termino. qꝛ de pecunia intēdit aliud facere: tūc ⁊ magis cupit ꝙ ſoluat qͣꝫ penaꝫcōmittat. ⁊ veriſil̓r credidit penā n̄ incurrereqn̄ appoſuit poterit exigere ſine vſura: etiaꝫ ſiexcedat intereſſe ẜm Rodo. qꝛ intereſt publice vtilitati vt pacta ſeruent̉. Si vero poniturin fraudē vſurarū vel qn̄ appoſuit veriſil̓r credidit penā incurſurū. aut magis cupit incurrere penā qͣꝫ ſoluere: vſurariꝰ erit. xij. q. ij. fraternitas. ⁊. c. in legibꝰ. de arbi. ca. dilecti. ⁊ qd̓ ibino. Itē aduerte ꝙ qn̄ nō ſoluit in termino ꝓpter impotētiā vl̓ ꝓpter nō culpā ſuā: ꝙ penanon pōt exigi ſine vſura. qꝛ vbi non eſt culpanō debet eſſe pena. l. ſancimus. C. de penis. Ergo exigeret̉ rōne excreſcentie q̄ facit vſuraꝫ. d.c. ſi. feneraueris. Itē qn̄ ꝑtē ſoluit nō pōt tanta pena exigi qn̄ obligatio eſt diuidua. de quodic vt sͣ. Pena. §. xiij. ⁊. xiiij.¶ Quid de ſtatuto vl̓ ꝯſuetudine qua ordina32tur vt miſſus in poſſeſſionē lucret̉ fructꝰ ad rationē qͥnqꝫ ꝓ centenario donec ſibi fuerit ſatiſfactū. vl̓ ꝙ ſibi det̉ inſolutū id qd̓ valet quīqꝫꝓ tribꝰ? ℟. Bal. in. l. acceptā. C. de vſu. q. xviij⁊ Io. d̓ imo. in. l. ſi finita. §. ſi plures. ff. de dā.infect. ꝙ licite ſine vſura illud accipit. qꝛ illoslucrat̉ rōne intereſſe. ⁊ dicit notari in glo. ſuꝑ.§. ſi vero in autē. de exhi. re. q̄ ſingularꝭ eſt ẜmeū. Bart. vero in. l. ſi finita. §. Iulianus. ff. dedam. infec. ⁊ Io. de anania in. c. ſalubriter. devſu. ⁊ Lau. de Ridol. dicūt ꝙ talis ꝯſuetudovel ſtatutū eſt ꝯtra ius diuinū ⁊ in fraudē vſurarū. Sed ego dico ꝙ ſi tale ſtatutū vl̓ cōſuetudo emanauit in penā vt debitores artenturad ſatiſfaciendū. ⁊ debitor ex culpa ſua nō ſatiſfecit ꝙ vera eſt opinio Bal. dumō ꝯcurratrecta intentio. vt s. dixi in p̄cedenti. q. nec mirū cū auctoritas p̄toris ꝓpter nimiā ꝯtumaciā hoc facere poſſit. l. fulciniꝰ. §. fi. ff. ex qui.cau. in poſ. eatur. Si vero fit in fraudeꝫ ⁊ mutuans potiꝰ velit īcurrere pena debitore ⁊ huiuſmōi. ſic vera eſt opinio Bart. ⁊ erit vſura.Oportet ergo ad hͦ vt liceat ꝙ iuſte ſit miſſusin poſſeſſionē nō tm̄ ex ordine ſed etiaꝫ ex cauſa. hoc eſt. ꝙ in veritate fit creditor: ⁊ ꝓpter intereſſe illud plus accipit. puta. qꝛ potiꝰ velletſua. puta centū qͣꝫ domū que valet centuꝫ. xx.aliter illud plus teneret̉ reſtituere. vt dicimuſde pignore in. l. fi. §. ſinaūt bienniuꝫ. C. de iur.do. impe. vel ad puniendū ꝯtumaciā debitoris ſuꝑabundantia p̄dictā accipiat. puta qꝛ il

le ꝯtumaciter nō vult ſoluere.¶ Septimꝰ rōne dubij recipit̉ vltra ſortē ſinevſura. de qͦ in. c. in ciuitate. ⁊ in. c. nauiganti.de vſu. puta emens rē ꝓ minori p̄cio qͣꝫ valeattꝑe emptionis recepturꝰ eam temꝑe qͦ veriſimiliter plus vel minꝰ valere pōt nō erit vſura. ſi caſus accideret ꝙ plus valeret. quia ẜmglo. in. c. nauiganti. de vſu. tam emptorqꝫ veditor equaliter cōmodū vel incōmodū ex dilatione expectat. Exemplū. emit quis frumentū tꝑe madij vel oleū ⁊ hmōi: in quo vna menſura valet vnū ducatū ꝓ vno floreno recepturus ip̄m tꝑe auguſti. ſi eſt frumentum vel tꝑenatiuitatis ſi eſt oleū: in quo tꝑe veriſil̓r pōtvalere tantū minꝰ de vno floreno quātū plus.nō erit vſura. licꝫ valeat plus. Eſſet bene vſura ſi tali p̄cio emeret ꝙ veriſimiliter minꝰ valere nō pōt vel qͥd modicū: ſed bene multumplus. Qd̓ aduerte ꝓ iſtis qͥ emūt oleū tali precio ꝙ parū minꝰ p̄t valere: ſed bene multū plꝰ.qꝛ vſurarij ſunt. Aduerte etiā hic ꝙ ſi ille quiemit rem recepturꝰ alio tꝑe eam: credebat eaꝫplus valere. qͣꝫuis iudicio cōmuni veriſil̓r ſitplus vel minꝰ valitura: erit vſurarius minusemendo ꝓpter p̄uentionē ſolutōis ẜm Inno.⁊ do. Anto. in. d. c. in ciuitate. qͣꝫuis nō teneatur ad reſtōem: ſi veriſil̓r plus vel minus eratvalitura. licet ip̄e non ſic crederet. Sil̓r dic deillo qͥ vendit frumentuꝫ vl̓ oleū ⁊ hmōi plusqꝫ valeat tꝑe ꝯtractus. vt p̄ciū recipiat tempore qͦ veriſil̓r pōt plus vel minꝰ valere ſi anteanō erat venditurꝰ ꝙ licet. Un̄ clariꝰ Sco. iniiij. diſ. xv. dicit. Aut vendens frumentū tempore natiuitatꝭ ponit p̄ciū qd̓ tūc valet ⁊ expectat vſqꝫ ad madiū ſolutionē. ⁊ ſic miſericordiam facit. Aut ponit maiꝰ preciū qͣꝫ tūc valeatEt tūc diſtingue. ſi erat venditurꝰ in natiuitate: ſic erit vſura. ſi ꝟo nō erat venditurꝰ: ſedvolebat ſeruare vſqꝫ ad madiū: ⁊ ſolum ꝓpterinſtantiā reqͥrentis vendit: tūc ſi ponit p̄ctumtale tn̄ ꝙ veriſil̓r in madio p̄t plus valere velminꝰ nō erit vſura ꝑ. d. c. nauiganti. Si vero ponat tale p̄ciū ꝙ ponat ſe in tuto vt in pluribꝰ: ⁊ illū cū quo ꝯtrahit in ꝑiculo vt in pluribꝰ. puta. qꝛ raro p̄t plus valere: ſed minꝰ ſiccōiter. ſic eſt vſura. Et in hͦ ꝯcordāt cōiter canoniſte in dictis. c. in ciuitate. ⁊. c. conſuluit. ⁊c. nauiganti.¶ Sed qͥd ſi nō ponit p̄ciū: ſed vēdit cum pacto. ꝙ qͣntū valebit in madio tantū vult? ℟. ꝙſi vt dixi erat ſeruaturꝰ: licet. Si ꝟo non eratſeruaturꝰ erit vſura. Aduerte tn̄ ꝙ cū oleū vinū ⁊ frumentū ⁊ hmōi decreſcant illud quod