Liber

perſequentiū crudelitatibꝰ terruerūt ſuꝑplicia. Pro hac fide ꝑ vniuerſum mundum. non ſolū viri ſed etiā fęminę. nontātū impubes pueri. ſꝫ etiā tenerę ꝟginesvſqꝫ ad effuſionē ſui ſanguinis decertarūt. Hęc fides dęmonia eiecit. egritudines depulit. mortuos ſuſcitauit. Un̄ ipſiapoſtoli qui tot miraculis cōfirmati. totſermonibꝰ eruditi. atrocitatem tn̄ dn̄icępaſſionis expauerāt ⁊ veritatē reſurrectionis eiuſ nō ſine hęſitatione ſuſceperanttm̄ de aſcenſiōe dn̄i profecerūt vt qͥdqͥdillis prius ītulerat mētū. verteret̉ in gaudium. Totā enī contemplationē animi īdiuinitatē ad patris dexterā conſedētiserexerant. nec iam corꝑe viſionis tardabantur obiectu. quo minꝰ in id aciē mentis intenderent. ꝙ nec a patre deſcendendo abfuerat. nec a diſcipulis aſcendēdodiſceſſerat. Tunc igit̉ filius hoīs dei filiꝰexcellentius ſacratiuſqꝫ innotuit. cum inpaternę maieſtatꝭ gl̓ia ſe recepit. ⁊ ineffabili modo cepit eſſe diuinitate p̨̄ſentior.qͥ factus eſt hūanitate lōginquior. Tūcad ęqualem patri filium eruditior fidesgreſſu cepit mētis accedere. ⁊ cōtrectation corporeę in Chriſto ſubſtātię. q̨̄ pr̄eminor eſt non egere. qm̄ glorificati corporis manente natura. eo fides credentiumvocabat̉. vbi non carnali manu. ſed ſpirituali intellectu. par genitori vnigenitꝰtāgeret̉. Hinc eſt illud qd̓ poſt reſurrectionem ſuā dominꝰ cum Maria magdalena ꝑſonam eccleſię gerens adꝯtactumipſiꝰ ꝓperaret accedere dicit ei. Noli metangere. nondū enī aſcendi ad patrē meum. Hoc nolo vt ad me corꝑaliter venias. nec vt me ſenſu carnis cognoſcas. adſublimiora te differo. maiora tibi p̨̄parocum ad patrē meū aſcendero. Tūc me ꝑfectiꝰ veriuſqꝫ palpabis apprehēſura qd̓non tangis ⁊ creditura qd̓ nō cernis.Adhuc de eodē Hugo ī li. opuſculorūCap. XXXIIII.It etiam ad diſcipulos:¶ Niſi ego abiero paraclitꝰ non

veniet ad vos. Idcirco nimirum dominus Ieſus diſcipulis ſe ſubtraxit corporaliter vt eū diſcerēt amare ſpūaliter.Erat enī ⁊ ipſe quidē priꝰ .i. an̄ paſſionēparaclitꝰ .i. cōſolator ẜm p̨̄ſentiā corꝑalem. ſꝫ hęc cōſolatio quaſi lac erat de carne manās paruulis. idcirco ſubtractū eſtlac vt ad ꝑfectionē cōualeſcerēt amorisſpūalis. Aſcēdit ſiquidē ī cęlū vt cordapoſt ſe traheret. ⁊ dilectio ꝑgeret poſtdilectum. Sꝫ ⁊ vſqꝫ hodie Chriſtus amicoſſuos quaſi quadā corꝑali p̨̄ſentia cōſolatur in ſcriptura ſacra ⁊ eccleſię ſacramētis atqꝫ alijs viſibilibꝰ exercitijs ꝟtutuꝫquoꝝ aliqn̄ diſpēſatorie ſubtrahit vſuꝫvt ſpūalis amoris dulcedinē tāto puriꝰpercipiant quo nihil foris habet etiā inoꝑe ꝟtutis ad qd̓ mentē ſuā ꝑ intentionem effundant. ¶ Euſebius in ſer.de aſcenſionē. Cęteꝝ dominus dūvictorē mortis in cęleſtibus eleuauit victoribꝰ quo ſequant̉ oſtēdit. Aſcēſio igitur dn̄i cōfirmatio fuit catholicę fidei vtſecuri in poſteꝝ crederemꝰ illius miraculidonū. cuiꝰ iam in p̨̄ſenti ꝑcepiſſemꝰ effectum. ⁊ fidelis quiſqꝫ cū iam tāta ꝑceperit ꝑ ea q̨̄ agnoſcit pręſtita diſcat ſperarepromiſſa. ⁊ dei ſui p̨̄teritā p̨̄ſentemqꝫ bonitatem quaſi futuroꝝ teneat cautionē.Gregorius in omelia d̓ aſcēſione. Ecce manifeſtata per carnem veritas de cęlo deſcendēs ⁊ in cęlum rediens. vt nos poſt ſe currere faceret ꝓ nobiſvarios dedit ſaltuſ. quia exultauit vt gigas ad currendum viā. vt nos eī ex corde diceremus: Trahe me poſt te. in odore vnguentoꝝ tuoꝝ currimus. Un̄ chariſſimi oportet vt illuc ſequamur corde.vbi eum credimus aſcendiſſe corꝑe. Deſideria fugiamus terrena. nilqꝫ nos iamdelectet in infimis qui patrē habemus incęlis. Et hoc nobis eſt magnoꝑe perpendendum ꝙ is qui placidꝰ aſcendit. terribilis rediet. ⁊ quidquid nobis cum manſuetudine pręcepit hoc a nobis cū diſtrictione exiget. Nemo ergo indulta pęnitētię temꝑa paruipendat. nemo ſui curā