Liber

¶ De diſceptatione iudicis cumreprobis. Gregꝰ nazanzenꝰ deplaga gradinis. Cap.Cx.Unc omnia pēdebūturin ſtatera iuſticię geſta ⁊ verba⁊ cogitationes noſtrę. Mala ⁊bona aduerſum ſe inuicem diuerſa lancependētur. ut pars quę prępōderauit vincat. ⁊ quo vergit opus. illuc ſententia decidat. nec vltra iam aliud iudiciū vel excuſatio requiratur. Quid autem reſponſi dabimus. cum ad multitudinē beneficiorū ſuoꝝ quę ingrate ſuſcepimꝰ adhucetiam caſtigationes ſuas nobis imputare ceperit dominus ⁊ enumerare remediaac medelas quibꝰ adhibitis nos tn̄ curati non ſumus? ¶ Effrem in li. de dieiudicij. Vtiqꝫ ſi ſciremus quid īmineat vel incumbat o fratres iugiter plāgeremus deum obſecrantes. Si enim oīscreatura contremiſcet ⁊ ipſa agmina ſanctorum angelorū expaueſcent in aduentu eius: quid tunc dicemus. ſi hoc paruotempore negligēter ac ſegniter vixerimꝰ:Ipſe nanqꝫ pro hac negligentia noſtraa nobis rationē exquiret. ac dicet: Propter vos incarnatus ſum. ⁊ in terris palam conuerſatus. ꝓpter vos flagellatusſum. conſputus. palmis in faciem ceſus.cruci affixus. aceto potatus. paradiſumvobis aperui. regnum meuꝫ vobis obtuli. ſpiritūſanctum vobis miſi. quid vltradebui vobis facere ⁊ non feci? humilem (voluntatem veſtram ſolūmodo quęſiuinon vos coegi. ne cauſa veſtrę ſalutꝭ eētoccaſio neceſſitatis. Dicite mihi peccatores ẜm naturā paſſibiles ac mortales.quid paſſi eſtis ꝓpter me dominatoremveſtrum qui etiā impaſſibilis pro vobispaſſus ſum? ¶ Petrus longobardus. Tunc ⁊ illa pręconia bonorum:Eſuriui ⁊ dediſtis mihi manducare ⁊cͣ.Et increpationes ille malorum: Eſuriui⁊ nō dediſtis mihi manducare proferēt̉vel vocali ſono vel alio modo. ¶ Anſelmus in meditationibus ſuis

O anguſtię. hinc erunt peccata accuſantia. inde terrens iuſticia. ſubtus horridūchaos inferni patens. deſuper iudex iratus. conſcientia vrens intus. foris ardēsmundus. Itaqꝫ vix ſaluabitur iuſtus. ⁊peccator in quā partē ſe pręmet ſic deprehenſus? Conſtrictus vbi parebo? quōlatebo? latere erit impoſſibile. apparereintolerabile. nec iam erit tempus miſericordię. Tunc enim pęnitentia non recipietur. nec emendatio promittetur. Vęduritia miſerabilis ad quā conſtringendam leues ſūt tam graues mallei. O torpor inſenſibilis ad quem excitandum obtuſi ſunt tam graues aculei. Proh lętalis ſopor ad quē excitandum tm̄ eſt tamterrificum tonitruum. O lignum aridū ⁊ęternis ignibus dignum. quid reſpondebis in illa die cum exigetur a te vſqꝫ adictum oculi omne tēpus viuendi tibi impenſuꝫ qualiter a te fuerit expenſū. Tūcquippe condemnabitur quicquid inuentum fuerit ī te operis vel ocij. ſilentij velſermonis. etiam ꝙ vixiſti ſi directum nōfuerit ad voluntatem dei.De ſeparatione malorum a bonis. Origenes ſuꝑ Mat. li. xxijCap CX ITtende vero ꝙ in prolatione ſentētię prius ait dn̄s:Uenite benedicti. ⁊ poſtea. diſcedite maledicti. quia ꝓpriū boni dei eſtprius recordari beneficia bonoruꝫ qͣꝫ maleficia malorum. Poſtea vero in exituvtrorūqꝫ quia priꝰ nominat pęnam malorum. deinde vitam bonorum dicens:Et ibunt hi in ſupplicium ęternū. iuſtiautem in vitam ęternam. ut primuꝫ quętimoris ſunt euitemus mala. poſtea quęhonoris ſunt appetamꝰ bona. ¶ Chryſoſto. ſuꝑ Mat. omel̓. xxiij. Et ille quideꝫ qui vritur in gehenna regnumprorſus amittit cęloruꝫ. quę certe maioreſt pęna qͣꝫ cruciatꝰ ille flāmaꝝ. Ego tn̄nō noui ꝙ ſola gehēna eſt ⁊ illud ſupplicium horribile eſt. Sed tn̄ ſi mille gehē-