LiberPars
¶ Primus liber agit de his q̄ ꝑtinent admyſteriū incarnatōiſ: annūciatōiſqꝫ dn̄ice⁊ ꝯceptōis Marie. Liber iſte diuidit̉ inꝑtes plures. Pars pͥma de diuīe incarnationis ꝯſiliatōe ꝑ modū p̄dicatōis.S ęterno ordinata ſum ⁊ ex antiquis: anteqͣꝫ terra fieret Prouerbio. viij.MMira chariſſimi dei nr̄i erganos hoīes dignatio. Stupēda ſupra modum bonitatis ſue oſtenſio: qm̄ ab eternoſua imꝑſcrutabili ſapiētia decreuit noſtrānaturā in vnitatē ꝑſone aſſumere ꝑ incarnatōis modū ineffabilē in gl̓ioſiſſime virginis Marie vtero: vt nos infimos in ordine rōnaliū ſuꝑ omnē creaturā dignificaret in ſeip̄o vt vicꝫ deus fieret homo: ⁊ homo deꝰ. iuxta illud Ioh̓. j. Verbū caro factum eſt ⁊ habitauit ī nobis. Nimirū: qͥdhac re mirabiliꝰ: qͣꝫ ꝙ homo fieret deꝰ. Etquē celi capere nō poſſunt: in vniꝰ ꝟginisvtero caꝑetur incluſus. Mirabile ꝓ certo forei: ſi celū deſcēdēs terre vniret̉: ſꝫ multo mirabiliꝰ ꝙ deus celi creator ⁊ oīm noſtre vili nature vniat̉. Un̄ Damaſcenꝰ ſuꝑmiſſus eſt. Qualiter inqͥt facta ſunt vnumdeus ⁊ homo: mirant̉ angeli: pauent celi:vox ſilet: mens deficit: cum vna puella ſicdeū in ſuo vtero capit: vt ſanctis pacē: vitam mortuis. ſalutē ꝑditis cōferat. Hec ille. Preterea. Quid homī dignius: qͣꝫ vt fieret deo frater ⁊ ꝓpinquꝰ. Propt̓ qd̓ Bern̄.ait. Puto ꝙ iam me nō poterit ſpernere deus os meū: caro ⁊ frater meꝰ. Deniqꝫ quidhac dilectione maius: Qm̄ teſte ſaluatoreIoh̓. iij. Sic deus dilexit mūdū: vt filiuꝫſuū vnigenitū daret: vt om̄is qͥ credit ī euꝫnō pereat: ſed habeat vitam eternā. Hoc ēergo qd̓ noſtrū cor afficit ad deū ⁊ ſtringithoc eſt qd̓ in admiratōe animū ſuſpendit:qm̄ ab eterno deꝰ ſic decreuit ⁊ ordinauit:vt incarnaret̉ ī bn̄dicte ꝟginis vtero ⁊ homo fieret: ꝓpter qd̓ ſapiētia diuīa in verbisthematis dicit: Ab eterno ordinata ſuꝫ ⁊c̄.id eſt: ab eterno p̄ordinatū ⁊ p̄uiſum eſt: vtmira diſpēſatione diuīe ſapiētie deꝰ fierethomo: ex Maria ꝟgine carneꝫ aſſumēdo⁊c̄. De hac gͦ p̄ordinatiōe diuini conſilij loqui volētes: tres cōtemplatōes notabimꝰtria pͥncipalia cōſilia declarātes.
Primū conſiliū dicit̉ creationis.Scd̓m conſiliū dicit̉ reꝑationis.Terciū conſiliū dicit̉ retardatōis.Articulus pͥmus: qualiter deus p̄ordinauit ab eterno creare duplicē naturā rōnalem ⁊ eam vertibilē.¶ Capl̓m. I.Rimū cōſiliūdeclarandū dicit̉ creatōnis.Poſſumꝰ nēpe pie imaginariquō an̄ creationē mūdi in cōſiſtorio ſcte trinitatis cōſiliū habitū eſt dehuiꝰ mūdi creatione. Et in hoc cōſilio p̄cipue tres queſtiōes ſunt mote ⁊ determinate. Prima queſtio: vtruꝫ creari debueratnatura angelica. Scd̓a queſtio: vtrū creari debuerat inſuꝑ natura hūana. Tercia queſtio: vtꝝ rōnalis creatura creari debuerat vertibilis in arbitrio libera. Prima itaqꝫ queſtio in ꝯſiſtorio ſancte trinitatis fuit mota: vtrū vicꝫ cōueniēs foret creare naturā angelicā: Et determīatū eſt ꝑ diuinā ſapiētiā ꝙ ſic tali rōne: Bonū vt bonū ſuijp̄ius cōicatiuū eſſe debet. Hec ꝓpoſitio habet̉ a Dyon̄. de angelica hierachiac. x. Et ꝑ Ariſto. li. j. ethico. dicētē. Bonuꝫquāto cōmuniꝰ tāto diuiniꝰ. Cum igit̉ deus ſit ſumme bonꝰ: videt̉ ꝙ aliqua creatura rōnalis ab eo ꝓducat̉ in eē: quā ſue bonitatis ꝑticipem faciat. Et ſic diffinitū eſta deo vt angelica natura crearet̉ in eſſe ſpirituali ⁊ intellectuali ⁊ ip̄o intellectu ab eadem ꝑticiparet̉ ip̄e deus. Hec rō trahiturex dictis Augu. in enchiri c. vj. Trāſſumptiue aūt habet̉ a magiſtro. in. ij. di. j. c. v.Credimꝰ inqͥt rerū creataꝝ celeſtiū ⁊ terreſtriū: viſibiliū ⁊ inuiſibiliū cauſam nō eſſeniſi bonitatē creatoris: qui ē deus vnꝰ ⁊ verus cuiꝰ tanta eſt bonitas: vt ſūme bonusbtītudinis ſue qua eternaliter beatꝰ eſt: alios velit eſſe ꝑticipes: quā vidit et cōicaripoſſe ⁊ minui oīno nō poſſe. Illud igr̄ bonū qd̓ ip̄e erat: et quo beatꝰ erat: ſola bonitate nō neceſſitate alijs cōicari voluit ⁊ itafecit. Igit̉ deꝰ creaturā rōnalē q̄ ſūmū bonū intelligeret: intelligēdo amaret: amādopoſſideret: et poſſidēdo frueret̉ eo. Hec ibiCōcordat ſcriptura Prouerbio. xvj. Uniuerſa ꝓpt̓ ſemetip̄ꝫ oꝑatus ē dn̄s. Ca. II.Ecūda q̄ſtio in cōſiſtorio trinitatis ſctīſſime fuit mota. Utrū