L

et neceſſarij. Alij. nec fui nec neceſſarij .i. extranei Neceſſariꝰ eſt heres ſeruꝰ a dn̄o ſuo inſtitutꝰ he̓s ita tamē ſi hereditatē ⁊ libertatē exdn̄i teſtamento ꝯſequātur. qd̓ eſt ſi remāſeritſeruꝰ ⁊ eiuſdē dn̄i tꝑe illo quo morit̉ dn̄s. Fiat em̄ ⁊ ignorās et inuitꝰ liber ⁊ heres. Et in̄dicit̉ neceſſarius ut. jͣ. e. in pͥn. ⁊ a ſemerip̄o accipit libertatē. ut. ff. de hr̄. inſti. l. ſꝫ ſi in ꝯdictōe.8. vl̓ti. ⁊ de acqͥr̄. hr̄. l. ex ꝑte hͦ niſi dn̄s inſtituat eū heredē ſi volet hͦ em̄ v̓ba ī neceſſario cōdictōeꝫ faciūt ut ſi nolit he̓s. n̄ extet. nā in volūtario herede fruſtra addūtur cū ⁊ ſi nō fuerit addita īuitus nō fit he̓s. Itē hͦ nͥ dn̄s dicatīſtituo ſeruū meū cū liber erit. alienꝰ aūt ſic p̄tinſtitui. ut. ff. d̓ ꝯſtit̓. iſtit̓. l. v̓ba ⁊. l. ſeruꝰ alienus. ꝓ hͦ tamē ī cōmodo .ſ. qd̓ īuitus fit hereset obligat̉ creditoribꝰ dn̄i illud ꝯmodū preſtatur ut ea q̄ poſt mortē patroni ſui ſibi acqͥſieritip̄i reſeruēt̉ ⁊ quāuis nō ſufficerēt bona defuncti creditoribꝰ interi ex ea cauſa res eiꝰ qͣs ſibiacqͥſierit ip̄i nō venerīt ut. jͣ. e. §. ꝓ hoc tn̄. Itatamē ſi iſte liber factus non attigerit bona patroni ſui ſe miſcēdo ī eis ⁊ admīſtrando īpetrabit em̄ ſeꝑatōeꝫ bonoꝝ poſtea q̄ſitoꝝ ⁊ eoꝝque ſibi a teſtatore naturalit̓ debent̉. Si v̓o attigerit bona p̄dicta ſeꝑatio ei non dabit̉ nͥ ſitminor. xxv. an. tunc em̄ īplorabit bn̄ficim reſtitutōis ut liceat eis ſeꝑare bona. ut. ff. d̓ ſeꝑat̉..l. i. §. vl̓ti. ⁊ de mino. l. ait p̄tor. §. non ſolum.Fit aūt iſte ſeruus neceſſariꝰ heres dn̄o ſuo ſivnū tm̄ habeat dn̄m. Si aūt habet plures poteſt eſſe neceſſariꝰ vni ⁊ non oībꝰ nͥ in caſibꝰ utnotaui in ſūma. C. de ẜuis ne. hr̄. inſtitu. Si aūtqͥs inſtituat. Sin aūt ⁊ neceſſarij ſunt he̓des veluti filiꝰ filia nepos neptiſqꝫ ex filio. et deīcepsceteri liberi qͥ mō in ptāte moriētis fuerit. ſedvt nepos. neptiſue ſui ſint heredes non ſufficiteum vl̓ eā in ptāte aui mortis tꝑe fuiſſe ſꝫ opuseſt ut pat̓ eius viuo pr̄e ſuo deſierit ſuus hereseſſe aut morte int̓ceptꝰ aūt qualibet alia rōneliberatꝰ ptāte veluti emācipatione aut deportatōne. tūc em̄ nepos neptis ve inlocū patrisſui ſuccedat. Quid aūt ſi inſtituo nepotē ex filio quē filiꝰ p̄cedit tꝑe mortis aui huius nepotis. hͦ nepos nō eſt ſuus heres et neceſſariꝰ utdictum eſt. ſꝫ nec eſt neceſſariꝰ tm̄. qꝛ nō eſt ſeruus ſꝫ nec eſt extraneus. qꝛ eſt in poteſtate utait. p. eum eſſe anomalū ſed dn̄o meo videbatur eū eſſe ſuum et neceſſarium. ſuū dicebat qꝛdomeſticus eſt. neceſſarium. quia erat in poteſtate. qd̓ aūt. sͣ. dictum eſt intelligebat in ſucceſſione q̄ differt̉ ab inteſtato. Itē hoc ip̄m dicebat qn̄ nepos nō erat in poteſtate ſui patrisalioquī auo ſuo nō eſſet ſuus ⁊ neceſſarius Heres imo extraneus et olim ſuo patri acquirebathereditatem. ut. ff. de acquiren. hr̄. l. qui in aliena. §. interduꝫ. Appellant̉ aūt ſui heredēs. qꝛdomeſtici ſunt ⁊ viuo qͦꝫ patre quodāmō dn̄iextimantur. Vnde etiam ſi quis inteſtatꝰ ſitmortuus pͥma cauſa eſt in ſucceſſione liberoꝝneceſſarij vero dicunt̉ qui om̄i mō ſiue velīt ſiaue nolint̓ tam ab inteſtato quam ex teſtamē

to fiunt heredes. ſed tantum p̄tor ꝑmittit hisvolentibꝰ abſtinere ſe ab hereditate ⁊ ꝓ abſtentatione tali non eſt neceſſe eos adire pretorem. Sufficit em̄ ſi ſe nō īmiſceant. ut. ff. deacquir̄. here. l. ei. qui ſe vt potius parētes quāip̄orum bona ſimiliter a creditoribus poſſideantur. Ceteri aūt qͥ teſtatoris viri ſubiecti nōſunt extranei heredes appellantur. itaqꝫ liberi qͦꝫ noſtri qui in poteſtate noſtra ſunt heredes. a nobis inſtiruti extranei heredes vident̉vnde etiam liberi a matre inſtituti heredes eodem numero ſunt quia femine non habent liberos in poteſtate. ſeruus etiaꝫ a dn̄o inſtitutusheres et poſt teſtamentū factum ab eo manumiſſus eodē numero habetur. Differūt autēneceſſarij heredes a ceteris heredibus. quia cūquilibet heres ex quo ſe īmiſcuit om̄ibus creditoribus etiā de ſuo ſoluere teneatur ut. C. de iure deli. l. ſcīmus. §. ſi non intra datum tempꝰ etad. l. fal. aut̓. ſed cum teſtator. huic tamen alit̓ſubuenit̉. ut notaui. sͣ. e. §. ꝓ hoc. ¶ Item ⁊ neceſſariꝰ heres quodā mirabili modo deſinit eſſe heres. Ecce em̄ ſi heres rogatꝰ erat ateſtatore ſub ꝯdictōne ſeruū hereditariū ſibi inſtituere heredem ⁊ erit interīpendente ꝯdictōeneceſſarius. exiſtente aūt condictōne voluntarius heres efficietur ut nō deſinat eſſe heres.ſed ut ius mutet̉ in eo ſucceſſionis ut. ff. de here. inſtit̓. l. iij. §. qui fideicōmiſſaꝫ. qd̓ tamen itaintelligo vt remaneat quideꝫ heres ⁊ nūdumnomen heredis habeat. nō tamē ſi velit cogatur onera ⁊ ꝯmoda hereditaria agnoſce̓. Sicem̄ fit volūtarius. ut liceat ei repudiare ſi velit nec mirū. nam ſepe quis habet nomen heredis nō tamē ſuſtinet onera ſicut eſt vbi ſuus etneceſſarius abſtinet ut. sͣ. dictum eſt. ¶ Itē vbiminor extranei hereditatē adiuit ⁊ reſtitutuseſt. ut. ff. de mino. l. ſed ſi ſiue. §. ſed qd̓ pap̄.Item vbi quis hereditatē ex trebelliano reſtētuit hͨ et ſimilia me inducūt ad reſpondēdum.ad̓ heres quātum ad nomē heredis remaneet non quātum ad onerā. Itē differt ſuꝰ et neceſſarius heres ab extraneo. qꝛ extraneꝰ cumfactꝰ fuerit heres ampliꝰ he̓ditatem repudiare nō poteſt niſi in caſibꝰ ecce em̄ ſi duo ſunt coheredes ⁊ vnꝰ eoꝝ primo adiuit portōeꝫ ſuaꝫAlter aūt poſtea repudiat. licet ei qui primoadiuit abſtine̓ ſe etiā a portōe ſua ꝓpter portionē cohe̓dis accre centem. ⁊ ita abſtinet ꝓpt̓alteriꝰ ꝑſonā qui ꝓpter ſuā nō poterat niſi creditores dicāt ſe ꝯtentos portōe eiꝰ qͥ pͥmo adiuit. ut. ff. d̓ acqͥr̄. hr̄. l. cū hereditate ſuꝰ aūt etnec eſſarius qn̄cunqꝫ abſtinet an̄quaꝫ ſe īmiſceat ut. jͣ. e. §. extraneꝰ. Itē ⁊ mīores. xxv. an. ſiue ſint ſui ⁊ neceſſarij ſiue extͣnei tm̄ ꝑ beneficium in int̓. reſtitucōis abſtinent ab he̓ditate ut.jͣ. e. §. extraneis. Cp̄mune p̄t aſſignari in oībusextͣneis he̓dibꝰ vt ita demū acquirat̉ eis hereditas ſi habeāt teſtam̄ti factōꝫ qd̓ p̄t intelligi actiue ⁊ paſſiue. i. ut poſſit face̓ teſtamētuꝫalijs vl̓ alij. poſſint eis face̓. hoc eſt qd̓ poſſintcaꝑe ex aliorum teſtamētis ut. jͣ. e §. teſtamēti