vitare. A. Hoc veꝝ ſi dicat ſe excoīcaſſe prochianū alienū auctoritate ſuꝑioris. tūc enī nō teneor eī crede̓ ſi ꝓbabilit̓ dubitē de mādato. p̄ſertī ſi hͦ dicat ī cōi locutione. Tāte etiā poſſent īimicitie eē int̓ ep̄m uel ſacerdotē ⁊ prochianū ſuū que dicit ſe excoīcaſſe illeep̄s uel ſacerdos ꝙ nō tenerer credereuel vitare illum. niſi alio mō qͣꝫ ꝑ v̓būilliꝰ ꝯſtaret mihi de illa excōīcationeẜm eū. ꝟ ⁊ ī ſū. con. eo. ti. q. 189. Itaqꝫetiā ī cōi locutiōe vr̄ credendū platisde ſubditꝭ ſuis ⁊ circa ꝑ̄tinētia ad eoꝝiuriſdictionē niſi ī caſibꝰ p̄dictis. B¶ Quid ſi p̄latꝰ ul̓ ſacerdos ꝑrochial̓dicat mihi ꝙ vidit prochianū ſuū aliꝗd faciente propt̓ qḋ īcidit ī excōicatione. nō aūt ē publicū. nūꝗd teneoreū vitare? ℟º ẜm ꝟb. Siue credā ſiuenō. nō teneor eū vitare nec in publiconec ī occulto qͣꝫtū ad vitandū ꝑiculuꝫmīoris excoīcatiōis. ⁊ multo minus ſidicat mihi aliꝰ. tn̄ ſi credā n̄ debeo meīgere̓ coīoni illiꝰ ſi poſſū ſine ſcādalo.⁊ hͦ ne dem illi maͣꝫ peccādi dū mihi ſecoīcat. A. Iſtud pōt hodie ꝓcede̓ qn̄nō ē ncc̄ē vitare niſi publice excoīcatūut pꝫ sͣ. cl̓icꝰ 3º. ad fine. ī additiōe. Sꝫ olīerat nccē vitare etiā occultū ſꝫ ī occulto. ut exͣ eo. cū non ab hoīe. etiā ſi ſciat̉excoīcatꝰ ꝑ delatiōeꝫ p̄lati uel fide digne ꝑſone. ut s. §. 39. ī additiōe. GSꝫꝗd ſi ē publica fama ul̓ audio afide dignis aliquē eē publice excōicatū: ℟º ẜm Ray. Si publica fama eſt ꝙip̄e ſit excoīcatꝰ publice. uel ꝗa notorie fecit aliꝗd propt̓ qd̓ īcidit ī maiorē excoīcationē. teneor eū vitare. Sil̓rſi audio a fide dignis ꝙ eū audieruntdenūciari. uel ꝙ viderūt eū notorie feciſſe aliꝗd ex qͣ īcidit ī excoīcationē teneor īqͣre vitate ⁊ īteri eū vitae̓ ⁊ ī publico ⁊ ī occulto donec certificatꝰ fuerīA. Ad hͦ facit exͣ eo. cū deſideres. §.ſecūde. ⁊ de re. iurꝭ. īſpicimꝰ. liº 6º. G¶ Quid ſi Pariſiꝰ audiui alique publicari quē poſtea īuenio Bononie ubi dehͦ nihil ſcit̉? ℟º ẜm ꝟb. Dicūt ꝗdā ꝙ teneor eū vitare vbiqꝫ. Pōt tn̄ benigniꝰdici ꝙ ſi poſſū facile ꝓbare excoīcationē. ut ꝗa habeo teſtes uel inſtr̄a. teneor vitare. alit̓ nō niſi ī illa dioceſi. As. ubi ē publicatio fcā. ẜm eūdē ꝟ. utī loco d̓ qͥ ſtatī. B. ar. exͣ ꝗ ma. ac. poſ.cū ī tua. A. Id̓ ī ſū. cō. liº 3º. ti. 33. q. 192. B¶ Quid ſi audiui aliquē excōicari uelvidi īcide̓ ī excōicatione. pꝰ ea nō vidiniſi pꝰ ānū. nūꝗd teneor eū vitareẜm ꝟ. Si ho ē tal̓ ꝗ credat̉ timoroſus ⁊ꝗ tūc ſeruabat excoīcationē ⁊ mō nonſeruat poſſū credē eū abſolutū. ar. exͣd̓offi. or. ex ꝑte. Si v̓o nō ē tal̓ debeo eūvitare. ſi occultū ē occulte. ſi māifeſtūpublice. A. donec ꝯſtiterit uel ꝓbabilit̓ p̄ſumat̉ d̓ eiꝰ abſolutiōe. ut ī ſū. cō.eo. ti. q. 191. G¶ Quid ſi ſacerdos videat alique qn̄miſſa dr̄ audire ea ſtādo exͣ ⁊ nolentēītrare. nūꝗd dꝫ p̄ſume eū excoīcatū ⁊ſic eū vitare. ℟º ẜm ꝟ. Nō ē ea ſufficiens qͣre debeat talē reputare excoīcatūuel int̓dictū. Si tn̄ ē ꝓpͥꝰ ſacerdos ꝗ tenet̉ cogͦſce̓ vultū pecoris ſui dꝫ īꝗrereab eo. ⁊ ei ut meliꝰ pōt ꝯſule̓.¶ Vtꝝ p̄dicatores poſſint paſſiꝫ excōicatꝭ ꝑticipare. ℟º ẜm ꝟb. Elemoſynasꝗdē poſſūt acciꝑe tꝑe ⁊ occaſiōe p̄dicatiōis uel ꝯfeſſiōis. ut h̓ sͣ. §. 3º. dictū eſtetiā ſi aliūde poſſint ſibi ꝓuide̓ ẜm qͥſoā. ꝗa ut ibi dīc Hoſti. illa ꝯſtitutō exͣeo. cū volūtate. ſpālit̓ ꝓpt̓ p̄dicantesfacta fuit. Nā tꝑe ncc̄itatꝭ etiā ſine cāp̄dicatōis ul̓ ꝯfeſſiōis pn̄t reciꝑe. xi. q.3. qm̄ multos. Sꝫ pt̄ caꝫ nccītatꝭ ⁊ p̄ternūc dcās cās p̄dicationis ⁊ ꝯfeſſionisn debēt reciꝑe ab excōicatꝭ ⁊ ſil̓ibꝰ. A