Conſolatio

¶ Incipit tractatus conſolatorius ad regem Francię ꝓ mortefilij ſui. ęditus a venerabili patre Uincentio Beluacen̄.De cōſolationibus ſpecialibꝰCapſuꝑ morte filij.N priII7Amīs igitur adu̓tere debet illa quę maxime ꝑſonā vetraę decet regolis prudētia? qꝛ ille puer amabilis. bonęindolis pͥmogenitus vr̄ Ludouicꝰ. licetẜm hūanā eſtimationē totiꝰ regni huiusimo totiꝰ eccl̓ię coī vtilitati futurꝰ eſſet:deo tn̄ aliqͥd meliꝰ ſibi ꝓuidēte. qͦ de ſingulari bn̄ficio morte p̨̄occupatꝰ eſt. ut inęt̓nę vitę refrigerio ſecurꝰ ꝑmaneret. Etenim ẜm apl̓i verbum. nunc maxime diesmali ſūt. Magnū vtīqꝫ dei bn̄ficiū aſſeqͥtur. qui de pręſentꝭ vitę ꝑiculis maxime īqualicunqꝫ ſtatu ſalutꝭ euocat̉. Itaqꝫ ſic̄Sap̄. iiij. legit̉. Raptus ē ne malicia mutaret intellectū eiꝰ. aut ne fictio deciꝑetanimā illiꝰ. Faſcinatio .n. nugacitatꝭ obſcurat bona. ⁊ incōſtātia ꝯcupiſcētię trāſuertit ſenſū ſine malicia. Cōſūmatꝰ igit̉in breui expleuit multa tꝑa. placita enimdeo erat aīa eius. ꝓpter hͦ ꝓperauit illūeducere de medio iniqͥtatū. Nā ⁊ de qͥbuſdā pueris qͥ cū parētibꝰ morte p̨̄uētiſūt a btō Augꝭ. diffinit̉. ꝙ in hͦ eis diuīaclemētia ꝓuidit. ne diu viuētes malorūparētū veſtigia ſeq̄rent̉. Ioſię qͦꝫ regi iuda. pro magno beneficio a deo ꝓmiſſumeſt: vt habet̉ iiij. Regꝭ. xxij. ꝙ ipſū citiusad pr̄es ſuos in pace colligeret. ne malavētura ſuꝑ terrā videret. ¶ Non ſolūaut eidē puero ſꝫ etiā vobis in aliqͣ partediuinitus eſſe exiſtimo ſubuētū. Nā licꝫvos eū ſpālit̓ ac ẜm deuꝫ dilexiſſe nullatenus ambigat̉. ipſā tn̄ naturalē erga ꝓ-

pinqͦs affectionē. etiā in viris ſpūalibusita difficilimū ē moderari. ut nō in aletrāpartē aliquatinꝰ ꝓlabat̉. hoc ē ut in medio ꝯſiſtēs. nec citra remaneat. nec vltramēſurā debitā ꝓtēdat̉. Et frequēt̓ rei ſb̓tractio amate. ipſū amoris affectū ad ſeredire cōpellit. ⁊ ordinē ſuū retinere. Uobiſcū ergo fortaſſe diuinitꝰ actu eſt. qd̓ ⁊cū Ezechiele ꝓph̓a. cui .ſ. a dn̄o dictū eſtEzechiel̓ xxiiij. Fili hoīs ecce ego tolloa te deſiderabile oculoꝝ tuoꝝ. ⁊ nō plāges. nec mortuoꝝ luctu facies. Locutusſū gͦ inqͥt ꝓph̓a ad ppl̓m mane. ⁊ mortuaeſt vxor mea veſꝑe. Hinc etiā Augꝰ ī li.cōfeſſionū de quodā amico ſuo defūctoloquēs ita dicit: Dn̄e deꝰ cōꝑaui veruꝫolim amicū ſocietate ſtudio nimis caruꝫſed nōdū ſic erat amicꝰ ſicut eſt amiciciavera. qꝛ nō eſt vera niſi eā tu agglutinescharitate in cordibꝰ nr̄is diffuſa. Dulcistn̄ erat nimis ſtudiorū feruore pariliumcocta. ⁊ ecce tu imminēs dorſo fugitiuorum tuoꝝ deꝰ vltionū ſimul ⁊ fons miſericordiaꝝ qui cōuertꝭ nos ad te mirꝭ modis abſtuliſti eū de hac vita. Quo dolore cōtenebratū eſt cor meū ⁊ qͥcqͥd cū illocōicauerā ſine illo vertebat̉ in cruciatū.Solus itaqꝫ fletꝰ dulcis erat mihi. ⁊ ſucceſſerat amico meo in delitijs animi mei.mͥqꝫ locus infęlix remanſerat vbi nec poſſem cōſiſtere. nec inde recedere. Miſererā ⁊ miſer eſt oīs aīmus reꝝ mortaliumamicitia victus ⁊ dilaniatus cū eas amittit. ipſāqꝫ miſeriam qͣ miſer eſt etiam anteqͣꝫ eas amittat tūc ſentit. Nā vn̄ facilime me dolor penetrauerat ⁊ ītime. niſiqꝛ fuderā in harenā cor meū diligendomorituꝝ qͣi nō morituꝝ. Cū ſiqͥdē q̨̄ capiūt animū in cōciliatione hmōi amicicię. ſūt colloqͥ ridere viciſſiꝫ beniuole obſequi ſimul legere. His ⁊ hmōi ſignis acorde amātiū ⁊ redamātiū ꝓcedētibꝰ. ꝑos. per linguā. ꝑ oculos. ac mille motusgratiſſimos. quaſi fomitibꝰ aīmos cōflare. ⁊ ex pluribꝰ vnū facere. hͦ eſt qḋ diligit̉in amicis. ita ut ſibi rea hūana cōſciētiaſit. ſi amātē nō redamauerit. nil quęrēs