s. ab oppreſſoribꝰ pauꝑū ⁊ diſſidētibꝰut ī. c. ſtatī all̓atis. B. diſ. 90. oblationes. ⁊. c. eoꝝ. 17. q. 4. mitor. Cō. Ber.A. Idē īſū. con. li 3º. ti. 33. q. 197. BTutiꝰ tn̄ vr̄ ẜm Inno. A. ī. c. cū volūtate. exͣeo. B. s. ꝙ occaſiōe p̄dicatiōisſi aliūde ſibi ꝓuide̓ pn̄t nō poſſint abexcoīcatis reciꝑe. A. Qd̓ vr̄ ītelligēdū niſi refutatio īpediret fructū p̄dicatiōis. cū ꝓ fructu eius poſſint etiā v̓banō ꝑtinētia int̓poni. ut apud excoīcatos magꝭ ꝓficiat p̄dicatio. dcō. c. cū voluntate. Et ſic p̄n̄t ꝯcordari. videlꝫ utel̓ye nō recipiat̉ ab excoīcatꝭ. niſi ī neceſſitate ſuſtētatiōis uel ꝓfectꝰ p̄dicatiōis. B. Ad eandē qͦqꝫ mēſam nō debēt comede̓ ẜm vtroſqꝫ. A. Veꝝ ē ſi al̓pn̄t ſibi ꝓuide̓ ẜm glo. Ray. ut in dcāq. 197. B. Ꝙ ⁊ ſi p̄dicatores n̄ ꝓficiātqͣꝫdiu tn̄ ſperāt ꝓbabilit̓ de ꝓficiēdo recipe pn̄t. ut. ff. de negꝭ. geſ. ſꝫ an vltro.A. ⁊ al̓ nō. ẜm glo. Ray. ⁊ Hoſti. ut īſū. con. eo. ti. q. 158. Exͣ caſus gͦ predictos nō licet ab excoīcato el̓yaꝫ recipeEt ut noͣt̉ ī ſū. con. eo. ti. q. 146. Inno.ī dcō. c. cū volūtate. ſentit ꝙ legatū poſſit recipi ab excoīcato. niſi ſit factū adhͦ ut oret̉ ꝓ aīa eius. dicēs ꝙ lꝫ mortuacia q̄ ꝓ aīa dant̉ nō ſint recipienda abexcōicato cū ꝓ eodē orandū nō ſit. tn̄ſi nō ꝓ aīa ſꝫ ſicut alt̓i pͥuato excoīcatuſaliꝗd leget eccl̓ie. illud reciꝑe pōt ꝗanec teſtari ꝓhibet̉ excoīcatꝰ. Con. Pe.d̓ Sāpſona. Sꝫ Hoſti. ſentit ꝯͣriū. hͨ ibiDictū Hoſti. pōt ītelligi qn̄ lꝫ legatuꝫnō eēt factū ꝓ mortuario. tn̄ ē factumut al̓ oret̉ ꝓ aīa excoīcati. qd̓ nō licet.niſi fuiſſet mortuꝰ cū ſignis pnīe ⁊ abſolutꝰ etiā pꝰ mortē. ut ī. c. a nob̓ 2º. deſen. exco. Al̓ aūt bn̄ poſſit recipi legatū ab excoīcato. ꝗa pꝰ mortē excoīcaticeſſat cā tal̓ ꝓhibite coīonis ⁊ receptionis .s. eiꝰ correctio. exͣ eo. cū medicīal̓liº 6º. Sꝫ ꝓ quanta nccītate licet tecipeel̓yam ab excoīcato: Glo. Ray. ut pꝫ īdcā. q. 146. dīc. Nō credo eē reſtrigēdū ad extremā nccītatē ſꝫ ſufficit ad excuſationē ꝙ īdigeat. ⁊ nō poſſit cōmode ⁊ de facili hr̄e ncc̄ia aliude. In directoria aūt liº 3º. ti. 2. §. 143º. dr̄ ꝙ aliqͣ ēſuſtinēda īcōmoditas ut eccl̓iaſtica ſeruet̉ iuſticia. 19. diſ. ī memoriā. Et vtꝝnccītas ſit magͣ vr̄ iudicandū arbitrioſuꝑioris. exͣ d̓ offi. dele. d̓ cauſis. Quiatn̄ ī trāſeuntibꝰ res dilationē nō capitꝗſqꝫ ſuo iudicio relīꝗt̉. xi. q. 3. qd̓ p̄deceſſor. Itē an licebit mihi hoſpitari indomo excoīcati ip̄o abſente. aut ſume̓īde ncc̄īā aūt vinū ad celebrandū miſſam? ℟º ẜm glo. Ray. ⁊ ī ſū. con. eo. ti.q. 13i. ꝙ nō licet niſi recipiat̉ ⁊ recipiāab vxore uel diſpēſatore eius ẜm ꝙ dictū ē sͣ. §. 33º. Itē nūꝗd licebit mihi hoſpitari uel nccia recipe ī domo excoīcati quā īuēio ſine cuſtodia? ℟º ẜm glo.Ray. ⁊ ī ſū. con. eo. ti. q. 192. Si ex cōfidētia amicitie hͦ facio. nō licet. quiaſic q̄dāmō ꝯtraho cū eo ⁊ obligo mead atidota ⁊ ei coīco. al̓ ſi credo ei diſplice̓ cū ſciuerit furtū uel aliud pctm̄ꝯmitto. ſꝫ excoīcationē mīoreꝫ nō īcurro Itē ꝗd d̓ illo ꝗ ſolitꝰ ē frībꝰ dare certā ſūma ſingul̓ ſeptimanis ⁊ cū ſciretꝙ ī breui excoīcaret̉ rogauit vnum deamicꝭ ꝙ dictā ſūmā daret frībꝰ p̄dictꝭvſqꝫ dū reuocaret̉ mādatū ꝓmittensſe ei ſuꝑ hͦ ſatiſfacturū. nūꝗd frēs ſciētes hͦ deberēt recipe illā ſūmā ab illo:℟º ẜm glo. Ray. ⁊ in ſū. con. eo. ti. q.149. Si frēs hͦ nō ꝓcurauerūt. nec peccabūt recipiēdo ab illo amico dāte nomine ſuo. nec ille peccabit ꝗ ita ſibi ꝓuidit ī futuꝝ ꝓpͥo motu ⁊ pia ītentiōeſciēs ꝙ frēs nihil recipēt ab eo tꝑe excoīcatiōis Si aūt ꝓcurantibꝰ frībꝰ eēthͦ factū. illicitū eēt lꝫ ille amicꝰ ꝓp