¶Cxxxvij
Iohanne euangeliſta
illuſtribꝰ viris. Hic itaqꝫ Ioh̓esquem dn̄s Ieſus amauit plurimū nouiſſimꝰ oīuꝫ aduerſus hęreticos ⁊ maximecōtra hebionitharū dogma ſcripſit euāgeliū. ſꝫ ⁊ aliā huiꝰ ſcripturę cām feruntꝙ cū legiſſet volumīa Matthęi ⁊ Marci ⁊ Lucę probauerit quidē textū hiſtorię eoſqꝫ firmauerat vera dixiſſe. ſed vnius anni tm̄ in quo ⁊ paſſus ē poſt carcerem Iohānes hiſtoriā texuiſſe. Prętermiſſo igitur anno cuiꝰ acta fuerāt a tribus expoſita ſuꝑioris tꝑis. anteqͣꝫ Ioh̓sclauderet̉ in carcere narrauit geſta.Quā pulcre d̓ vtraqꝫ nat̉a chriſti interſcalarit̓ diſſeruit. Detrus damianꝰ. Cap XIIT qꝛ mediator dei ⁊ hominū ex duabꝰ naturꝭ dīna videlicet ⁊ hūana conſiſtit vnusemanuel: btūs Ioh̓es vtriuſqꝫ nat̉ę fidelis miniſter ꝑ oē euāgeliū textꝰ ſui ſeriem ſic ſtili modū temꝑat ⁊ qͣdā viciſſitudine myſtice varietatꝭ alt̓nat vt modohūana ꝓnūciet. modo dīna reuelet. mōquę hūanitatꝭ ſūt hiſtorialit̓ inſerat. modo q̄ ſūt dīnitatꝭ qͣdā ſublimiū ⁊ ſubtilium ꝟboꝝ maieſtate depromat. Tātaqꝫlocutionis arte vim ꝟboꝝ temperat ⁊ librati moderaminis ſobrietate diſpēſat.vt nec dīnitatꝭ arcana vulgari. nec ea q̄fidei nr̄ę neceſſaria ſūt patiat̉ abſcondi.Proinde cū hiſtorię ꝟba contexit velut ꝑ tenuiſſimas rimas dīnitatꝭ fulgorem ad oculos hoīuꝫ coruſcare ꝑmittitſicqꝫ dū de tenuiſſimo lucꝭ ęternę radiooculis mentꝭ nr̄ę ꝑſtringit̉ ad indagādūmox illud īacceſſibile ſummę veritatꝭ lumen ꝑſpicaciuſ aperit̉. Ecce in capite ſuiliber deificū illud ac ſingulare ponit exordiū: In pͥncipio erat ꝟbum ⁊cͣ. Ecceaquila dei ad cęli ꝟticē ſublimit̓ euolatſed ad eſcam neceſſe ē vt preſſis alis aliqn̄ in imū ſubmiſſa deſcēdat. Unde etpaulopoſt qͥd ſubdat audite: Et verbūinquit caro factū eſt ⁊cͣ Hinc ſpōſa ſpō-
ſo dicit in canticꝭ. Venter tuus eburneꝰdiſtinctꝰ ſapphyris. In membris nempehūani corporis vix aliquid ventre fragilius ſiue teneriꝰ inuenit̉. Ebur aūt eſt oselephantꝭ qd̓ animal ferunt eſſe caſtiſſimū frigidiſſimę naturę Uent̓ ergo eburneus eſt ſponſi. qꝛ ſuſcepta redemptorishūanitas fragilis ab oī peccatoꝝ contagio caſta prorſus ⁊ inuiolata ꝑmanſit.Sapphyrus aūt lapis eſt ſereni cęli colorem habens. Venter ergo ſponſi eratdiſtinctꝰ ſapphyriſ. qꝛ Chriſti hūanitaſdīnis ꝟtutibꝰ refulgebat. vt int̓ ſapphyros candor eboris appareret. qꝛ ſic dn̄ſ exparte aſſumpti hoīs oꝑabat̉ hūana vtaliqn̄ nihilominꝰ ex ꝑte deitatꝭ oſtenderet ⁊ dīna. Nam eſurire. flere. poſtremocrucifigi ⁊ mori hūanitatis erant opera.miracula ꝟo facere ⁊ non ſolum alios ẜꝫſemetipſum etiā a mortuis ſuſcitare euidentiſſima erant dinitatꝭ indiciā. Hocitaqꝫ modo beatꝰ Iohānes qͣſi eburneum ventrem ſponſi ſapphyris diſtinguitdū aliqn̄ dīnitatꝭ alta. Aliqn̄ hūanitatꝭinfirma deſcribit.Cur ei deꝰ reſerāda ſue dīnitatis arcana reſeruauit. Ca. XIIIqͣꝫ miranda ſuper noscęleſtis cōſilij diſpēſatio. qͣꝫ ꝓfunda dīnę ſapīę eſt altitudo.Deſcendit deus ad hominē vt occultaꝫhoībus innoteſceret dīnitatē ad hūanęmortalitatꝭ exire dignatꝰ eſt publicū vtnobis ęternitatꝭ ſuę reuelaret arcanum.Sꝫ ſi mox vt ī euāgelicę doctrinę cepitverba ꝓrūpere ac nouę gr̄ę myſteria rudibus adhuc imperitoꝝ cordibꝰ aꝑire:ſtatim dīnitatꝭ ſuę panderet ſacramentum: Cuius quęſo ferret auditus. cuiuſvnqͣꝫ caꝑet intellectus? Nam vt de diuinitate nunc taceam cum dn̄s diceret:quia niſi māducaueritꝭ carnem filij hoīs⁊cͣ. protinus aſpernati ſunt verbum ⁊ exhorruere. non quilibet imperiti ſed etiamipſi diſcipl̓i nequerūt caꝑe ꝟba myſterijE 4