Goff. ⁊ Hoſti. ut in ſum. con. libº 3º. ti.33. q. 154. Sꝫ videndū eſt ꝗs dicat̉ ſcirealiquē eē excoīcatum. ℟º ẜm Ray. ⁊Hoſti. ⁊ ī ſū. con. eo. ti. q. 180. Dr̄ ꝗshͦ ſcire cū videt illū v̓berare clericū incaſu nō ꝯceſſo ul̓ ſil̓i. uel erat pn̄s ⁊ audiuit ferri ſnīam. uel ip̄aꝫ publice denūciari. uel ip̄emet excōicatꝰ uel platus excoīcati maxīe ſi ſit ep̄s dixit ei.uel ab alio cui merito credendū ē hͦ audiuit. uel ē publica fama ip̄ꝫ eē excoīcatu. Secꝰ ſi audiuit ab aduerſario uel aleui fama. Nō etiā ẜm Ray. ꝙ nō ē ꝓbabilis igͦrātia ſi igret̉ qḋ ſcit a viciniſaut cū ē ī ꝑrochia in qͣ aliꝗs eſt eo tꝑepublice̓ denūciatꝰ excoīcatꝰ. aut ſi dicat ſe igͦraſſe ſnīam ꝓprij ep̄i. uel quodpublice factū ē ī ꝓuīcia. 12. q. 2. qui ⁊hūanis. 16. diſ. qd̓ dicitis. Adeo tn̄ qspoſſet eē remotus a ſuo ep̄o uel a locopublicatiōis ſnīe. ⁊ tā recēs poſſet eſſepublicatio ꝙ ꝓbabil̓ poſſet eē igͦrātiaNō aūt ē probabil̓ ſcd̓m leges ſi igͦret̉qd̓ publice ꝓmulgatū ē ⁊ factū. exqͣlapſi ſūt duo mēſes. ī Auten. ut factenoue ꝯſtitutiōes. circa pͥncipiū. Et addit glo. Credo etiā ꝙ iudex ꝗ iudicatex p̄ſūptiōibꝰ qn̄qꝫ iudicaret aliquamcraſſaꝫ igrantia eē ⁊ p ꝯn̄s illū eē excōmunicatū ubi deꝰ ꝗ de hͦ videt v̓itateꝫiudicaret ꝓbabilē igrantiā ⁊ illū noneē excoīcatū. B¶ Quid ſi ſciā aliquē hītu eē excoīcatu ſꝫ actu nō aduerto ⁊ coīco ei? ℟º ẜmꝟ. Si hͦ faciā ſubito ⁊ nō aduerto. credo ꝙ nō pecco nec excoīcatione īcidoA. Idē ī ſū. con. eo. ti. q. 181. B¶ Quō vitandi ſunt illi de qͦꝝ excōicatiōe dubitatio ē? A. nō facti. ꝗa deeo proxīe dictū ē. ſꝫ iuris propt̓ varietatem opīonū. ut ī ſū. con. liº 3º. ti. 33. q.19. Bª. ℟º ẜm Tho. in qͦlibet. Dubitatio d̓ excoīcatione aliqͦꝝ aūt p̄ceditſnīam iudicū. aut ſeꝗt̉. Si p̄cedit puta ꝙ nōdū ē declaratū ꝑiudicū ꝯſenſūnō ſūt vitādi qͦuſqꝫ certo iudicio t̓minet̉. Sꝫ ſi pꝰ ꝯcorde iudicū det̓minationē adhͨ ābiguū ſit. magꝭ ſtandū ē ſentētie iudicū. ⁊ illi vitādi ſūt. A. ſi ſicfuerit iudicatū. duplici rōne. pͦ ꝗa iudices ſollicitiꝰ diſcutiētes negociū pleniꝰpn̄t ꝑciꝑe v̓itatē etiā ſi ſint minꝰ peritiqꝫ alij ꝗ ꝑfūctorie ꝯſiderāt ⁊ exͣordīarie. 2º ꝗa hͦ eēt ī magnū nocumentumvtilitatis cōis ſtatꝰ hoīuꝫ ſi ſnīe nō ſtaret̉. ſꝫ ꝗlibet pro ſuo libitu vellet ſnīecalūnia īgere. ꝗa ſic litigia eēnt int̓minabilia. ⁊ iō ī tali caſu magꝭ ē ſtandumſnīe iudicū. niſi ſit ꝑ appellationē ſuſpeſa. ẜm. Tho. ut ī d̓ca. q. i.194. B¶ Quid ſi audiui ab aliqͣ dicēte de ſeip̄o ꝙ ſit excōicatꝰ. nūꝗd teneor eū vitare: Dicēdū ẜm ꝟ. Si audiui ab eo īꝯfeſſiōe n̄ teneor eū vitare. qͥa neſcio ſicut hō ſꝫ ſicut deus. ⁊ ne ꝯfeſſio reddat̉odioſa. Id Hoſti. lꝫ. Hugꝭ. ꝯͣriū dixeritA. Cuiꝰ dictū pōt ītelligi ꝙͣ debeo vitare qͣꝫtū poſſū ſine ſcādalo eiꝰ ne demei occaſione peccādi ⁊ īgerēdi ſe ꝯͣ iutꝭphibitionē alioꝝ coīoni. iō debeo d̓ hͦeū ī ſecreto mone. ar. 6. q. 2. ſi tm̄. ⁊exͣ de d̓offi. or. ſi ſacerdos. ⁊ etiam qn̄ſcio alit̓ qͣꝫ ꝑ ꝯfeſſionē ⁊ ī ꝯfeſſionē. h̓Si aūt ꝗs ex ꝯfeſſionē ſe excoīcatū dīcẜm oēs eū vitare teneor ſolū ī occultoniſi eēt excoīcatꝰ publice. A Id̓ ī ſū.con. eo. ti. q. 188. B¶ Quid ſi audiui ab ep̄o ul̓ alio eiꝰ p̄lato ſeu eiꝰ prochiali ſacerdote ꝙ tal̓ ſitexcoīcatꝰ? ℟º ẜm ꝟ. Si aliꝗͣs p̄dictoꝝdicat mihi denūciādo ſnīam. ⁊ talis ecaſus de qͣ ſolet fieri excoīcatio. A. i.ꝑtineat ad iuriſdictionē excōicantꝭ. utpꝫ ī loco d̓ qͦ. i. B. debeo ei credere ⁊eum vitare. Secus ſi dicat mihicōi loutione. quia nō teneor crede̓ nec euꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten