LiberParsI

nam (ceteris paribꝰ) qͣꝫ ſine meritis. Sic honorabilius fuit nos deo ꝑ ſatiſfactioneꝫ recōciliari: qͣꝫ ſine ſatiſfactione. Hec Rych̓. etBonauē. Fundamentū haruꝫ rationū ponit Anſhel̓. li. j. cur deus homo. ca. xij. ſic dicens. Liberior inquit eſſet iniuſticia: ſi ſolamiſcd̓ia dimitteret̉. Et iteꝝ ibidem ſubdit.Dimittere peccatū ſine ſatiſfactione: nō eſtaliud qͣꝫ nō punire. Si autē peccatū nō punitur: inordinatū aliquid dimittit̉. Non autem decet deum aliqͥd inordinatū in ſuo regno dimittere: ergo debuit peccatū homīsdimitti nō niſi ꝑ iuſtam ſatiſfactionē: quamnon poteſt facere creatura pura: vt patebitſtatim ſcd̓a rōne. igit̉ ⁊c̄. Scd̓a ratio culpe ⁊ eius offenſiōis: Quia om̄is homo: angelus ⁊ quelibet alia creatura finita ⁊ finitebonitatis ac meriti eſt: offenſa aūt dei infinita ex ꝑte dei: ⁊ ideo cū finiti ad infinitumnulla ꝓportio: nulla creatura ſatiſfacere pōt.Item deus purus in ſua natura impaſſibilis eſt ⁊ ideo ſatiſfactioni ſubijcere nequit.Concludit̉ ergo ꝙ ſit ſatiſfactor deus ⁊ homo: deus qͥdē vt infinite ſatiſfaceret ẜm mēſuram offenſe. homo autē: vt qui. peccauerat pateret̉ ⁊ in ea natura ſcꝫ humana deusſatiſfaceret. Ꝙ aūt peccatū ſit infinite offenſionis: ꝓbatur ꝑ eoſdem Rychar. ⁊ Bonauen. vbi ſupͣ. Quia peccatū homīs eſt contra bonitatē infinitam: ſcꝫ deuꝫ. Et quia naturam humanā pͥuauit bono infinito: remetiam infinitaꝫ in potentia corrupit: quia ſideo placeret indiuidua humana ml̓tiplicari ſine fine om̄ia illa corrūperet: ⁊ ideo ī peccato homīs fuit infinita iniuria. Ad hͦ autēꝙ ſit ſatiſfactio condigna: oportet ꝙ ẜm qͣntitatē culpe ſit quātitas emende Deūt̓. xxv.Pro mēſura peccati erit ⁊ plagarū modus.Unde claret ꝙ iſtam ſatiſfactōeꝫ facere nōpotuit: niſi ille qui eſſet deꝰ ⁊ homo: ꝓut probat Anſhel̓. ij. li. cur deꝰ homo. c. vj. Tercia ratio incōuenientie talis reꝑatiōis. Nāvt dicit Anſhel̓. li. ij. cur deus homo. ca. xiijIncōueniēs erat vt homo purus raꝑaſſet:quia peccator peccatorē nequit iuſtificareSed ſi homo ſeip̄m reꝑaſſet peccator pctōres iuſtificaſſet. Item ẜm Tho. iij. ſcrip. ſententiaꝝ di. j. ar. ij. Si deus nō ꝑ ſeip̄m ſedangelū reꝑaſſet naturā humanā corruptaꝫduo incōueniētia ſubſecuta fuiſſent Primūꝙ ſemꝑ homo angelo ſalutis ſue debitor eſ

ſet. Scd̓m ꝙ in beatitudine angelo equarinō poſſet qd̓ eſt ꝯtra illud Mat. xxij. Erūtſicut angeli dei in celo. Deniqꝫ q̄cunqꝫ aliapura creatura reꝑari potuiſſet: ipſi: hō debitor ſalutis fuiſſet: ⁊ diuinū honorē creatureexhibuiſſet. Cōcluſum eſt ergo miro diuineſapientie ordine vt deus fieret homo: ⁊ ꝑ illum miſericorditer liberaret̉ homo. O quāta dei pietas: quis excogitare poſſet miſericordie eius magnitudinē: vt cum nullo mōliberari poſſet ꝑ aliquā creaturā homo: ip̄edeus ꝓ homīe ſeip̄m daret: ⁊ ſatiſfactioneꝫpenalē ꝓ culpa homīs ſubiret tantꝰ rex regum ⁊ dn̄s dn̄antiū: ꝓ taꝫ vili ⁊ miſero puluiſculo: ſcꝫ homīe ſeip̄m morti ſubijceret vtiſtum in gloriā exaltaret a ſuſpēdio inferni liberatū. Gratias ergo chariſſimi agamꝰ tante pietati ⁊c̄.Capitulum. III.Ercio: quia ꝯcluſuꝫ eſt ꝙ deꝰ hō debet facere hāc ſatiſfactionē queſtiomota eſt: Que ꝑſonarū diuinaꝝ deberet incarnari vt deus hō fieret ⁊ ſatiſfaceret. Poſſibile nāqꝫ fuit patrē ⁊ filium ⁊ ſpiritūſanctū incarnari. vt dicit magiſter in. iij.di. j. Quia qͥcquid poteſt filius: poteſt ⁊ pater ⁊ ſpūſſanctꝰ: cum ſit vna potētia in tribꝰSicut ergo filiꝰ potuit incarnari: ita ⁊ pater ⁊ ſpūſſanctus. Sed ꝑ ſapientiā diuinādeterminatū eſt ꝙ nō cōueniret patri ꝓpterꝓprietatē innaſcibilitatꝭ. Nō em̄ decet vt qͥin deitate eſt pater: in humanitate ſit filius.Sil̓iter ꝙ nec ꝯueniret ſpūiſctō incarnari:ne nomē filij in plures ꝑſonas trāſferretur.Hec btūs Tho. in. iij. di. j. Cōcordat Rychar. ⁊ Bonauē. Cōcluſuꝫ eſt igit̉ ꝙ ſoli ꝑſone filij ꝯueniret incarnari: ⁊ hoc pluribꝰrōnibus quas ponunt doctores p̄dicti ibidē. ¶ Prima ratio: quia filio ꝯuenit iſte determinatꝰ modus originis .ſ. naſci: vt qui indiuinitate eſt filiꝰ dei patris: in hūanitate ſitfilius ꝟginis matris: ⁊ ſic nō eſſent pluresfilij in trinitatē. ¶ Scd̓a ratio: quia cū filiſit verbū dei: quo oīa creata dixit vel dicit:congruū eſt ꝙ ꝑ eundē oīa reꝑaret ꝑ incarnationē. Tercia ratio: quia ille qui facerethanc ſatiſfactionē debebat fieri mediator qͦrecōciliaret hoīem deo. In trinitate aūt ꝑſona media eſt filiꝰ. igit̉ ⁊c̄. Quarta ratio:quia in incarnatōe remediū adhibet̉ peccato pͥmi homīs: qui peccauit ꝯtra ſapientiā