¶ Ii

ex dſe vel ſub cōdictōe erit liber cū dies venerit vel ꝯdictō extiterit. Et qͦd dixi in vno adeūte ẜuat̉. et ſi vnus omiſſa cā teſtamēti ab inteſtato poſſideat he̓ditatē vt. ff. e. l. teſtō manumiſſus. Quid aūt ſi nullus ex teſtō vel ab inteſtatō adeat he̓ditatē deficit quid̓ libertas mero ⁊ cōi iure. ſꝫ tn̄ libertatis fauore ſi aliqͥs manumiſſoꝝ vel ec̄ extraneꝰ. imo ⁊ ille cui nō relicta libertas poſtulauerit ſibi adijci bona cā libertatū ꝯſeruādaꝝ eſt audiēdꝰ alijs abſentibꝰ qui libertatem acceperūt. qꝛ ⁊ eis inuitis admittent̉. vt. ff. de fidei cō. lib̓. l. iiij. §. illud diſtīgue tn̄ in hͦ poſtulatore vtrum veniat poſteaquā creditores herede mīme inuēto vēdider̄tbona. An aūt ſi poſtea audit̉ vſqꝫ ad annū. ſic̄et ſi vēdita non eſſent bona vt ſtatim dicemusSed vltra ānū nō audit̉. Si aūt veniat an̄quācreditores vēdāt bonā. ſi quid̓ libertatibꝰ inſolidū et creditoribꝰ inſolidū ſatiſface̓ polliceat̉.admittēdā eſt eius poſtulatō Sin aūt libertatibꝰ quidē inſolidū ſatiſface̓ pollicet̉ creditori.bꝰ aūt nō inſolidū ſiquidē creditores cōſentiāteius poſtulatio admittit̉ Alioqͥn reſpuit̉. ſꝫ vbicreditores cōſentiūt om̄s ſerui ſi volūt pn̄t adlibertatē ꝑuenire Itē inuiti enim nō fiūt liberi ꝑ tale bn̄ficiū adiectōis bonoꝝ. qꝛ fauore fuoꝝ eſt inductū. et eſt ſimile in fidei cōmiſ. li.bertate quā aliqͥs ꝓ ſeruo ip̄o inuito pete̓ nonp̄t fidei cōmiſ. tn̄ dn̄o relictū vt mānumittat ſuū repetet dn̄s ẜuo inuito. Itē ⁊ dn̄s ſeruū ſuūinuitū poſſet mānumitte̓. qͥa nemini ſeruoꝝ licꝫ recuſare ciuitatē rhomanā. vt jͣ. e. l. vl. i. ℟ºet. 8. i. ⁊. ij. et. ff. de fidei cō. li. l. ſi alienare. Sedaliud eſt in pr̄e ⁊ filio. qͥa pr̄ filiū inuitum nō p̄temancipare. vt in autē. quibꝰ mō. na. effi. fui. 8.gn̓alit̓. Si vero ille qͥ poſtulat ſibi adijci bonāpolliceat̉ ſe ſatiſface̓ creditoribꝰ in totū. ẜuosaūt nō velit ad libertatē ꝑduce̓ ſi quid̓ res hereditarie ſufficiūt eri alieno om̄s ſeruos tenet̉manumitte̓. et ſi hͦ non eſt pollicitus. Si aūt nōſufficiūt eri alieno humaniꝰ eſt vt ſaltē pauci ꝑueniāt ad libertatē. Quid ſi nō vnus ſed pl̓espetāt ſibi adijci bona cā libertatū ꝯſeruādaꝝSiquidē veniāt ſimul om̄ibꝰ licet cōit̓ hereditatē adire p̄ſtita tn̄ ſatiſdatōe qͦd libertatibꝰ etcreditoribꝰ ſatiſfaciāt. Si autē veniūt ꝑ interualla tꝑm qͥ primꝰ venit hꝫ p̄rogatiuā ſi tn̄ ſatiſdatōem p̄dictā p̄ſtare p̄t. Illo enī ceſſantealij gradatim ſuccedūt intra annū. Quid autēſi primus ſatiſdatōem obtulit ſꝫ paucōrā ꝓmiſit quā hodie ꝓmittat ſecūdꝰ vt qꝛ pͥmus libertatibꝰ nō in totū vel eri alieno nō in totū ſatiſface̓ ꝓmiſit. Hic aūt in totū om̄ibꝰ ſatiſface̓ ꝓmittit certe admittet̉ ſcd̓s infra ānū tm̄. et reſa priore abſtrahent̉. Sed prior petitor remanebit in libertate ſiue erāt ei relicta lib̓tas ſiuenō. et geſta ꝑ eū medio tꝑe debēt hr̄i rata. vt.jͣ. e. l. vl. et. ff. de min̄. l. in int̓. v̓o. Iſte aūt cuiadijciunt̉ bona cōueniet̉ a creditoribꝰ ex cauſecautōe expoſita om̄ibꝰ vel vni noīe oīm⁊ oportet in cautōe ꝯtineri pignus vel fideiuſſorē niſicreditores cōtēti ſint ſola ſtipulatōe. Sed vbi

nulla interceſſit cautio. forte ꝯueniet̉ vtilibusactōnibꝰ hereditarijs. ac ſi heres eſſꝫ. et legatarij agūt vtili actōe ex teſtō. vt. ff. de fidei ꝯ.li. l. i. ij. ⁊. iij. ⁊. iiij. §. adijci ⁊. §. penl̓. et fit hecadiectō poſt ſat. ſdatēem. vel ante ſꝫ tn̄ ſub cōdictōe ſi om̄ia facta ſint ex cōſtitutōe diui marci vt. ff. de fideiꝯ. li. l. iiij. §. illud. Et hꝫ locū hecadiectō nō tm̄ in libertatibꝰ directis. ſꝫ etiā fidei ꝯmiſſarijs ⁊ in donat̉. cāmortis. et in donat̉.int̓ viuos ſi dicant̉ eſſe data in fraudē creditorū et aliqͥs ideo ſibi poſtulet adijci bona inſtit̓.de eo cui adijci. bo. ca. li. ꝯ. 8. vlt̓. ⁊ erūt orciniliberti qui directo iuſſi ſunt eſſe liberi niſi ille qͥpetit ſibi adijci bona nō alit̓ velit ſibi adijci bonā niſi ſint eius liberti qͥd in ip̄a adijtōne eratꝯprehēdēdū. vt. ff. e. l. iiij. §. hi qui. ¶ Illud nōtādū eſt qͦd ſi quis in teſtō ſuo reliquerit ſeruodirectā ⁊ fidei cōmiſſariā lib̓tatē in ptāte ẜui ēvtrū directo an ex fidei cōmiſſo ad libertatemꝑueniat. Itē ſi ſepius ſeruo dat̉ libertas placet eā fauorē hr̄e ex qͦ leuius vel maturiꝰ ad libertatē ꝑuenit vt. ff. e. l. i. et. l. ſi qͥs ſeruū. Heſunt dr̄e inter directā ⁊ fidei cōmiſſariā libertatē directa vtilit̓ non dat̉ niſi ſeruo ꝓprio. fidei cōmiſſaria alieno. Itē directa relicta puremox ꝯpetit ab hereditate adita fidei cōmiſſaria nō niſi p̄ſtita ſit arrogatio vl̓ niſi eiꝰ ꝯtumācia ꝓnūciauerit iudex ab eo deberi libertatemfidei ꝯmiſſariā. Itē directa non dat̉ niſi teſtōvel codicillis teſtō ꝯfirmatis fidei ꝯmiſſaria ⁊ab inteſtato. Item directa nō reuocat̉ a creditoribꝰ niſi cōſilio et euētū fraudati ſint a debitorē. ſed in fidei ꝯmiſſaria lib̓tate ſpectat̉ ſolus euētus vt. jͣ. qͥ ma. nō poſ. l. i. ⁊. l. vl. Itē directa nō petit̉. ſꝫ p̄ter petitōem ꝯpetit ip̄o iur̄.tē directo manumiſſus libertꝰ vocat̉ orcinꝰet ꝑ mediā ꝑſonā defūcti libertus erit herediſSed ꝑ fidei cōmiſſum manumiſſus eſt libertusmanumittētis nec ita facile amittit patronatū vt. sͣ. Nam amitte̓t ſi libertū accuſaret de capitali crimine vel eū peteret in ſeruitutē qͦd h̓nō eſt. vt. ff. de fidei ꝯ. li. l. ſi filius. §. erit.¶ De lege fuſia canina tollendaVia lex fuſia canina directas impediebat libertates de qͥbꝰ dictū eſt et fidei ꝯmiſſarias de qͥbꝰ dicemus de. l. fuſia inter vtraſqꝫ libertates loquam̉. lege iſtacautū fuerat neminē in teſtō ſuo totā familiaꝫvel vltra certū numerū manumitte̓ poſſe ſꝫ int̓viuos bn̄ poterat manumitte̓ om̄s ſeruos hodie qͦd ꝯcedebat̉ inter viuos ꝯcedit̉ multomāgis in vltima vclūtate vt. jͣ. e. ⁊ inſtit̓. e.¶ De fidei cōmiſſarijs libertatibusxpediuimus. sͣ. de libertatibꝰ directisNūc dicamꝰ de fidei ꝯmiſſarijs. Videndū itaqꝫ q̄ libertas dicat̉ fidei cōmiſſaria. qͥs poſſit eam relinquere. ⁊ qualiter.