Liber. I.¶ De ex cu.

¶ De 1. tuto. et cur.

ponᵉ. nūquid ſi aliquis datus tutor vel curator habeat litē cū pupillo vl̓ cū adulto poterit occaſione litis ſe excuſare. Reſpondetꝙ nō niſi de omnibus bonis ip̄ius pupilli vl̓ forte de heditate aliqua ip̄i pupillo delata ꝯtrouerſia fuerit. In hoc em̄ caſu excuſatio habebit locū. Nota ꝙ ꝓpter litē quamquis cū pupillo habet niſi fuerit de omībꝰbonis ſe nō excuſat. Et hec dicunt̉ vſqꝫ adillū. §. Itē tria onera. in quo. §. adhuc ꝓſequit̉ iuſti. materiā ſuam ⁊ multiplicat modos quibꝰ excuſant̉ tutores vel curatores.vnd̓ pone ſic caſū. Dn̄e nūquid ſūt adhucplures modi quibꝰ tuto. vel curat. ab onereadminiſtrationis poterūt excuſari. Rn̄detꝙ ſic. Nā tria onera tute. vl̓ cure nō affectate qͣꝫdiu adminiſtrant̉ tribuūt excuſationēita tn̄ in caſu iſto intelligenda ſūt tria onera vt tu. vl̓ cu. pluriū pupilloꝝ eiuſdē hereditatis. vtputa fratrū vel nepotū ꝓ vna tutela cōputet̉. Nam nō numerus pupilloꝝſed ſeparatio palrimonioꝝ facit plures tutelas. ⁊ nō ſolū predictis modis locū habꝫexcuſatio. Nota ꝙ onus qd̓ quis ſubit ſpōte nō videt̉ onus. ⁊ hoc vſꝫ ad ꝟſiculū. Sꝫ⁊ ꝓpter ⁊c̄. In quo caſus ſic figurat̉. Ticiꝰvolens facere teſtamentū meuiū ſuū vicinūpauperē ⁊ adeo in rebus tenuē vt nō habeat vnde viuat ni ſi ex ſuis operis. in ſuo teſtamēto filijs ſuis impuberibꝰ tutorem autpuperibꝰ curatorē inſtituit. Querebat̉ a domino imꝑatore an iſte meuius ꝓpter ſuampauꝑtatē poſſit ſe excuſare ab admīſtratione hmōi tutele. Rn̄det dn̄s iuſti. ꝙ qͥs excuſat̉ a tutela vl̓ cura ꝓpter pauꝑtatē ſi ſit ad̓opauꝑ vt nō poſſit adminiſtratōi tutele velcure intēdere. ſꝫ habeat neceſſe oꝑari vt viuat. ⁊ hoc tā diui fr̄es qͣꝫ diuus marcus reſcripſerūt. Et hanc pauꝑtatē dꝫ ꝓbare is qͥad tute. vl̓ cu. vocat̉. Nota ꝙ qͥ dicit ꝓbaredebet. Itē no. ꝙ qͥlibet p̄ſumit̉ diues niſi ꝓbet ſe pauꝑem. Nota ꝙ pauꝑtas excuſationē tribuit a tu. vl̓ cu. Sequit̉ ꝟſi. Item ſiꝓpter. in qͦ vſqꝫ ad ꝟſi. Sil̓r ſic forma caſuꝫTitius in extremis ſue vite ꝯſtitutus meuium in ſuo teſtamento tutorē aut cu. ſuisfilijs dedit. qui qͥdem meuiꝰ adeo infirmitate detinebat̉ vt ſuis rebꝰ ſeu ꝓprijs negocijsintereſſe neqͥuiſſet. iſte titius voluit ſe excuſare ab admīſtratōe hmōi tute. vel ꝓpter ſu

am infirmitatem qua tenebat̉. querebatura dn̄o imꝑatore an iſta excuſatio eū reddatīmunē ab onere tute. vl̓ cū. Rn̄det dn̄s im.ꝙ ꝓpter diuerſam valitudinē ꝑ quā qͥs proprijs rebꝰ admīſtrandis ſuꝑeſſe nō poſſit.excuſatio locū habebit. Nota ꝙ ꝓpter aduerſam valitudinē qͥs a tutela excuſat̉. Sequit̉ verſi. Sil̓r. in quo ſic figurat̉ caſus.Uidimꝰ ſuꝑius qualiter ꝓpter penuriā reꝝtꝑaliuꝫ ⁊ ſanitatis qͥs a tute. excuſat̉. ſed qꝛeſt alia penuria q̄ d̓r ignorantia. ideo querebat̉ a dn̄o im. an imperitia lr̄arum que poſſit a tutela vl̓ cura excuſare. Rn̄det dn̄s imꝙ etiā rōne imperitie lr̄arum qͥs a tute: velcura cxcuſat̉. Diuus em̄ pius reſcpͥſit eū qͥlr̄as neſcit ab onere admīſtratōis tutele vl̓cure excuſandū eſſe. No. ꝙ dictio qͣꝫuis inmedio. §. poſita pōt poni aduerſatiue. itempōt poni correctiue ſine determinatōne ſcꝫvt etiā imꝑiti lr̄aꝝ poſſint eſſe tutores vl̓ cura. ſi ſint exꝑtes negocioꝝ. ⁊ hoc vltimū verius eſt. Nota ꝙ imꝑitia lr̄arum ſimplicitati ꝯnexa excuſat quē a tutela vl̓ cura. Iteꝫ ſipater in teſtamento aliquē tutorē ꝓpter inimicicias dederit puta ſic dicendo. ticiū tutorē pupillis meis do vt debitis ſupponat̉ ⁊a pupiliis admittit̉. eo ip̄o ꝙ pater hoc expreſſit. iſte ticius tutor datus ſe poterit abonere adminiſtratōis excuſare. ſicuti ꝑ cōtrariū nō excuſantur illi qui promiſerūt ſepatri pupilloꝝ eorundē tutelam admīſtrare. Nota ꝙ creatus tutor vt a pupillo ⁊ creditoribus pupillaribus vexetur a tutela excuſatur. Nota qui tutelam agnouit ſe excuſare nequit. Sed pone ꝙ datus fuit tutorquibuſdam pu pillis. ⁊ ipſe hoc ſolum adduxit in excuſationem ꝙ erat ignotus patri pupillorum. nunquid rōne talis excuſationis ab onere adminiſtrationis liberat̉.Reſpondet imperator ꝙ non. Nam diuifratres reſcripſerunt non eē admittendā excuſationem eius qui habet ſoluꝫ ꝓ rationeꝙ patri pupilloꝝ ignotus fuerit. Nota ꝙexquo quis dicat ſe non eē patri pupillorūnotum. a tutela minime fit īmunis. Notaꝙ in malicijs hominū eſt obuiandū. Nota fidem eē ſeruandam. Nota friuolam excuſationē eē reijciendam. Item ſi aliquisexercuerit capitales inimicicias cuꝫ patrepupilloꝝ nec poſtea recōciliatio interuēit