Fo.5C.Tractatus IIEpl̓aCALL

Fo. C

quēadmoduꝫ apoſtolus culpat. Neqꝫ hoc enīeū ꝓpter circūciſionē arbitror dicere: aut ꝓpt̓illa ſacrificia: que tunc facta a patribus: nūc axp̄ianis non fiūt: ⁊ cetera huiuſmodi. ſed etiaꝫhoc ip̄m: qd̓ lex dicit: non cōcupiſces. qd̓ fatemur: certe xp̄ianos obſeruare debere: atqꝫ euāgelica maxime illuſtratione p̄dicari. Legeꝫ dicit eſſe ſanctam: ⁊ mādatū ſanctū ⁊ iuſtū ⁊ bonum. Deinde ſubiungit: quod ergo bonuꝫ eſtmihi factum eſt mors? Abſit: ſed peccatum: vtappareat peccatū: per bonū mihi operatum eſtmortē: vt fiat ſupra modū peccās peccatū permandatū. Qd̓ autem hic dicit: peccatū per mādatū fieri ſupra modū: hoc alibi. Lex ſubintrauit vt abūdaret delictum. Ubi aūt abundauitdelictum: ſuꝑabundauit ⁊ gr̄a. Et alibi: cū ſuperius de diſpēſatione gratie loqueret̉ qd̓ ip̄aiuſtificet: velut īterrogatus ait. Quid ergo lexatqꝫ huic interrogationi continuo rn̄dit. Preuaricationis gratia poſita eſt: donec veniet ſemen cui ꝓmiſſum eſt. Hos ergo dānabiliter dicit eſſe ſub lege: quos reos facit lex: non implētes legem: dū non intelligendo gratie bn̄ficiuꝫad facienda dei p̄cepta quaſi de ſuis viribꝰ ſuperba elatione p̄ſumunt. Plenitudo enī legischaritas. Charitas vero dei diffuſa eſt in cordibus noſtris: non ꝑ nos ip̄os: ſed per ſpiritūſanctū: qui datꝰ eſt nobis. Sed huic rei quātūſatis eſt explicāde ꝓlixius fortaſſe et ſui ꝓprijvoluminis ẜmo debetur. Si ergo iſtud quodlex ait. Non cōcupiſces: ſi humana infirmitasgratia dei adiuta non fuerit: ſub ſe reū tenet: ⁊p̄uaricatorē potius dānat qͣꝫ liberat peccatorēquāto magis illa que ſignificationis cauſa precepta ſunt: circūciſio ⁊ cetera: que gratie reuelatione latius īnoteſcēte neceſſe fuerit aboleri:iuſtificare neminē poterāt? Non tamen id̓o fuerant tanqͣꝫ diabolica gentiū ſacrilegia dānanda: etian cum ipſa gratia iam inciꝑet reuelari:que vmbris talibus fuerat p̄nunciata: ſed premittēda paululū eis maxime qui ex illo populo cui data ſunt venerāt poſtea vero tanqͣꝫ cuꝫhonore ſepulta ſunt: a xp̄ianis omnibꝰ irreparabiliter deferēda. Hoc autē quod dicis nō diſpenſatiue vt maiores noſtri voluere: quid ſibivult orto te? Aut enī hoc eſt qd̓ ego appello officioſum mendaciū: vt hec diſpenſatio ſit officium velut honeſte mentiendi. aut quid aliudſit oīno non intelligo: niſi forte addito nominediſpenſationis fit: vt mendacium non ſit mendacium Qd̓ ſi abſurdum eſt: cur ergo nō aperte dicis officioſū mēdaciū defendēdū? Niſi forte nomen te mouet: quia non tam vſitatū eſt ineccleſiaſticꝭ libris vocabulū officij: qd̓ Ambroſius noſter non timuit: qui ſuos quoſdā librosvtilium p̄ceptorū plenos de officijs voluit ap-

pellare. An ſi officioſe mentiat̉ culpandus eſtquiſqꝫ: ſi diſpenſatiue approbandus? Rogo tementiat̉ vbi legerit: qui hoc putat: quia ⁊ in hͦmagna queſtio ē: ſi ne aliquādo boni viri imoviri xp̄iani: qualibus dictum eſt: ſit in ore vr̄oeſt eſt: non nō: vt non ſub iudicio decidatis: etqui fide audiunt: perdes om̄es qui loquunturmendaciū. Sꝫ hec vt dixi ⁊ alia ⁊ magna queſtio eſt. Eligat quod voluerit: qui hoc exiſtimat vt mentiatur: duꝫ tamen ab ſcribentibusauctoribus ſanctarū ſcripturarum et maximecanonicarū incōcuſſe credat̉: ⁊ defendatur abeſſe oīno mendaciū: ne diſpenſatores chriſti: d̓qͥbus dictum eſt: hic iam q̄ritur inter diſpenſatores: vt fidelis quis inueniat̉: tanqͣꝫ magnuꝫaliquid ſibi fideliter didiciſſe videāt̉ ꝓ veritatis diſpenſatione mentiri: cum ip̄a fides in latino ſermone ab eo ꝯicat̉ appellata: quia fit qd̓dicit̉. Ubi autē fit quod dicit̉. mentiendi vtiqꝫnon eſt locus. Fidelis igit̉ diſpenſator apoſtolus Paulus ꝓculdubio nobis exhibet in ſcribendo fidem: qꝛ veritatꝭ diſpēſator erat nō falſitatis. ac per hoc veruꝫ ſcripſit vidiſſe ſe Petrum non recte ingredientē ad veritatē euagelij: eiqꝫ in faciē reſtitiſſe: ꝙ gētes iudaizare cogeret. Ip̄e vero Petrus quod a Paulo fiebatvtiliter libertate charitatis: ſancta ac benignapietate hūilitatis accepit: atqꝫ ita rarius ⁊ ſanctius exempluꝫ p̄buit poſteris: quo non dedignarent̉ ſicubi forte recti tramitē reliquiſſent:etiaꝫ a poſterioribꝰ corrigi: qͣꝫ Paulus: quo cōfidenter auderēt etiam minores maioribꝰ ꝓ defendēda euāgelica veritate ſalua fraterna charitate reſiſtere. Nam cum ſatius multo ſit a tenendo itinere in nullo qͣꝫ in aliqͦ declinare: multo eſt tamē mirabilius ⁊ laudabilius libēter accipere corrigentē: qͣꝫ audacter corrigere deuiātem. Laus itaqꝫ iuſte libertatis in Paulo ⁊ ſācte humilitatis in Petro quātū mihi ꝓ modulo meo videt̉: magis fuerat aduerſus calūniātem Porphyriū defendenda: qͣꝫ vt ei dareturobtrectādi maior occaſio: qua multo inordinatius criminaret̉ xp̄ianos fallaciter vel ſuas litteras ſcribere: vel dei ſui ſacramenta tractare.Flagitas a me: vt aliquē ſaltē vnū oſtendam:cuius in hac re ſentētiā ſim ſecutus: cū tu tamplures nominatim cōmemoraueris: qui te ī eoquod aſtruis p̄ceſſerūt petēs: vt ſi te rep̄hēdoerrantē: patiar te errare cū talibus quoruꝫ egofateor neminē legi. Sed cū ſint ferme ſex aut ſeptem: horū qͣttuor auctoritatē tu quoqꝫ infringis. Nam Laodicenū: cuiꝰ nomen taces: dicisnuꝑ de eccl̓ia egreſſū. Alexandrū aūt veteremhereticū: Origenē vero ac Didymū rep̄hēſosabs te lego in recētioribꝰ opuſculis tuis: ⁊ nonmediocriter: nec d̓ mediocribꝰ q̄ſtionibꝰ qͣꝫuis

gg