IIPars

apoſtolū ad Galathas ingenua ſeueritate emēdet: ne omittēdo officioſa mēdacia: ſcpͥturaruꝫobroget̉ auctoritas. ſuam de ea re ſentētiā aperit: putās inſtituta legalia ſicut cōuerſis ex gētibus ꝑnitioſa: ſic natura iudeis fuiſſe ꝑmiſſadūmodo in illis non ponerēt ſpem ſalutis. Infine ꝟo errores Origenis oſtēdit: ⁊ cataloguꝫhereticoꝝ rogat deſcribi.¶ Epl̓a Augꝭ. ad Hieronymuꝫ. Epl̓a. CV.Omino dilectiſſimo ⁊ cultu ſinceriſſimo charitatisobẜuando: atqꝫ amplectēdo fratri⁊ cōpreſbytero Hieronymo Auguſtinꝰ in dn̄oſalutē. Habeo gr̄am ꝙ ꝓ ſubſcripta ſaluatiōemihi plenā epl̓am reddidiſti: ſed breuiorē multū: qͣꝫ ex te vellē ſumere. tali viro: a quo tēporaquātalibet occupet: nullꝰ ẜmo ꝓlixus ē. Ꝙqͣꝫitaqꝫ nos negocioꝝ alienoꝝ eorūqꝫ ſeculariuꝫcuris circūſtemur ingentibꝰ: tn̄ epl̓e tue breuitati facile nō ignoſcerē: niſi cogitarē qͣꝫ paucioribꝰ verbis meis redderet̉. Quare aggredereq̄ſo iſtā nobiſcū lr̄ariā collocutionē: nec multūad nos diſiūgēdos liceat abſente corꝑali. qͣꝫqͣꝫſimus ī dn̄o ſpūs vnitate ꝯiuncti: etia ſi ab ſtilo quieſcamꝰ: ⁊ taceamꝰ. Et libri qͥdē qͦs d̓ horreo dn̄ico elaboraſti: pene totuꝫ nobis te exhibent. Si enī ꝓpterea te nō nouimꝰ: qꝛ faciē corporis tui non vidimꝰ: hͦ mō: nec ip̄e te noſti. nātu qͦꝫ nō vides eā. Si aūt tibi nō ob aliud notes: niſi qꝛ noſti animū tuū: ⁊ nos eū nō mediocriter nouimꝰ in lr̄is tuis: in qͥbus bn̄dicimusdn̄ꝫ: ꝙ tibi ⁊ nobis oībuſqꝫ fratribꝰ: qui tua legunt: te talē dedit. Liber qͥdeꝫ tuus int̓ ceteranō diu eſt: ꝙ venit in manus nr̄as: ⁊ q̄ ſit eiusinſcriptio: neſcimꝰ adhuc Nō enī hͦ codex ipſevt aſſolet ī limīari pagina p̄tēdebat epitaphiūtn̄ appellari dicebat frat̓: apd̓ quē īuētꝰ ē: qd̓ einomē tibi placuiſſe videret̉: crederemus: ſi eorū tm̄ hoīuꝫ: vel vitas: vel ſcripta legiſſemus:qͥ iam defuncti eſſent. Cū vero multoꝝ: ⁊ eo tēpore: qͦ ſcribebat̉: ⁊ nūc vſqꝫ viuētiū ibi cōmemorarent̉ opuſcula: miramur cur hunc ei titulū: vel impoſueris: vel impoſuiſſe credarꝭ. Tn̄vtiliter a te ꝯſcriptū: eundē librū ſatis approbamus. In expoſitiōe quoqꝫ epl̓e pauli apoſtoliad galathas inuenimꝰ aliqͥd: qd̓ nos multummoueat. Si enī ad ſcripturas ſanctas admiſſafuerint: velut officioſa mēdacia: qͥd ī eis remanebit auctoritatis? Que tandē de ſcripturis illis ſnīa ꝓferet̉: cuiꝰ pōdere ꝯtentioſe falſitatisſubruat̉ improbitas? Statim enī vt ꝓtuleris:ſi aliter ſapit: qͥ cōtra nitit̉: dicet illud qd̓ ꝓlatū erit: honeſto aliquo officio ſcriptorē eē mentitū: Ubi enī hͦ nō poterit? ſi poterit ī ea narratiōe: quā exorſus apl̓s ait. Que aūt ſcribo vob̓

ecce corā deo: qꝛ non mētior? credi affirmariqꝫmentitꝰ: eo loco. vbi dixit de Petro ⁊ Barnaba: cū viderē qꝛ nō recte ingrediebāt̉ ad veritatem euāgelij? Si enī recte ingrediebāt̉ illi: iſtemētitꝰ ē. Si aūt ibi mētitus eſt: vbi veꝝ dixit:An ibi verū dixiſſe videbit̉: vbi hͦ dixerit. qd̓lector ſapit: Cū ꝟo ꝯtra ſenſū lectoris aliqͥd occurrerit: officioſo mēdacio deputabit̉? Nō enīdeeſſe poterūt cauſe cur exiſtimet̉: nō ſolū potuiſſe: veꝝ etiā debuiſſe mētiri: ſi huic regl̓e cōcedit̉ locꝰ. Nō opus ē hanc cauſā multis ꝟbisagere: p̄ſertim apud te: cui ſapiēter ꝓuidēti dictum ſatis ē. nequaqͣꝫ ꝟo mihi arrogauerim vtingeniū tuuꝫ diuino dono aureū: meis ꝯbolisditare cōtendā. nec eis quiſqͣꝫ magis te idoneqͥ opus illud emēdet: neqꝫ enim a me docēduses: quō intelligat̉: qd̓ idē dicit: factꝰ ſū iudeistanqͣꝫ iudeꝰ: vt iudeos lucrifacerem: ⁊ cetera q̄ibi dicūt̉: cōpaſſione miſcd̓ie nō ſimulatiōe fallacie. Fit enī tanqͣꝫ egrotus qͥ miniſtrat egrotonō cū ſe febres hr̄e mētit̉: ſed cuꝫ aīo cōdolenscogitat: quēadmoduꝫ ſibi ſeruiri vellet: ſi ipſeegrotaret: nā vtiqꝫ iudeus erat: xp̄ianus autēfactꝰ: non iudeoꝝ ſacr̄a reliquerat: que ꝯueniēter ille populus: ⁊ legitimo tempore quo oportebat: acceꝑat. Id̓oqꝫ ſuſceꝑat ea celebranda:cū iam xp̄i eſſet apoſtolus: vt doceret non eſſeꝑ nitioſa is: qͥ ea vellēt ſicut a parentibꝰ ꝑ legēacceꝑant cuſtodire: etiam cum in xp̄o credidiſſent: non tn̄ in eis etiā ꝯſtituerēt ſpem ſalutis:qm̄ ꝑ dn̄m ih̓m ſalus ip̄a: que ip̄is ſacr̄is ſignificabat̉: aduenerat. Ideoqꝫ gētibꝰ ꝙ inſuetosa fide reuocarent onere graui ⁊ non neceſſarionullo mō imponēda eſſe cēſebat. Quapropternō id̓o Petrū emēdauit: ꝙ paternas traditiones: obẜuaret: qd̓ ſi facere vellet: nec mēdacit̉nec incōgrue faceret. qͣꝫuis enī iam ſuꝑflua: tn̄ſolita nō nocerēt. Sꝫ qm̄ gētes cogebat iudaizare: qd̓ nll̓o mō poſſet. niſi ea ſic ageret: tanqͣꝫadhuc etiā poſt dn̄i aduentuꝫ neceſſaria ſalutiforent: qd̓ vehementer per apoſtolatū Pauliveritas diſſuaſit. Nec apoſtolus Petrus hocignorabat: ſed id faciebat: timens eos qui excircumciſione erant. Ita et ip̄e vere correctuseſt. Et Paulus vera narrauit: ne ſancta ſcriptura: que ad fideꝫ poſteris edita eſt: admiſſaauctoritate mēdacij tota dubia nutet: et fluctetNon enim poteſt: aut oportet litteris explicari: quāta ⁊ qͣꝫ inexplicabilia mala cōſequanturſi hoc cōceſſerimus. Poſſet autem opportune:minuſqꝫ ꝑiculoſe demōſtrari: ſi corā inter noscolloqueremur. Hoc ergo iudeorum Paulusdimiſerat: qd̓ maluꝫ habebant. Et in primis illud: qd̓ ignorātes dei iuſticiā: ⁊ ſuā iuſticiā volentes ꝯſtituere: iuſticie dei: non ſunt ſubiecti.Deinde ꝙ poſt paſſionē ⁊ reſurrectioneꝫ xp̄i: