ParsII

coaceruans: accito notario: vel mea vel alienadictaui: nec ordinis nec verborū interduꝫ: necſenſuū memor. Iam dn̄i miſericordie eſt: neimperitiā noſtraꝫ ab alijs benedicta diſpareatet non placeāt inter extraneos: q̄ placent interſuos. Si qͥd igit̉ rep̄hēſione dignū putauerasin explanatione noſtra: eruditionis tue fueratq̄rere: vtrū ea que ſcripſimus haberent̉ in grecis vt ſi illi non dixiſſent: tunc meā ꝓprie ſentētiam cōdemnares: p̄ſertim cum libere p̄fatiōecōfeſſus ſim Origenis cōmentarios me eſſe ſecutū: ⁊ vel a mea vel aliena dictaſſe. Et in fineeiuſdem capituli: qd̓ rep̄hēdis ſcripſerim. Sicui nō placet iſte ſenſus: quo nec Petrꝰ peccaſſe: nec Paulus ꝓcaciter oſtendit̉ arguiſſe maiorem: debet exponere: qͣꝫ cōſequētia Paulusin altero rep̄hendat: qd̓ ip̄e cōmiſit. Ex qͥ oſtēdi me non definite id defendere qd̓ in grecis legeram: ſed ex ea exp̄ſſiſſe q̄ legeraꝫ: vt lectorisarbitrio derelinquerē: vtrū ꝓbanda eſſent animprobāda. Tu igit̉ ne qd̓ ego petierā: non faceres nouū argumentū repperiſti: vt aſſereresgētiles: qui in xp̄m credidiſſent: legis onere liberos. eos autem qͥ ex iudeis crederēt legi eſſeſubięctos: vt ꝑ vtrorūqꝫ ꝑſonā: ⁊ Paulꝰ recterep̄henderet eos: qui lege ſeruarēt: qͣſi doctorgentiuꝫ. Et Petrus iure rep̄henderet̉ qui pͥnceps circūciſionis: id imꝑauerit gentibꝰ qd̓ ſoli qͥ ex iudeis erāt debuerūt obſeruare. Hoc ſiplacet. imo qꝛ placet: vt qͥcunqꝫ credunt ex iudeis: debitores ſint legis faciende: tu ⁊ vt ep̄sin toto orbe nouiſſimus: debes hanc ꝓmulgare ſententiā: ⁊ in aſſenſum tuū omnes coepiſcopos tradere. Ego in paruo tuguriūculo: cummonachis. id ē. cum cōpeccatoribꝰ meis d̓ magnis ſtatuere nō audeo: niſi hoc ingenue confiteri: me maiorū ſcripta legere: ⁊ in cōmētarijsẜm omniū cōſuetudineꝫ varias ponere explanationes vt ē multꝭ ſequat̉ vnuſquiſqꝫ: qd̓ velit. Qd̓ quidem te puto in ſeculari litteratura:⁊ in diuinis libris legiſſe et ꝓbaſſe. Hanc autēexpoſitionē quam pͥmus Origenes in decimoStromatū libro: vbi epiſtolā Pauli ad Galathas interp̄tatur: et ceteri deinceps inter p̄tesſunt ſecuti: illa vel maxime cauſa ſubintroducunt: vt Porphyrio reſpōdeant blaſfemanti:qͥ Pauli arguit ꝓcacitatē: ꝙ pͥncipem apoſtolorū Petrū auſus ē rep̄hēdere: ⁊ arguere in faciem: ac rōne ꝯſtringere: ꝙ male fecerit. id ē. īeo errore fuerit: in qͦ fuit ip̄e: q̄ alium arguit delinquētē. Quid dicā de Ioh̓e: qͥ dudū ī pontificali gradu ꝯſtantinopolitanā rexit eccl̓iaꝫ: etꝓprie ſuꝑ hͦ capitulo latiſſimū exarauit librū:in quo Origenis ⁊ veteꝝ ſentētiā eſt ſecutus.Si igit̉ me rep̄hēdis errantē: patere me q̄ſo exrare cū talibus: ⁊ cuꝫ erroris mei multos ſoci-

os habere ꝑſpexeris: tu ꝟitatis tue ſaltē vnuꝫad ſtipulatoreꝫ ꝓferre debebis. Hoc de explanatione vnius capl̓i epl̓e ad Galathas. Sꝫ nevidear aduerſus rōnem tuam niti teſtiū numero ⁊ occaſione viroꝝ illuſtriū ſubterfugere veritatē: nec manū audere ꝯſerere: breuiter d̓ ſcripturis exempla ꝓponā: in actibus apoſtoloꝝvox facta eſt ad Petrū dicēs: ſurge Petre occide: ⁊ māduca. id ē. oīa aīalia qͣdrupēdū ⁊ ſerpentiū terre: ⁊ volatiliū celi. Quō dicto oſtendit̉ nullū hoīem ẜm naturam eſſe pollutū: ſedequaliter om̄es ad chriſti euangeliū ꝓuocari.Ad qd̓ Petrus reſpōdit abſit. Quia nūqͣꝫ māducaui cōmune ⁊ īmundū Et vox ad eū d̓ celofacta eſt dicēs: que deus mūdauit: tu ne cōmune dixeris. Iuit itaqꝫ ceſaream: ⁊ ingreſſus adCorneliū aperiēs os ſuū dixit in veritate cōperi: qꝛ nō eſt ꝑſonaꝝ acceptor deus: ſꝫ in oī gēteqͥ timet eū: ⁊ oꝑat̉ iuſticiā: acceptus ē illi. Deniqꝫ cecidit ſpūſſanctꝰ ſuꝑ eos et obſtupuerūtex circūciſione fideles qͥ venerāt cū Petro: ꝙ⁊ ī natiōes gr̄a ſpūſſancti fuiſſet effuſa. Tūc reſpōdit Petrꝰ: nūqͥd aquaꝫ qͥs ꝓhibere pōt: vtnō baptizent̉ hi qͥ ſpiritūſ āctum acceperunt: ſicut ⁊ nos? Et iuſſit eos baptizari in nomīe ih̓uxp̄i. Audierūt autē apl̓i ⁊ frēs qͥ erāt in iudea:qꝛ ⁊ gētes acceperūt verbū dei. Cū autē aſcendiſſet Petrꝰ hieroſolymaꝫ: diſceptabāt aduerſum illum: qͥ erāt ex circūciſione dicētes: qͣre ītroiſti ad viros p̄putiū habētes ⁊ manducaſticū illis? Quibꝰ oī rōne expoſita nouiſſime orationē ſuā hoc ẜmone cōcluſit: ſi ergo eādē gratiā dedit illis deus: ſicut et nobis qͥ credidimꝰin dn̄m ih̓m xp̄m: ego qͥs erā: qͥ poſſem ꝓhibere deū: His auditis tacuerūt: ⁊ glorificauerūtdeū dicētes. Ergo ⁊ gentibꝰ penitentiā deꝰ advitā dedit. Rurſū cū multo poſt tꝑe Paulus⁊ Barnabas veniſſent Antiochiā: ⁊ ꝯgregataeccl̓ia retuliſſent. quāta feciſſet deus cū illis: ⁊qꝛ aꝑuiſſet deus gētibus oſtiū fidei: qͥdā deſcēdentes de iudea docebāt frēs: atqꝫ dicebāt: niſi circūcidamini ẜm morē Moyſi: nō poteſtꝭſalui fieri. Cōmota igit̉ ſeditiōe nō minima aduerſus Paulū ⁊ Barnabā: ſtatuerūt aſcēdereet ip̄i qͥ accuſabant̉: ⁊ hi qͥ accuſabāt ad apl̓os⁊ p̄ſbyteros hieroſolymā ſuꝑ hac q̄ſtionē. Cūqꝫ hieroſolymā ꝑrexiſſent exurrexerūt: qͥdamde hęreſi phariſeoꝝ qͥ crediderāt in xp̄m dicētes. Oportet circūcidi eos: ⁊ p̄ciꝑe illis: vt ſeruent legē Moyſi. Et cū magna ſuꝑ hͦ ꝟbo oriret̉ q̄ſtio: Petrꝰ ſolita libertate. Uiri inqͥt frēsvos ſcitis qm̄ ab antiqͥs diebꝰ in nobis elegitdeꝰ ꝑ os meū audire ꝟbū euāgelij: ⁊ credere: ⁊qͥ nouit corda deꝰ teſtimoniū ꝑhibuit: dans illis ſpiritūſāctū: ſicut ⁊ nobis. et nihil diſcreuitint̓ nos ⁊ illos fide purificās corda illoꝝ. Nūc