ParsII

Origenē mirabiliter ante laudaueris. Cum isergo errare puto: qꝛ nec te ip̄e patierꝭ: qͣꝫuis hͦperinde dicat̉: ac ſi in hac ſentētia nō errauerītNam qͥs ē: qui ſe velit cū qͦlibet errare? Tresigit̉ reſtāt. Euſebiꝰ Emiſenꝰ: Theodorꝰ: Heracleotes: ⁊ quē paulopoſt cōmemoras Iohānes: qui dudum in pōtificali gradu cōſtantinopolitanā rexit eccl̓iam. Porro ſi q̄ras: vel recolas quid hinc ſenſerit noſter Ambroſiꝰ: qͥd noſter itidē Cyprianus: inuenies fortaſſe nec nobis defuiſſe: quos in eo: qd̓ aſſerimus ſequeremur: qͣꝫqͣꝫ ſicut paulo ante dixi: tm̄ modo ſcpͥturis canonicis: hanc ingenuā debeā ſeruitutemqua eas ſolas ita ſequar: vt ſcpͥtores eaꝝ: nihiloīno in eis erraſſe: nihil fallaciter poſuiſſe: nōdubitē. Proinde cum q̄ro tertiū: vt tres etiaꝫego tribus opponā. Poſſem qͥdem vt arbitrorfacile reperire: ſi multa legiſſem. Verūtamē ipſe mihi ꝓ his omnibꝰ: imo ſuꝑ hos om̄es apoſtolus Paulus occurrit. Ad ip̄m cōfugio: adip̄m ab oībꝰ qui aliud ſentiūt lr̄aꝝ eius tractatoribus ꝓuoco: ip̄m interrogans appello: ⁊ reqͥro in eo quod ſcripſit ad Galathas: vidiſſe ſePetrū: non recte ingredientē ad veritatē euāgelij: eiqꝫ ꝓpterea in faciē reſtitiſſe: ꝙ illa ſimulatione gentes iudaizare cogebat. Utrū verūſcripſerit: an forte neſcio qua diſpēſatiua falſitate mētitꝰ ſit: ⁊ audio eū paulo ſuꝑius in eiuſdem narrationis exordio religioſa mihi voceclamantē. Que autē ſcribo vobis: ecce coramdeo. qꝛ non mentior. Dent veniaꝫ qͥlibet aliudopinantes. Ego magis credo tāto apoſtolo inſuis ⁊ ꝓ ſuis lr̄is iurā ti: qͣꝫ cuiqꝫ doctiſſimo dealienis litteris diſputanti. Nec dicit timeo ſicPaulū defendere: ꝙ nō ſimularit errorē iudeorū: ſed vere fuerit in errore: qm̄ neqꝫ ſimulabat errorē: qui libertate apoſtolica: ſicut illi tēpori cōgruebat: vetera illa ſacramēta vbi operat agēdo cōmendabat ea: non ſathane verſutia decipiendis hoībus: ſed dei ꝓuidētia ꝓnūciandis rebus futuris ꝓphetice cōſtituta. necvere fuerat in errore iudeorū: qui non ſolū nouerat: ſed etiā inſtanter ⁊ acriter p̄dicabat eoserrare: qui putabāt gētibꝰ imponēda: vel iuſtificationi quorūqꝫ fideliū neceſſaria. Qd̓ auteꝫdixi: eum factum iudeis: tanqͣꝫ iudeuꝫ: ⁊ tanqꝫgentilē gentilibꝰ. non mētientis aſtu: ſed cōꝑatientis affectu: quēadmodū dixerim: parū mihi viſus es attēdiſſe: imo ego fortaſſe non ſatishoc explanare potuerim. Neqꝫ enī hoc id̓o dixi: ꝙ miſericorditer illa ſimulauerit: ſed qꝛ nōea ſic ſimulauit: q̄ faciebat ſimilia iudeis: quēadmodū nec illa que faciebat ſimilia gentibusq̄ tu quoqꝫ cōmemoraſti. at ꝙ in eo me: qd̓ noningrate fateor adiuuiſti. Cū enī abs te q̄ſiſſemin epiſtola mea: quomodo putaret̉: id̓o factus

iudeis tāqͣꝫ iudeus: qꝛ fallaciter ſuſcepit ſacramēta iudeorū: ⁊ cum gentibꝰ tanqͣꝫ gentilis factus ſit: nec tamē ſuſcepit fallacit̓ ſacrificia gentium. Tu reſpōdiſti in eo factū gentibꝰ tāqꝫ gētilem: ꝙ p̄putium recepit: ꝙ indifferenter ꝑmiſerit veſci cibis quos dānant iudei: vbi querovtrū ⁊ hͦ ſimulate fecerit. Qd̓ ſi abſurdiſſimuꝫatqꝫ falſiſſimū eſt: ſic ergo ⁊ illa: in qͥbus iudeorum cōſuetudini cōgruebat: libertate prudētinon neceſſitate ſeruili: aut qd̓ eſt indignius: diſpenſatione fallaci: potiꝰ qͣꝫ fideli. Fidelibꝰ enī⁊ is qui cognouerūt veritatē: ſicut ip̄e teſtaturniſi forte ⁊ hic fallit: om̄is creatura dei bona ē⁊ nihil abijciendū quod cū gratiarūactione accipit̉. Ergo ⁊ ip̄i Paulo nō ſolū vero: verumetiā diſpenſatori: maxime fideli: nō ſolū cognitori: verū etiā doctori veritatis: om̄is vtiqꝫ ī cibis creatura dei: nō ſimulate ſꝫ vere bona eratCur ergo nihil ſimulate accipiēdo ſacroꝝ cerimoniarūqꝫ gentiliū: ſed de cibis: ⁊ p̄putio: verū ſentiēdo: ac docēdo: tamē tanqͣꝫ gentilis factus eſt gentibꝰ: ⁊ non potuit fieri iudeis tāqͣꝫiudeus: niſi fallaciter ſuſcipiēdo ſacramēta iudeorū? Cur oleaſtro inſerto obſeruauit diſpenſationis veracē fidem ⁊ naturalibꝰ ramis: nonextra ſed in arbore cōſtitutis: neſcio qd̓ diſpenſatorie velamen ſimulationis obtēdit? Cur factus tanqͣꝫ gentilis gentibꝰ: qd̓ ſentit docet: qd̓agit ſentit. factus aut tanqͣꝫ iudeus iudeis: aliud claudit in pectore: aliud ꝓmit in ꝟbis: in factis: in ſcriptis. Sꝫ abſit hͦ ſapere. Utriſqꝫ enīdebebat charitatē de corde puro ⁊ ꝯſciētia bona ⁊ fide nō ficta. ac per hoc oībus omnia factꝰeſt: vt om̄es lucrifaceret non mētientis aſtu: ſꝫcōpatientis affectu. id eſt. non oīa mala hoīuꝫfallaciter agēdo: ſed alioꝝ oīuꝫ malis om̄ibustāqͣꝫ ſi ſua eſſent miſericordes medicine diligētia ꝓcurādo. Cuꝫ itaqꝫ illa teſtamenti veterisſacra etiā ſibi agēda minime recuſabat: nō miſericorditer fallebat: ſed oīno non fallens atqꝫhoc modo a dn̄o deo illa vſqꝫ ad certi tēporisdiſpenſationeꝫ iuſta eſſe cōmēdās: a ſacrilegisſacris gentiū diſtinguebat. Tūc autē nō mētientis aſtu: ſed cōpatientis affectu: iudeis tāqͣꝫiudeus fiebat: qn̄ eos ab illo errore: quo vel inxp̄m credere nolebant: vl̓ ꝑ vetera ſacerdotiaſua cerimoniaꝝ obſernationes ſe a peccatꝭ poſſe mūdari fieriqꝫ ſaluos exiſtimabat: ſic liberare cupiebat: tanqͣꝫ ipſe illo errore teneret̉: diligens vtiqꝫ ꝓximū tanqͣꝫ ſeip̄m: ⁊ hec alijs faciens que ſibi ab alijs fieri vellet: ſi hoc opꝰ eſſet.Qd̓ cum dominꝰ monuiſſet: adiunxit. Hec eſtautē lex ⁊ ꝓphete. hūc cōpatientis affectum ineadē epiſtola ad Galathas p̄cipit dicēs. Si p̄occupatus fuerit homo in aliquo delicto: vosqͥ ſpiritales eſtis inſtruite huiuſmodi ī ſpiritu