TractatusEpl̓a AIIIIII
Fo. CCI
lenitatis intendens teip̄m ne ⁊ tu tēpteris. Utde ſi non dixit fieri tanqͣꝫ ille: vt nullū lucrifacias: non vtiqꝫ vt ip̄m delictū fallaciter ageret:aut ſe id habere ſimularet: ſed vt in alterius delicto qͥd etiam ſibi accidere poſſet attēderet: atqꝫ ita alteri tanqͣꝫ ſibi altero vellet miſericorditer ſubueniret. hoc eſt non mētientis aſtu: ſꝫ cōpatientis affectu. Sic iudeo: ſic gentili: ſic cuilibet homini Paulus in errore vel peccato aliquo cōſtituto: non ſimulādo qd̓ non erat: ſꝫ cōpatiendo: quia eſſe potuiſſet: tanqͣꝫ qͥ ſe hoīemcogitaret: oībꝰ omnia factꝰ eſt: vt omnes lucrifaceret. Teip̄m ſi placet obſecrote pauliſper ītuere: te ip̄m inquā erga meip̄m ⁊ recole: vel ſihabes cōſcripta relege ꝟba tua in illa epiſtolaquā mihi ꝑ fratrē noſtrū iam collegā meū Cyprianū breuioreꝫ miſiſti qͣꝫ veraciqͣꝫ germanoqͣꝫ pleno charitatis affectu: cum q̄dam me in tecōmiſiſſe expoſtulaſſes grauiter ſubiūxiſti Inhoc ledit̉ amicitia: ī hoc neceſſitudinis iura violant̉: ne videamur certare pueriliter: ⁊ fautoribus inuicē vel detractatoribꝰ noſtris tribuere materiā cōtendendi Hec abs te verba nō ſolum ex animo dicta ſentio: verū etiaꝫ benignoaīo ad ꝯſulendū mihi. Deniqꝫ addis qd̓ etiamſi non adderes appareret: ⁊ dicis hoc ſcribo qꝛte pure ⁊ xp̄iane diligere cupio: nec qͥcqͣꝫ ī meamente retinere quod diſtet a labijs. O vir ſancte mihiqꝫ vt deꝰ videt animā meā veraci corde dilecte: hocip̄m qd̓ poſuiſti in lr̄is tuis: qd̓te mihi exhibuiſſe non dubito: hocip̄m omnino apoſtolum Paulū credo exhibuiſſe in lr̄isſuis nō vni cuilibet homini: ſed iudeis et grecꝭ⁊ om̄ibus gentibꝰ filijs ſuis: quos in euāgeliogenuerat: ⁊ quos pariēdos parturiebat: ⁊ deinde poſterorū tot milibus fidelium xp̄ianoꝝ:ꝓpter quos illa memorie cōmendabat̉ epiſtola: vt nihil in ſua mente retineret: qd̓ diſtaret alabijs. Certe factus es etiā tu tanqͣꝫ ego nō mētientis aſtu: ſed cōpatientis affectu: cuꝫ cogitares tam me non relinquendū in ea culpa ī quāme ꝓlapſū exiſtimaſti: qͣꝫ nec te velles ſi eo modo ꝓlapſus eſſes. Unde agēs gr̄as beniuolementi erga me tue ſimul poſco: vt etiā mihi nōſuccenſeas: ꝙ cū in opuſculis tuis aliqͣ me mouerēt: motuꝫ meum intimaui: tibi hoc erga meab omnibꝰ obſeruari volens: quod ergate ip̄eẜuaui. vt quiquid improbandū putant in ſcriptis: nec claudant ſubdolo pectore: nec ita rep̄hēdāt apud alios: vt taceāt apud me: hinc potius exiſtimans ledi amicitiā: ⁊ neceſſitudīs iura violari. Neſcio enī vtrū amicitie xp̄iane putande ſint: in qͥbus magis valet vulgare ꝓuerbiū. Obſequiū amicos veritas odiū parit: qͣꝫeccleſiaſticum. Fideliora ſūt vulnera amici: qͣꝫvolūtaria oſcula īimici. Proinde chariſſimos
nr̄os qͥ nr̄is laboribus ſinceriſſime fauerit hocpotius qͣꝫta poſſumus inſtantia doceamꝰ: quoſciant fieri poſſe: vt inter chariſſimos aliqͥd alterutro ẜmone cōtradicat̉: nec tamen ipſa charitas minuat̉: nec veritas odiū pariat: que debet̉ amicitie: ſiue illud verū ſit qd̓ cōtra dicit̉:ſiue corde veraci qualecūqꝫ dicit̉: nō retinēdoin mente qd̓ a labijs diſtet. Credāt igit̉ fratresnoſtri familiares tui: qͥbus teſtimoniū ꝑhibesꝙ ſint vaſa xp̄i: me inuito factū: nec mediocrēde hac re dolorē ineſſe cordi meo: ꝙ lr̄e mee prius in multoꝝ manus venerint: qͣꝫ ad te ad quēſcripte ſunt ꝑuenire poterūt. Quo autē modoid acciderit: ⁊ longū eſt narrare: ⁊ niſi fallor ſuperfluū: cum ſufficiat ſi qͥd mihi in hoc credat̉non eo factuꝫ animo quo putat̉: nec oīno meefuiſſe voluntatis aut diſpoſitionis aut cōſenſionis aūt ſalteꝫ cognitionis: vt fieret. Hec ſi nōcredunt qd̓ teſte deo loquor: quid amplius faciam: non habeo. Ego tamē abſit vt eos credāhoc tue ſanctitati maliuola mēte ſuggerere adexcitandas inter nos inimicitias: quas miſericordia domini dei nr̄i auertat a nobis ſed ſinevllo nocēdi animo facile de homīe humana vitia ſuſpicari. Hoc enī me d̓ illis equū eſt credere: ſi vaſa ſūt xp̄i: nō in cōtumeliā: ſed in honorem facta: ⁊ diſpoſita ī domo magna: a deo adomne opus bonuꝫ. Qd̓ ſi poſt hanc atteſtationem meā: ſi in noticiā eoꝝ venerit: facere voluerint: qͣꝫ nō recte faciāt: ⁊ tu vides. qd̓ ſane ſcripſeram: nullū me librū aduerſus te romā miſiſſe: ideo ſcripſerā: quia ⁊ libri nomē: ab ip̄a epiſtola diſcernebā. Unde omnino neſcio qͥd aliud te audiſſe exiſtimauerā: ⁊ romam nec ip̄amepiſtolā: ſed tibi miſerā: ⁊ aduerſus te non eſſearbitrabar: qd̓ ſinceritate amicitie ſiue ad admonendū: ſiue ad te vel me abs te corrigendū:feciſſe me noueram. exceptis aūt familiaribustuis: teip̄m obſecro per gratiā: qua redēpti ſumus: vt quecūqꝫ tua bona que domini pietatetibi conceſſe ſunt: in litteris meis poſui: nō meexiſtimes inſidioſo blādiloqͥo poſuiſſe. Si qͥdautem in te peccaui: dimittas mihi. Nec illudqd̓ de te neſcio cuius poete factū: ineptius fortaſſe: qͣꝫ litteratius a me cōmemoratuꝫ eſt: amplius qͣꝫ dixi: ad te trahas. cum cōtinuo ſubiecerim: nō hoc id̓o me dixiſſe. vt oculos cordisreciperes: quos abſit vnqͣꝫ vt amiſeris: ſed vtaduerteres: quos ſanos ⁊ vigiles haberes: ꝓpter ſolam ergo palinodiaꝫ ſi ſcripſerimus aliquid: quod ſcripto poſteriore deſtruere debeamus imitandam: nō ꝓpter Steſichori cecitatem: quā cordi tuo nec tribui: nec timui: attingendū illud exiſtimaui: atqꝫ idētidem rogo: vtme fidēter corrigas: vbi mihi hoc opus eſſe ꝓſpexeris. Ꝙqͣꝫ enim ẜm honorum vocabula:
gg r