Fo.VEpl̓aTractatusA y LLLA

xp̄ianus populus qͣſi tritici grana īnumerabilia in ſacrilegis nationibꝰ fide purgata atqꝫ cribrata diſcernit̉: Et in vnū: qͣſi infideliū ſolio ꝑtrāſeūte colligit̉: ⁊ duoꝝ teſtamētoꝝ inſtruction: velut frumētū geminomolaꝝ oꝑe curatūniteſcit. Et ī illā pͥme originis dignitatē natiuocādore mutat̉: ac ꝑ aqua baptiſmi vel ꝑ igneꝫſpūſſancti: eterni illiꝰ panis corpꝰ efficitur. Sicut ergo ſeparari grana ab illius ꝯfectione panis adunatione nō poſſunt: ⁊ ſicut aque ad ꝓpriam redire ſubſtantiā in vinū ꝑmixte iā nonpoſſunt: ſic ⁊ fideles quiqꝫ atqꝫ ſapiētes: qui redēptos ſe xp̄i ſanguine ⁊ paſſione cognoſcuntita debēt quaſi inſeparabili mēbra: capiti ſuo:fidei obſeruatione: ⁊ ardētiſſima religione ſociari: vt ab eo nō volūtate: non neceſſitate ſeiungi: non illa terrene ſpei ambitione: non deniqꝫip̄a poſſint morte diuelli. Nec dubitet qͥſqͣꝫ primarias creaturas: nutu diuine potētie preſentia ſūme maieſtatis ī dn̄ici corporis trāſire poſſe naturā: cum ip̄m hoīem videat artificio celeſtis miſericordie xp̄i corpus effectū. Sicut aūtquicūqꝫ ad fidē xp̄i veniēs ante ꝟba baptiſmiadhuc ī vinculo eſt veteris debiti: his vere memoratis mox exuitur omne fece peccati: ita qn̄bn̄dicēde ꝟbis celeſtibꝰ creature ſacris altaribus imponūt̉: anteqͣꝫ inuocatiōe ſui noīs cōſecrant̉: ſubſtātia illic eſt panis ⁊ vini. poſt ꝟbaaūt corpus ⁊ ſāguis eſt xp̄i. qd̓ aūt mirū eſt: ſiea q̄ v̓bo potuit creare: ꝟba poſſit creata ꝯuertere? Imo iā minoris videt̉ eſſe miraculi: ſi idqd̓ de nihilo agnoſcit̉ cōdidiſſe: iā cōditū ī melius valeat cōmutare. Reqͥre qͥd dei poſſit eſſedifficile: cui facile fuit hominem de limi materia figurare: imaginē etiā ſue diuinitatꝭ induere: cui promptum eſt eū rurſū reuocare de inferis: reſtituere de ꝑditiōe: reparare de puluerede terra in celū leuare: de hoīe angeluꝫ facere:corpꝰ humanuꝫ cōforme corpori ſue claritatisreddere: ⁊ figmētū ſuū in regni ſui ꝯſortio ſublimare: vt qͥ corpus nr̄e fragilitatis aſſūpſeratnos in corpꝰ ſue īmortalitatis aſſumat: ad quāglorioſā reſurrectionē pijs nos oꝑibꝰ p̄pararedignet̉: qͥ viuit ⁊ regnat ī ſecula ſeculoꝝ amē¶ Incerta Homelia ſuꝑ euāgelio ẜm Mattheum. τ.EEpl̓a. CXVII.Anctus euāgeliſta docet nos neceſſitatē inopie toleSrātes ſubſidij cauſa amicū debere ꝑquirere: ⁊ id quod deeſt ad refectioneꝫ alteriꝰ:oportere ab altero mutuari. Intātū aūt ad poſtulādū ꝑuicacē eſſe voluit petitorē: vt nec nocturnis horis pulſare amici ianuā deſinat: necexcitare eū dubitet quieſcētē: ita etiā vt tediuꝫinferēs impudētia mereat̉: qd̓ amicitia nō me

ret̉: ⁊ cōmunicationē panis extorq̄at importunitas: quā nō impetrat humanitas. Ait enim.Quis veſtrū habebit amicū: ⁊ ibit ad illuꝫ media nocte ⁊cͣ. Uidet̉ ergo ẜm lr̄am aliqͥd ꝑſuadere: vt media nocte quieſcēti amico: ⁊ cluaſocubiculo dormiēti moleſti eſſe minime deſinamus. Sꝫ ſi ad ſpiritalē nos ītelligentiā reuocemus: īueniemꝰ nō dure dn̄m: ſꝫ vtiliter p̄cepiſſe. Nā vtiqꝫ poſtqͣꝫ diſcipulos orationē dn̄icaꝫdocuit: hāc ſubiecit parabolā: vt ītelligeremimportunos nos amicos eſſe debere tuo expoſtulādo aliqͥd: ſed potiꝰ p̄cādo. id ē. xp̄m nō carnali manu ꝑcutiēdo: ſed ſpiritali oratiōe pulſādo. Ip̄e enī ſi recte viuimꝰ amicus nr̄ eſt. Naꝫqͥs amicitior nobis ē: qͣꝫ ille qͥ p̄cio ſui ſāguinisnos redemit. Ipſe inquā amicitior oībus eſt:qͥ cū ſit dn̄s: amicus eē dicat̉: dicens ad apl̓osIā non dicā vos ẜuos: ſed amicos. Huius ergo amici oſtiū inceſſabiliter pulſare debemꝰ: ⁊horis eū inqͥetare nocturnis: ⁊ vſqꝫ adeo moleſti eſſe: vt importuni etiā iudicemur. Sed nonhuiꝰ importunitatis vereamur offenſā: qꝛ hecapud dn̄m importunitas opportuna ē. Acceptior enī eſt illi impudens dep̄catio: qͣꝫ ſecura p̄ſūptio: hoc ē plus meret̉ qͥ ſollicitꝰ orat inſtāter:qͣꝫ qͥ ꝯfidens diſſimulat negligēter. Ait enī ⁊ ille ſi ꝑſeuerauerit pulſās. ꝑſeuerans igit̉ meretur accipere. qd̓ alibi euidētius dicit. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē: hic ſaluꝰ erit. Nō multūergo iuuat freq̄nter orare: cui contigerit aliqn̄ceſſare. Semꝑ igitur ⁊ ſine intermiſſiōe petenduꝫ eſt: ⁊ pulſanduꝫ: ne p̄catio ante acta nihilꝓſit: ſi nō ad finē eodeꝫ quo ceperit tenore ꝑuenerit. Dico inqͥt vobis ⁊ ſi nō dabit illi ſurgēseo ꝙ amicus eiꝰ ſit: ꝓpter importunitatē eiusſurget ⁊ dabit. magna ꝑſeuerantia eſt: q̄ qͣꝫuisimportuna ē: qͣꝫqͣꝫ moleſta ſit deo: tn̄ plus amica eſt qͣꝫ amicus. Ecce enī qd̓ amico negat̉: ꝑſeuerantia ꝓmeret̉. Illi recuſat de fiducia: huicde ꝯtentiōe cōpatit̉. Illi non largit̉ familiariter pulſanti: huic pertinaciter miſeret̉ oranti.Pulſemus igit̉ oſtiū dn̄i non ſoluꝫ ꝑ fidē: ſedetiā ꝑſeuerantia: vt aperiat̉ nobis. ⁊ media nōcte pulſemus: ne grauis nos ad vigilandū peccatorū ſomnus inuadat. Qd̓ ſcriptum eſt: beati ẜui: quos cuꝫ venerit dominꝰ inuenerit vigilātes. Hoc autē oſtiū aperiri ſibi apoſtolus expoſcit: nō ſolum ſuis: ſed etiā ꝓprijs oratiōibꝰobſecrās ſe iuuari: dicens. Vt aperiatur mihioſtiū ad loquēduꝫ myſteriū xp̄i: ſcꝫ aꝑto oſtioillos ſacramenti panes acciꝑe deſiderās: de qͦbus eſuriētis gentilis populi ad cognoſcēduꝫdn̄m inedia ſaturet̉. Et nos ergo pulſemꝰ hocoſtium: ⁊ ꝑſeueranter oremus: vt ex ip̄o ſapiētie ⁊ ſciētie panē accipere mereamur. Naꝫ niſiſubſtātiam exinde ſumpſerimus: fraternitatis