ſuſcipientem qꝛ non eſt capax iſtius ſicut ſe oſtendit capacem. ¶ Sꝫ eſto ꝙ omiſſo aliquo neceſſario ferat a caſu iuſtā ſenteciaꝫ. nūquid ratificabit̉ in celo. ꝙ ſic quātū ad ſuſcipientem ſi non ſit fictus ita ꝙ ſufficiat ſibi iſta penam implere. ſed nō ratificat̉ ex ꝑte confeſſoris. quin ip̄e peccet errando. Et iſto mō oporret diſtīguere ꝙ arbitriū aliqn̄ ratificả ex ꝑtevtriuſqꝫ tā ſacerdotis ꝙ ſuſcipiētis. aliqn̄ exꝑte alteriꝰ tm̄. hec ſco. di. xix. ¶ Sꝫ nūqͥd penitēciā ſiue ſatiſfactō priꝰ iniūcta conmutaripoteſt l̓ relaxari a quocūqꝫ ꝯfeſſore. ℟º ꝙ cōmutari p̄t ex cā ab eo qui eam iniunxit vel abeius ſuꝑiore vel etiam ab eqͣli ſcd̓m aliquosexͣ de voto. ꝙ ſuꝑ his. §. rurſus. in fi. vbi de hͦdicit̉ in glo. ſi ſubeſt ca. Ad maiorē tn̄ intelligenciam diſtingue ꝙͣſi penitens petat penitenciam conmutari vl̓ relaxari ꝑ illū eundemqui eā ſibi iniūxit vel ꝑ eiꝰ ſucceſſore. poteritquidē ꝯmutari vel relaxari ab eo qͥ eā iniūxitvel eiꝰ ſacceſſore. et idē dicēdū eſt de ſuꝑiorieius qui iniūxit ſi ſit ordinariꝰ iudex penitentis. qd̓ ad hͦ dico quia archiep̄s videt̉ iudexordinariꝰ eſſe qūo ad foꝝ pmale ſubditorumſuffraganei ſui ar. ex. e. noſtro. licꝫ nō ſit eoꝝordinariꝰ qͣntū ad foꝝ ꝯtecioſum niſi in caſihꝰ exp̄ſſiſ a iure exͣ d̓ officō archi. paſtoſtoral̓Si aūt petat eā ꝯmutari vl̓ relaxari ab equaliei qui eā iniuxit. aūt ſunt ita pares ꝙ ſunt pernitenciarij eiuſdem epiſcopi. vel ſunt ambop̄ſbiteri de pari et inſolidū de ꝯſuetudine cūrā habētes eiuſdē ꝑrochie. vl̓ duo ep̄i in quorum vtriuſqꝫ dyoceſibꝰ penitēs domīciliū. hꝫita ꝙ eſt ꝑrochianꝰ vtriuſqꝫ. et tūc ſi pn̄ia publica vl̓ ſolēnis fuerit indicta ne ſcādaliſet̉primꝰ ꝯfeſſor dehꝫ requiri ꝯſenſus eiꝰ vl̓ ſucceſſoris eiꝰ ſi facile poſſit req̄ri. maxime ſi penites publice inchoauerat pn̄iam ſibi imūctāa p̄ſbitero. Si aūt nō poſſit req̄ri defacili aūteciā ſi pn̄īa iniūcta eſſꝫ occulta poſſꝫ cōfeſſorſcd̓ꝰ eā ꝯmutare vel relaxare nō obſtāte ſubtilitate iuris qūo dicit̉ de duobꝰ ꝓcuratoribꝰ inſolidū datis ꝙ melior ē ꝯdico occupantis. qꝛ illd̓ locū hꝫ in iuriſdicōe ꝯtencōſa nonin volūtaria. Si aūt ita ꝑes ſint ꝙ vterqꝫ ꝯfeſſor ſit p̄ſbiter ꝑrochialis vl̓ ep̄s et penitenstrāſtulit domīciliū de ꝑ̄rochia in ꝑrochiā vl̓d̓ dyoceſi. ī dyoc. ſcd̓ꝰ ꝯfeſſor poterit ꝯmutare vl̓ relaxare pn̄iam a primo illi iniūctā nōobſtāte ꝙͣ ſolet dici ꝙ ſnīam vniꝰ ep̄i non p̄tpar ep̄s reuocare qꝛ illd̓ habꝫ locū de ſentencia excō. et ſuſpeſiōīs et ceteris ad foꝝ cōtencōſum ꝑtinētibꝰ nō ad pn̄iale. non em̄ ſunt oīnō ſimiles ꝯtencōſa et volūtaria iuriſdico cūiudex nō poſſit reuocare ſentēciā quā tulit iuſta. ꝯfeſſor aūt poſſit reuocare ſentenciā quaiuiūxit. hec rod̓. hoc aūt qd̓ dicit̉ exͣ. de votoc. i. et. c. ꝙ ſuꝑ his. innuit ꝙſiqͥs in pn̄iam iniuxiſſet ire ad terrāſanctā illa pn̄īa mutari nōpoſſꝫ niſi a papa vel ab eis q̄ ſuꝑ hoc ſpecialiter haberēt autoritate pape ex de voto ex ml̓ta. Quid ſi papa vl̓ eiꝰ p̄n̄īariꝰ vl̓ ep̄s iniuxit pn̄iam et petāt̉ relaxari vel ꝯmutari ꝑ inferiorē. ℟º ſi penitēcia ē iniuncta in caſu reſeruato ſuꝑiori inferior nō poteſt conmutarenec relaxare eā ſme licēcia eiꝰ q̄ eā iniūxit niſi neceſſitas vrgeat aūt vtilitas ſuadeat. piuꝫenim eſt interptari ꝙ ſuꝑior in hmoi caſibushoc acceptet. in caſu vero non reſeruatō ſuꝑiori inferior relaxare vel cōmutare poteſt niſicertū ſit ꝙ ſuperior hm̄ōi relaxaconem vl̓ cōmutacōeꝫ reſeruauerit. hec rod̓. ar. ad hoc qͥapoteſt ep̄s diminuere penā quā īpoſuit papaxxxiij. q. ij. latore. Sed hoc ideo fuit quia papa licenciam illi dedit. vn̄ capitulū illad eſtmagis in contrariū ¶ Eſto ꝙ p̄ſbiter imponatmaiorem penitēciam cōdignā ip̄i penitēti nūquid tenet̉ ad eam º duplex eſt foꝝ peccatoris .ſ. dei et eccleſie. cōtingit aūt peccatorēeſſe abſolutū in vno et nō in alio. Nā aliqn̄ abſolutꝰ ē ī foro eccīe et n̄ ī foro dei. aliqn̄ eccuerſo. talis ergo cui iniucta eſt penitēciā māior ꝯdigna in foro eccīe tẻ ad eā totā. ī foroaūt dei nō tenet̉ niſi ad cōdignā. jdeo dū eſtde foro eccleſie debitor eſt pene donec ꝯpleuerit totā ſed ſi trāſeat ad foꝝ dei ꝑacta condigna nullā pena ſuſtinebit. p̄ſbiter em̄ nontm̄ conſiderat debitū pene ſed etiā adhibet remedium p̄ctō. et ideo poſt iſtā vitā non exigiab eo tota ſed ſolū qͣntū ſufficit ad debitū ſoluendū. hec pe. ¶ Quid ſi cōfeſſor interdicatpenitēti familiaritatem cū amicis. ℟º aūt illiamici ſunt veri amici hͦ eſt amici aīe cuiuſmodi ſunt diligentes ꝑſonam ſancto amore et ſecundū deum. Aut illi amici ſunt veri inimicicuiuſmodi ſunt diligentes ꝑſonaꝫ ꝓpter dilectionē illicitā vel ꝓpter aliam cam in animeeius preiudicium et contra dei honorem. Siergo ſacerdos interdiceret familiaritate cumamicis primo modo ſumptis abuteret̉ claueſciencie nec credo ꝙͣ penites illa penitenciarecipere teneret̉. Si autem cum amicis ſcd̓omodo dictis penitens teneret̉ eaꝫ recipere etobſeruare regulariter. qd̓ ideo dico quia om̄sparticulares caſus a ꝯfeſſorē ꝓuidere nō pōſſunt. ¶ Sciendū eciam ꝙ homini ꝓno ad deſperaconem ad quā diſponit triſticia nō debetſacerdos iniungere ea que augmētant melancaliam et triſticiam. vnde talibꝰ moderatumvſum vini et habere ſolaciū cū ſanctis ꝑſoniset honeſtis ꝓhibere non debet. hec. rich̓.¶ De canonibꝰ penitencialibꝰ ti. xxxij.Oſtea cōſiderādum eſt de canonibꝰ penitentialibꝰ. Ad quoꝝ intelligenciaꝫprenotandū eſt ꝙ ſicut eſt in ſciencijspracticis que verſant̉ circa opera ꝙ ſermo inparticulari eſt incertus et dubiꝰ. ſermo autein vniuerſali habet certitudinem. ſed cum applicat̉ ad ſingularia incipit quodāmodo habere incertitudinem vt qui nō cōſiderat circūſtācias ꝑticulares pociꝰ deuiet ꝙͣ ſe rectificetvt patet in medicina et ſciencia morali. ſic eſtintelligendū in ꝓpoſito ꝙ canones inſtruuntin generali quo eſt penitencia imponenda ſꝫdeſcenſum ad ſingularia p̄ſbiteris diſcretis relinquūt qui conſiderāt circūſtancias ꝑſonaꝝattedentes ad canones ſicut ad viās directiuas qꝛ ſi ꝯtra canones īponāt nō rcte īponūt
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten