dn̄s ⁊ nō aliꝰ. Yſa. 45º. Nn̄ ⁊ glo. ī dcāAuten. ad hec. dicit ꝙ ſi etiā imꝑatorvoluiſſet nō potuiſſet ꝑmitte̓. ꝗa ſeruꝰnon pōt ꝯtra leges dn̄i ſui. Immo tenētes ꝙ aliqͦ caſu vſura ſimplex nō ſitpctm̄ ſūt he̓tici ⁊ ut he̓tici puniēdi. ut⁊ tenꝫ dn̄s Anto. de bu. in p̄fato loco.⁊ ꝑbatur in cle. ex gͣui. d̓ vſuris. B¶ Utrū liceat acciꝑe mutuū ſub vſura℟º ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. 78. Nō licꝫīducere aliquē ad mutuandū ſub vſura. Licet tn̄ ab eo ꝗ ꝑatus ē face̓ ⁊ quiexercet vſuras mutuū accipe ſub vſurꝭꝓpter aliqd̓ bonū. ut ē ſubuentio ſuenccītatis uel alterius. ſicut etiā licet eiꝗ̄ incidit ī latrones manifeſtare bonaq̇ hꝫ ad hͦ ut nō occidat̉. q̄ tn̄ latronesdiripiēdo peccāt. Et ītelligit ꝟ. nō ſolū de neceſſitate abſoluta. ſꝫ etiā de neceſſitate vtilitatis. quā aliꝗs ꝯſeꝗturagendo negocia ſua. ſꝫ hac ceſſante puta cū acciꝑetur ꝓpter luduꝫ alee ⁊ hꝰmōi. tūc ẜm eundē acciꝑe ad vſuraꝫ ēpeccatū mortale. A. Ide noͣ. in ſū. eo.ti. q. 44. Sꝫ certe noͣ vr̄ iure ꝓbari ꝙ ꝓſola cā vtilitatis liceat ad vſurā accipecū plus debeamꝰ pōderare dānū ſpirituale proximi qͣꝫ nr̄m tēporale lucruꝫ.sͣ. ſcandalū. §. vtꝝ tēporalia. Nec dictū vel rō Tho. ſe extēdit niſi ad abſolutā nccītate videlꝫ ſine qua nō pōt cōmode fieri. Et addit Inno. in. c. ſupereo. ꝙ nccītate īminēte extrema debetpͥmo ꝗs induci ut gratis ſalteꝫ ꝑ muruū ſubueniat indigēti. quod ſi nolletīduci pōt ut ſub vſuris ſaltē hͦ faciat. ⁊minus malū eligat videlꝫ vſurā potiᶜqͣꝫ homicidiū. BUtꝝ acciꝑe ſub vſuris pro alio ſit licitu. ℟º. Si hoc facio in ſeruitiū vſurarij. ut ipſe vel mutuet uel lucret̉. teneor ꝗa fautor eius ſum. A. Hoc veruꝫreſpectu pctī. Ad reſtōneꝫ aūt nō teneor niſi fauerim vſurario ī exactiōe. utdicet̉. iͣ. vſura. 5º. §. pͥ. G. Si v̓o facioin ſeruitiū accipietis. tūc ꝑ illū moduꝫlicet ꝗ dr̄ in p̄cedenti. §. ⁊ maxīe ſi camei mitiores vſure exigant̉ ab illo.Sed ꝗd ſi ego rogatꝰ ab illo ꝗ vultacciꝑe ſub vſuris fideiubeo ſiue ꝓmitto pro ip̄o ad hͦ ut mitiores vſure exigant̉. nūꝗd ī hͦ caſu poſſū acciꝑe aliꝗdab eo: ℟. Nō. quia ſic eēꝫ ꝑticeps vſure ī ea ꝑte quā recipio. Alij cōtra. ꝗavti fideiuſſione alicuius non eſt vſuspecunie. ſicut nec vti pignoratiōe. Vn̄ſicut pro pignoratiōe rei mee poſſumaliꝗd acciꝑe. ut sͣ. ī 6º. §. dictū eſt. itavr̄ ꝙ poſſim reciꝑe pro fideiuſſione.Sꝫ pͥmuꝫ tn̄ tutius. A. Et hoc videt̉verius. quia acceſſoriū naturā ſequit̉pͥncipalis. extra de re. iurꝭ. acceſſoriumlibº 6º. Sicut ergo nō licet ꝓ mutuo aliquid accipe. ita nec pro fideiuſſione ul̓obligatione que ſuccedit loco eius Iidetur .n. pecunia manu breui. .i. q̄daꝫveloci intellectuali trāſitu mutuata fideiuſſori ⁊ a fideiuſſore debitori. ul̓ etiam ſine hoc ipſa fideiuſſio nō ē niſi ꝓpter mutuū. ⁊ ſic accedit ad illud ⁊ ſeqͥtur eius naturā. Hec ob. ꝙ fideiuſſor incurrit piculū ſi debitor efficiaturnō ſoluendo. ꝗa ⁊ hoc ꝑiculū incurritetiā ipſe pͥncipalis creditor. ⁊ ꝓpter hͦnō pōt aliquid vltra ſorte reciꝑe īmonō tm̄ ꝓpter hoc ꝑiculū. ſꝫ etiā ſi cū hͦaccipiat ī ſe ꝑiculū nauigationis ul̓ itinerationis. propt̓ hoc nō pōt aliquidvltra ſortem reciꝑe. extra de vſuris. c.nauiganti. ergo multo minus ip̄e fideiuſſor acceſſorius. Nec ob. quod dictūē de re obligata ad pignorandū. quialocatio eſt contractus pͥncipalis ⁊ perſe. ſꝫ fideiuſſio ē obligatō acceſſoria ad