Oratio
p̄cat̉. Facit de ꝯſe. diſt. i. c. qn̄ aūt. ⁊. diſt. v. nūqꝫ. Et eſt etiā aduertēdū ꝙ triplex p̄t applicari intētio oroni vocali .ſ. aut applicādo ea adverba q̄ dicunt̉. aut ad illud qd̓ petit̉. aut ad illū cui oratio porrigit̉. ⁊ quocūqꝫ iſtoꝝ modoꝝadſit intētio nō eſt inefficax oratio ad ſatiſfaciendū. Et ego dico nec ad impetrādū vl̓ reficiendū. Sꝫ ſecūda intētio melior eſt qͣꝫ pͥma ⁊tercia qͣꝫ ſecūda. Un̄ Hugo de ꝟ̓tute orandi.Pura inqͥt oratio eſt qn̄ ex abūdātia deuotionis ita mēs accendit̉. vt cū ſe ad deū poſtulandū ꝯuertit̉ p̄ amoris eiꝰ magnitudine etiā petitionis ſue obliuiſcat̉. Nā aliqn̄ nimia attētio ad verba poſſet eſſe impeditiua orōnis .ſ.qn̄ hō vult nimis ī particulari cogitare d̓ verbis. qꝛ ẜm ph̓m. ij. topicoꝝ. Nō poſſumꝰ multa cogitare ſiml̓. vn̄ ſufficit ꝙ prima intētio ſittalis ꝙ ſufficiat ad integra informationē verboꝝ. Et ideo Hugo vbi ſupra dicit. Oratioꝑfecta eſſe om̄ino neqͥt ſi eā meditatio nō ꝯcomitet̉ aut p̄cedat. His oībꝰ ꝯcor. Tho. vbi sͣDe hͦ vide Hore. §. xxvi.¶ Quinto reqͥrit oratio. ꝙ vtilia ad ſalutē petat ⁊ ſic eſt petere iuſte.¶ Utꝝ ſit aliqd̓ determinate petēdū in orōne:℟. ẜm Rich̓. vbi s. q. iiij. Quedā ſunt quibꝰnō poſſumꝰ male vti. ſicut virtutes. gr̄a ⁊ gloria. ⁊ talia determīate petēda ſunt ī orōe. Quedā ſunt quibꝰ poſſumꝰ vti bene ⁊ male. ſic habere diuitias. filios. vxorē. ⁊ hmōi. ⁊ talia nōſunt determinate petēda in orōne. ſꝫ ſb̓ ꝯditōeſcilicet ſi deꝰ p̄uidet illa ad ſalutē noſtrā vtiliaQuedā ſunt quibꝰ vti bn̄ nō poſſumꝰ. ſic̄ peccatis ⁊ hmōi malis. ⁊ talia nō ſunt a deo petēda in orone.¶ Sꝫ cur aliqͥd petimꝰ cū deus ſciat qͣ indige14mus? ℟. ẜm ꝙ dicit Auḡ. in epl̓a ad ꝓbā. Ille qͥ nouit qͥd nobis neceſſariū ſit priuſqͣꝫ petimus nō volūtatē noſtrā vult ſibi ꝑ petitionēnoſtrā īnoteſcere. qꝛ eā nō p̄t ignorare. ſꝫ vultexercere in oībꝰ deſideriū noſtꝝ qͦ poſſumꝰ capere qd̓ ip̄e p̄parat dare. hinc ⁊ Greḡ. xxiij. q.iiij. Obtineri inqͥt nequaqͣꝫ poſſunt. qͥ p̄deſtinata nō fuerūt. ſꝫ ea q̄ ſancti viri orādo efficiunt ita p̄deſtinata ſunt vt p̄cibꝰ obtineant̉. ergo n̄ oramꝰ vt deꝰ aliqͥd ſciat vel vt eū īuitemꝰſꝫ vt obtineamꝰ qd̓ voluit p̄cibꝰ obtineamꝰ.¶ Sexto ꝙ ꝯſtāter fundatꝰ in fide petat. vndeIaco. i. Poſtulet aūt ī fide nihil heſitās.¶ Septimo ꝙ petat perſeuerater.16¶ Utꝝ oratio ſit ſemꝑ meritoria? ℟. ẜm Ric.17vbi ſupra. ꝙ nō. qꝛ merito debet̉ merces ẜm iuſticia. ⁊ ideo oratio facta ī peccato mortali no
eſt meritoria ꝓprie loquēdo de merito. Addoetiā ꝙ nō eſt meritoria qͣꝫuis nō fiat ī peccatomortali. ſi nō adſit debita attentio ſaltē actualis ī pͥncipio ẜm cōmunē opinione theolo. inij. diſt. xli. Si tn̄ talis attētio adeſt erit meritoria niſi interrūpat̉ vl̓ niſi in oratōne neceſſaria. puta ī officio reſpectu clericoꝝ ſit notabiliſnegligētia ī reprimēdo vagatōnes. qꝛ ſic eſſetpeccatū. de qͦ ſupra hore. §. xxvi.¶ Ad qͥd valet oratio ſiue de eiuſ effectu? ℟. ꝙvalet ad vincēdas temptatōnes. Un̄ Hiero.ſuꝑ Matth̓. xiiij. in tēptationē intrat q̄ orarenegligit. Scd̓o ad augmetanda merita. Tercio valet ad impetrandū poſtulata. vt patet exſupradictis. Quarto valet ad vincedos hoſtes. xxxvi. diſt. c. vlti. de Moyſe qͥ orās vincebat hoſtes. Quinto ad ſecretoꝝ diuinoꝝ reuelationē. viij. q. i. ſi gͦ. Sexto ad celeſtiū deguſtationē. vnde ſine ip̄a nō guſtant̉ diuina.¶ Utꝝ ſemꝑ exaudiat̉? ℟. ẜm Rich̓. vbi s. q.vij. ꝙ ſi fit ꝓ ſe ⁊ debito modo ſemꝑ exaudit̉. .ſꝫnō ſemꝑ ſtatim: ſꝫ ꝓ illo tꝑe qͦ diuina miẜicordia ꝯſpicit exauditionē vtiliore eſſe oībꝰ penſatis. Aut ſi ꝓ alijs. ⁊ ſic nō ſemꝑ exauditur.Auḡ. omel̓. cij. ſuꝑ Io. dicit. Exaudiunt̉ oēsſancti ꝓ ip̄is nō aūt ꝓ oībꝰ exaudiunt̉. Subdit tn̄ qͣꝫto digniores fuerint orantes ꝓ ppl̓o:tāto faciliꝰ in neceſſitatibꝰ ꝓ quibꝰ clamat exaudiunt̉. Hoc em̄ nō ꝓuenit ex defectu orōisvt nō exaudiat̉ ꝓ alio orās debito modo. ſꝫ ꝓpter indiſpoſitōeꝫ illiꝰ ꝓ qͦ orat̉. qꝛ obſtinatusforte eſt. vn̄ Rabanꝰ ſuꝑ Matth̓. xxi. Quotienſcūqꝫ orātes nō exaudimur. ideo ſit qꝛ ꝯauxiliū nr̄e ſalutꝭ petimꝰ: vl̓ qꝛ eoꝝ ꝓ qͥbꝰ petimꝰ ꝑuerſitas ne impetremꝰ obſiſtit. vl̓ ī futuꝝpetitōis differt̉ effectꝰ vt deſideria creſcāt ⁊ ꝑfectiꝰ gaudia capiāt qͥ reqͥrunt. Hec ille.¶ Utꝝ oratio ſit in p̄cepto ita ꝙ qͥlibet teneat̉?℟m. ẜm Uldericū ꝙ ſic ad orōeꝫ mētalē. Etego dico ꝙ etiā ad vocalē tenent̉ imꝑfecti ⁊ cōmunes hoīes. qꝛ mentalē orationē nō poſſenthabere ſine vocali. ⁊ ꝙ oratio ſit d̓ p̄cepto oībꝰProbo rōne ſic. Hō tenet̉ de iure naturali adoīa illa q̄ recta ratio dictat nō poſſe ſine ipſisſalutē ꝯſeqͥ. patet ea neceſſitate q̄ qͥs vult aliqͥd ea neceſſitate vult illud ſine qͦ taleqͥd nō p̄thabere. ij. ph̓icoꝝ. Finis īponit neceſſitatē hiſq̄ ſunt ad finē. l. oratio. ff. de ſpon. ſꝫ hō nō p̄tſalutē ꝯſeqͥ ſine orōne. ergo ad ea tenet̉ d̓ neceſſitate. Et ꝙ hō nō poſſit ſaluari ſine orōne patet. Nā ẜm apl̓m ad Phil̓. Nō ſumꝰ ſufficiētes a nobis etiā bonū cogitare. ergo multo minus operari niſi ex gr̄a dei nobis donet̉ poſſe