Matrimoniū. ii.
accipio te in meam vxorē eſt forma huiꝰ .ſ. dicendo. ⁊ ego accipio te in meū virū vl̓ ecōtrario. Ber. in. c. tua noſ. de ſpon. vult ꝙ ꝟba ſintforma. ⁊ ꝯſenſus ſit materia.¶ Quid eſt res ⁊ quid eſt ſacramentū in matrimonio? ℟. Ricar. vbi sͣ. ar. ij. q. iij. ꝙ expreſſio ꝯſenſus ſiue exterior coniūctio eſt ſacramētum tm̄. Res eſt duplex que ꝑ illud ſacramētum ſignificat̉. ſcꝫ charitas qua ſignat ⁊ diſpoſitiue cauſat. Alia ē vnio chriſti ⁊ eccleſie quaſignat ſꝫ nō cauſat. Ip̄a aūt charitas ē res tm̄⁊ nō ſacramentū. obligatio ꝟo interior ꝑ mutuū ꝯſenſum exp̄ſſa ſiue cōiunctio exterior eſtres ⁊ ſacramentū.¶ Utrum gratia gratū faciens ꝯferat̉ in hͦ ſacramēto? ℟. Ricar. vbi s. ꝙ ſic. ſi digne cōtrahant ex diuina inſtitutione.Atrimoniū. ii.quō contrahit̉. dic ꝙ ad legittimecontrahendū debent fieri banna:⁊ quō publice contrahēdū eſt. de quo vides.Clandeſtinū.¶ Per quid ꝯtrahitur? ℟. ꝙ ꝑ mutuū cōſenſum v̓bis exp̄ſſum. c. tua nos. de ſpon.¶ Utrū ſine mutuo ꝯſenſu animoꝝ poſſit cōtrahi mr̄imoniū? ℟. ẜm cōiter theologos ꝙ qͦad deū ⁊ veritatē nō pōt eſſe mrimoniū. ſi nōambo ꝯſentiant: ſil̓ dicāt: aut faciāt quicquidvoluerint abextra .xxvij. q. ij. ſufficiat. licet eccleſia aliud iudicet. vt in. c. is qͥ. de ſpon.¶ Utrum requirat̉ ꝙ ꝯſenſus ꝑ̄ſtet̉ ſimul eodem tꝑe? ℟. Pa. in. c. dilectꝰ. de ſpon. tenet ꝙde ſubtilitate iuris neceſſario requirit̉ vt ſil̓ eodem tꝑe preſtet̉. qꝛ dicit glo. in. l. ꝯſenſu. ff. deact. ⁊ obli. ⁊ in. l. i. ff. de ꝯtrahen. emp. ꝙ in contractibꝰ qui ꝑficiunt̉ iure gentiū debent cōſenſum ſimul p̄ſtare. Et Spe. in ti. de ſpon. dicitꝙ reſponſio alteriꝰ debet ſequi immediate ꝑ. l.continuus actus. in prin. ⁊. l. i. ff. de ver. obli.Hoſti. vero in. c. ex lr̄is. quē ſequit̉ Io. an. dicit ꝙ ſufficit ꝯſentiat ꝑ prius ⁊ duret in ꝓpoſito ſuo. ⁊ poſtea alteriꝰ ꝯſenſus accedat ex poſtfacto. ⁊ eſt verior opi. Hoſti. vt eſt tex. in. d. l.i. §. ſi ꝟo pn̄s interrogauit. vbi dicit̉ interuallum medij tꝑis nō vitauit obligationē. ſecꝰ ſinō ꝑſeueraret in pͥmo ꝓpoſito. qꝛ ſic eſſet verapͥma opinio ꝙ nō eſſet mrimoniū q̄ntūcunqꝫalter ꝯſentiret poſtea.¶ Utrum verba exprimētia ꝯſenſum de pn̄tiſint neceſſaria ad mrimoniū ꝯtrahendū? ℟.cōiter theologi in. iiij. di. xxvij. ⁊ moderniore-
canoniſte. vt no. Pa. in. c. tue fraternitati. deſpon. tenēt ꝙ nō ſunt neceſſaria etiā in loqͥ valentibꝰ: dūmodo ꝑ alia ſigna exteriora cōſenſus exprimat̉. vt ꝑ nutū ⁊ hmōi. Et iſtud tene. licent alij dicat aliter. Facit ꝓhͦ: qꝛ legata⁊ fideico miſſa ſolo nutu relinqͥ pn̄t etiā a loqͥvalente. vt. C. de fideicōmiſ. l. ⁊ in epl̓a. ⁊. ff. d̓lega. iij. l. nutu. c. cū apud. de ſpō. vbi d̓r ꝙ ſufficit ꝯſenſus. ergo nō requirunt̉ ꝟba p̄ciſe. cūꝑ alia poſſit expͥmi. qꝛ illud d̓r ſufficere qͦ poſito nihil aliud reqͥrit̉ ad ſub̓aꝫ actꝰ. vt no. glo.in. c. ſtatutū. de reſcrip. li. vi. Itē nō refert qͥdde equipollentibꝰ fiat. c. licet ex quadaꝫ. de teſti. Item ptꝫ ꝙ mutꝰ pōt ꝯtrahere. vt in. c. cūapud. de ſpon. ergo v̓ba nō ſunt neceſſaria. vtptꝫ in. d. c. tue fraternitati. ⁊ in glo. in. d. c. ſufficiat. Et iō ſi qͥs diceret accipio te in meā vxorem: ⁊ ſi ꝯſentis vt ſit matrimoniū: damihioſculū. ⁊ illa dat: erit verū matrimoniū. licetnullū verbū dixerit. de matrimonio cōtra inter. ec. ꝯtract. c. primo.¶ Utrū ſine aliqͦ ſenſibili ſigno expͥmente cōſenſum de pn̄ti ꝯtrahat̉ matrimoniū? ℟. ẜmcōiter theologos vbi sͣ. ⁊ canoniſtas in. d. c.tue fraternitati. ꝙ nō. qꝛ eſt ſacr̄m. ⁊ de rōe ſacramēti eſt ꝙ ſit ī eo aliqd̓ ſenſibile ſignū. ⁊ iōdicit glo. in. d. c. tue. ꝙ ad eſſe mr̄imonij duoꝯcurrūt neceſſario. vnū materia .ſ. ꝯſenſus. aliud forma .ſ. v̓ba vl̓ ſigna ꝯſenſum expͥmentiaAduerte tn̄ ꝙ ſi pr̄ ꝯtrahit ⁊ dicit v̓ba ꝓ filiapn̄te ⁊ tacente ꝙ erit mr̄imoniū. qꝛ v̓ba parentū ⁊ taciturnitas filioꝝ p̄ſentiū ⁊ verba intelligentiū equipollent ſenſibili ſigno expͥmēti cōſenſum interiorē. Qd̓ veꝝ intelligo ſi ip̄i ꝓ qͥbus ꝯtrahuntur aliqͦ ſigno annuunt: al̓s noncredo ꝙ ſola taciturnitas ſufficiat. Et ſic intellige ⁊ limita glo. in. c. nō oīs. §. cū dicit̉. xxxij.q. ij. ⁊ in. d. c. tue fraternitati. ⁊ ſanctū Tho. ⁊Ricar. in. iiij. diſ. xxvij.¶ Utrum conſenſus de futuro cuꝫ carnali copula faciat matrimoniū? ℟. ẜm Ricar. in. iiijdiſt. xxviij. ꝙ quo ad deum ⁊ rei veritatem ſine conſenſu reali de preſenti nō poteſt eſſe matrimonium. c. tua noſ. de ſpon. Et ideo diſtinguit ſanctus Bonauē. eadeꝫ diſ. ꝙ aut cōpulatur ſibi affectu coniugali. ita ꝙ vir credit copulari cū ſua vxore. ⁊ ecōtrario. ⁊ ſic copula facit mr̄imoniū ꝓpter ꝯſenſum tacitū de p̄ſentiqͦ videt̉ implere velle qd̓ ꝓmiſit .ſ. eā acciperenūc de p̄ſenti ſicut antea ꝓmiſerat de futuro.Aut cognoſcit eā affectu fornicario. ⁊ ſic noneſt matrimoniū quo ad deū. ſꝫ p̄ſumptū qͦ adeccl̓iam: ꝯtra quā p̄ſumptione nō admittitur