remitti vt qd̓libet peccatum mortale. Si ergoblaſphemia fiat ex coactōne vel decēptōe deremiſſibilis qꝛ ſecū habet cām annexa. diuinemiſericordie ꝓuocatiuā ad remiſſiōꝫ. Et de tāli blaſphemia ītelligỉ illd̓. om̄e pctm̄ ſcꝫ ꝑpetratū in oꝑe et hoc ex infirmitate vel impotetia et blaſphemia .i. peccatū ꝑpetratū ī verboet hͦ ex ignorātia remittet̉ hoībus .i. ē remiſſibile. vel remittet̉ ſcꝫ ſi peniteat qꝛ ex circumſtātia que peccatū attenuat dignū eſt remittiSi aūt blaſphemia ꝯmittat̉ ex certa maliciatunc dicit̉ irremiſſibilis nō qꝛ nō poſſit remitti vel quia nō remittả aliqn̄ ſed qꝛ nō habꝫ ſecū cauſam motiua ad remiſſionē. Et de hac d̓rſpiritus aūt blaſphemie .i. blaſphemia illataex certa malicia et qd̓libet aliud peccatum factuꝫ ex certa malicia nō. i. vix ſiue difficulterremiſſibile qꝛ nullā excuſatōꝫ habet. Eſt autēblaſphemia nō tm̄ in viatoribus ſꝫ ec̄ in dānatis ſꝫm illd̓ apoc̄. xvj. blaſphemauerūt nomēdn̄i habentis ptātem ſuꝑ has plagas. nō tn̄ ēin eis demeritoriā ſed ꝑtinēt ꝑtim ad penamdamnatōis. Eſt aūt in eis blaſphemia cordisqꝛ deteſtant̉ iuſticiā dei eos punientis. credibile etiā eſt ꝙ poſt reſurrectōꝫ erit in eis blaſphemia oris ſic et in ſanctis laus vocalis.¶ De ſpe deſperatione et p̄ſumptione titulus. lxj.Onſequenter ꝯſiderandū eſt de ſpē etvicijs ſibi oppoſitis ſcꝫ de deſperatōeet p̄ſumptōe. ¶ Circa igitur ſpem notaꝙ ſpes p̄t quadrupʳ ſumi ſcꝫ ꝓ ſpe ſꝫm qd̓ eſtpaſſio. et ꝓ actū ſperādi. et ꝓ re ſperata. et ꝓhabitu ꝑ que elicit̉ actus ſperādi. primis tribus moīs nō eſt virtus. qͣrto mō eſt virtus. Etquidē ſi ſit habitus caritate formatꝰ ē ſimplivirtus. ꝑficit em̄ habente eam et actum eiꝰ etactum illū debito mō refert in fine vltimū qrequirūt̉ ad plenū eſſe virtutis Eit aūt illa relatio ꝯpletiue ꝑ caritatem. Si vero ſpes ſit informis ſic eſt virtus ſcd̓m qd̓ virtus ꝯūiter ſumitur ꝓ quocūqꝫ habitu determīante potentiam ad alique actum reſpectu obiecti debitiEt vtroqꝫ mō ſpes eſt habitus infuſus cū ꝑ eaꝓtendat̉ appetitꝰ aīe in bonū arduū ſcꝫ eterne glorie qd̓ eſt ſuꝑ omēm facultate nature ¶Sciendū aūt ꝙ ſpes large p̄t dici credulitasꝓbabilis ſcd̓m qd̓ dicit aliqͥs de aliquo ꝙ ſperat eum eſſe futurū bonū hoīem et ſil̓ia et ſicꝑtinet ad ꝯgnitōꝫ. Alio mō p̄t dici ꝓprie ſcd̓ꝫqd̓ eſt quēdā ꝓtenſio appetitꝰ in bonū arduūvt dictū eſt et ſic ꝑtinet ad affectōneꝫ. et ſic ēhic intentio de ea. diffinit aūt eam haymo ſicet habet̉ li. iij. ſen. di. xxvj. ſpes eſt certa expectatio future beatitudīs ꝓueniens ex diuinagratīa et meritis p̄cedentibꝰ vel ip̄aꝫ rem ſperata vel ſpē. Et vult ꝑ hoc dicere ꝙ ip̄a merita ꝑ que hō diſponit ſe ad ſperandū ꝑ̄ ceduntſpem vel in re vel in ꝓpoſito. Cum aūt diciturſpēs eſt certa expectatio ⁊cͣ. nō eſt ibi p̄dicatōꝑ eſſentiā ſed ꝑ cām. ¶ Ad qd̓ nota ꝙ dupliciter ꝯtingit alique merita ſua intueri. vno mōattribuendo ſibi et hoc ē ſuꝑbie et vanitatis.Alio mō attribuēdo gr̄e dei et hoc ē huilitatis et veritatis. et h̓ mō motus ſpei ex intuituoritur me ritoꝝ.Irca deſperatōꝫ ſciendū ꝙ deſperatio eſt¶ Apeccatū īmo ec maximū peccatoꝝ ſcꝫ ꝙͣtū eſt ex ꝑte nr̄a. infidelitas em̄ et odiū dei ſecundū ꝓpriā ſpem ſūt grauiora ꝙͣ deſperatō qꝛilla duo ſūt ꝯtra deū ſꝫm ſe ſcꝫ īfidelitas quenō credit diuīe veritati et odiū dei qd̓ ꝯtrariatur diuīe bonitati ſꝫ deſperatō eſt ꝯtra deū nōſꝫm ſe ſꝫ ſcd̓m qd̓ eius bonū ꝑticipat̉ a nobisSed ſi p̄dicta tria ad inuicē comꝑent̉ ex ꝑtenr̄a ſic deſperatīo ē ꝑiculoſior qꝛ ꝑ ſpem reuocamur a malis et introducim̉ in bona ꝓſequēdā et ideo ſpe ſublata irrefrenate hoīes in vicia labunt̉ et a bonis oꝑibus retrahunt̉. vn̄yſi. de ſūmo bono dicit. ꝑpetrare flagiciū aliqd̓ mors eſt ſed deſperare ē deſcēdere in infernū. Oritur autē ſꝫm qd̓ dicit g̓g̓. xxxj. moꝝ. exluxuria ex qua ꝓuenit ꝙ hō faſtidit bona ſpiri tualia. et nō reputat ea bona ardua. ſꝫ ſpecialius etiā ſꝫm eunde ibidem orit̉ ex accidia q̄eſt triſticia quedaꝫ ſpūs deiectiua. Remediumaūt principale ꝯtra deſperatōeꝫ eſt ꝯfidentiāde xp̄o paſſo ꝓ genere hūano qd̓ erat ī peccato. vnde ſuꝑ illud ro. v. ꝓ impijs mortuus eſtdicit glo. ne deſperes de eius potētīā cuiꝰ apparet in morte tanta beniuolentia a quo taleſarras accepimus ꝙ donauit impijs ſuam mortem qui ſeruat iuſtis ſuam vitam.Irca p̄ſumptōem ſciendū ꝙ duplex eſt p̄ſumptio vicioſa. vna que oritur ex ꝓpriavirtute que eſt ſpecies ſuꝑbie et oppoītur magnanimitati. eſt em̄ ſuꝑabundātia eius et oritex inani gloria. vnde g̓g̓. xxxj. moꝝ. ponit p̄ſumptione nouitatū filiaꝫ manis glorie. Aliap̄ſumptio vicioſa eſt que ꝯſurgit ex cōtemptudiuine iuſticie que ſi ex ſola electione ꝓcedateſt peccatum in ſpiritumſanctū et hec directeopponitur ſpēi. eſt em̄ quedam ſpēi inordinatio ex ſola electione ꝓcedens ſꝫm rich̓. et hecdirecte videtur oriri ex ſuꝑbia ac ſi talam qͥsle eſtimet ꝙ etiam eum peccantem deus nō puniat vel a gratia nō excludat. Eſt aūt p̄ſumptōne deſperatio peior. quia voluntas ꝑ deſperationem totaliter a deo recedit. nō em̄ innititurmiſericordie quā ꝯtemnit. nec iuſticie qꝛ quātum poteſt eam refugit. ꝑ p̄ſumptionem auteꝫin deum licet inordinate tendit. ¶ Ad h̓ notaꝙ p̄ſumere qn̄qꝫ ponitur ꝓ ſperare. vt iudith.ix. exaudi me miſeram et de tua miſericordiap̄ſumentem. ratīo huiꝰ eſt quia ſpēs recta quehabetur de deo videtur p̄ſumptio ſi ſcd̓m hūanam conditionem menſuret̉. non autem eſt ꝑſumpto li diuine bonitatis īmenſitas attendatur.¶ De caritate et odio ti. lxij.OOnſequenter ꝯſiderandum eſt de caritate Et primo de ip̄a. ſcd̓o de effectibꝰꝯſequentibus actum caritatis. Et d̓ ip̄acaritate primoꝙͣtum ad eiꝰ eſſentia ſcd̓o quatum ad eiꝰ ſubiectū. 3º ꝙͣtū ad obiectuꝫ. qͣrtoqͦ ad ordinē. v. qͦ ad actū. ſexto qͦ ad oppoſitū viciū ſcꝫ odiū. ¶ Circa pͥmū ſcied ꝙ caritasſic diffiniʳ li. iij. ſe. di. xxvij. caritas ē dilectō