Fo. CXCVIIIEpl̓aTractatusIIALLLL

bus: non tanqͣꝫ ludētē in cāpoſcripturarū: ſedin montibus anhelantē adiuuēs. Si aūt ꝓpt̓hilaritatē: quā eſſe īter chariſſimos diſſerētesdecet: putaſti dicēduꝫ eſſe ludamus: ſiue illudaꝑtuꝫ ⁊ planū ſit: vnde colloqͥmur: ſiue arduūatqꝫ difficile: hoc ipſe edoce: obſecro te: quonāmodo aſſequi valeamus: vt cum forte nos aliquid mouet: ꝙ nobis: ⁊ ſi non cautius attēdentibus: certe tardius intelligentibꝰ: nō ꝓbatumeſt. Et qͥd nobis videat̉: cōtra conamur aſſerere: ſi hec aliquādo ſecuriore libertate dicamusnon incidamus in ſuſpitiōes puerilis iactātie:quaſi noſtro nomini famā viros illuſtres accuſando q̄ramus. Si autē aliqͥd aſperū qd̓ refellendi neceſſitate: depromptuꝫ fuerit: quo tolerabile fiat: leniore circūcidamus eloquio lituꝫmelle gladiū ſtringere nō iudicemur. Niſi forte ille modus eſt: quo vtrūqꝫ hoc vtiū vel vitijſuſpitionē caueamus: ſi cuꝫ doctiore amico ſicdiſputamus: vt qͥcqͥd dixerit: neceſſe ſit approbare. nec q̄rendi ſalteꝫ cauſa: liceat aliquātulūreluctari. Tum vero ſine vllo timore offenſionis: quaſi in cāpo ludit̉: ſed mirū ſi nobis nō illudit̉. Ego enim fateor charitati tue: ſolis eisſcripturarū libris: que ia canonice appellāt̉ didici hunc timorē: honorēqꝫ deferre: vt nulluꝫeorū ſcribēdo erraſſe auctorē aliqͥd: firmiſſimecredā. Ac ſi aliqͥd in eis offendero lr̄is: qd̓ videatur ꝯtrariū veritati: nihil aliud qͣꝫ vel mendoſum eſſe codicē: vel interp̄tem: nō aſſecutū eſſeqd̓ dictū eſt: vel me minime intellexiſſe: nō ambigam. Alios autē ita lego: vt quātalibet ſāctitate doctrina p̄propolleat nō ideo veꝝ putem:qꝛ ip̄i ita ſenſerūt. Sed qꝛ mihi: vel ꝑ illos auctores canonicos: vel ꝓbabili ratiōe: ꝙ a veronō abhorreat ꝑſuadere potuerunt. Nec te mifrater ſentire aliquid aliter exiſtimo. Prorſusinquā nō te arbitror: ſic legi tuos libros velle:tanqͣꝫ ꝓphetaꝝ ⁊ apoſtoloꝝ. de quoꝝ ſcriptisꝙ oī errore careāt: dubitare nefariū eſt. Abſithoc a pia humilitate ⁊ veraci de temetip̄o cogitatione. qua niſi eſſes p̄ditus: nō vtiqꝫ diceresvtinā mereremur cōplexus tuos: et collationemutua vel doceremus aliqua: vel aliqͣ diſceremus. Qd̓ ſi teip̄m conſideratiōe vite ac morūtuoꝝ non ſimulate nō fallaciter dixiſſe credo:quāto magꝭ equū ē me credere apoſtolū Paulum nō aliud ſenſiſſe qͣꝫ ſcripſit: vbi ait de Petro ⁊ Barnaba cū viderē qꝛ nō recte ingrediūtur ad veritatē euangelij: dixi Petro coram oībus. Si tu cū ſis iudeꝰ gētiliter ⁊ nō iudaice viuis: quō gētes cogis iudaizare? De quo enimcertꝰ ſū: ꝙ me ſcribēdo vel loq̄ndo nō fallat: ſifallebat apl̓s filios ſuos: qͦs iteꝝ parturiebat:donec in eis xp̄s .i. veritas formaret̉: qͥbꝰ cū īmi ſiſſet dicēs. Que aūt ſcribo vob̓ ecce coram

deo qꝛ nō mētior: nō tn̄ veraciter ſcribebat: ſꝫneſcio qͣ diſpēſatoria ſimulatiōe fallebat vidiſſe ſe Petrū ⁊ Barnabā nō recte ingredientesad veritatē euāgelij: ac Petro ī faciē reſtitiſſenō ob aliud niſi ꝙ gētes cogeret iudaizare. Atenī ſatius eſt credere apl̓m Paulū aliqͥd nō vere ſcpͥſiſſe: qͣꝫ apl̓m Petꝝ aliqͥd nō recte egiſſe.Hoc ſi ita eſt: dicamꝰ ꝙ abſit ſatius eē crederemētiri euāgeliū: qͣꝫ negatū eē a Petro xp̄m. etmētiri regnoꝝ librū: qͣꝫ tm̄ ꝓphetaꝫ a dn̄o deotā execellēter electū in ꝯcupiſcenda atqꝫ abducēda vxore aliena cōmiſiſſe adulteriū: ⁊ in marito eius necādo tā horrendū homicidiū Imoꝟo ſanctā ſcripturā in ſūmo ⁊ celeſti auctoritatis culmine collocatā de ꝟitate eius certius acſecurius legā: ⁊ in ea homines vel approbatosvel emēdatos vel dānatos veraciter diſcā potius qͣꝫ humana facta: dum in qͥbuſdam laudabilis excellētie ꝑſonis aliqn̄ credere timeo rep̄hendenda: ipſa diuina eloquia mihi ſūt vbiqꝫſuſpecta. Manichei plurima diuinaꝝ ſcripturarū: qͥbus eoꝝ nefarius error clariſſima ſentētiaꝝ ꝑſpicuitate cōuincit̉: qꝛ in aliū ſenſum detorq̄re nō poſſunt: falſa eſſe ꝯtendūt: ita tamenvt eandē falſitatē non ſcribentibꝰ apoſtolis tribuant: ſed neſcio qͥbus codicū corruptoribus.Qd̓ auteꝫ qꝛ nec pluribus nec antiqͥoribus exemplaribus nec p̄cedentis lingue auctoritate:vnde latini libri interp̄tati ſūt: ꝓbare aliqn̄ potuerunt notiſſima om̄ibus veritate ſuꝑati: cōfuſiqꝫ diſcedunt. Ita ne nō intelligit ſacta prudentia tua quāta malitie eorū pateſcat occaſioſi nō ab alijs apoſtolicas litteras eſſe falſatasſed ip̄os apoſtolos falſa ſcripſiſſe dicamꝰ? Nōinqͥs credibile eſt hoc in Petro Paulū qd̓ ip̄ePaulus fecerat arguiſſe. Nō nūc quero quidfecerit: ſed qͥd ſcripſerit q̄ro. hoc ad q̄ſtionemquā ſuſcepi maxime ꝑtinet: vt veritas diuinarum ſcripturarū ad noſtrū fidem edificandammemorie cōmendata: nō a qͥbuſlibet̉: ſed ab ipſis apoſtolis: ac per hoc in canonicū auctoritatis culmē recepta ex omni parte verax atqꝫ indubitanda ꝑſiſtat. Naꝫ ſi hoc fecit Petrꝰ: qd̓facere debuit: mētitus eſt Paulus: ꝙ eū viderit non recte ingredientē ad veritate euangelijQuiſqͥs enī hoc facit: quod facere debet: rectevtiqꝫ facit: ⁊ ideo falſū de eo dicit: qͥ dicit eumnon recte feciſſe: qd̓ eum facere debuiſſe. Si autem verū ſcripſit Paulus verū eſt ꝙ Petrustunc nō recte ingrediebat̉ ad veritatē euāgelijId ergo faciebat: qd̓ facere nō debebat: ⁊ ſi tale qͥd Paulus ip̄e iam fecerat: correptuꝫ potiꝰetiam ip̄m credā coapoſtoli ſui correptionē nōpotuiſſe negligere: qͣꝫ mendaciter aliquid ī ſuaepiſtola poſuiſſe: ⁊ epiſtola qualibet: qͣꝫto magis in illa: in qua prelocutus ait. Quę ſcribo