Druckschrift 
1 (1489)
Entstehung
Seite
CLXXXIXv
Einzelbild herunterladen
 

ParsII

nr̄i marſupiū recōdatur. Etenī ſi dialecticā ſcire voluero: aut philoſophorū dogmata: et vtad noſtrā redeā: ſcientiā ſcripturarū: nequaqͣꝫſimplices eccleſie viros interrogare debeo: qͥrum alia gr̄a eſt: ⁊ vnuſquiſqꝫ in ſuo ſenſu abūdat: p̄ſertim cū in domo magna patris familievaſorū diuerſitas multa dicat̉: ſed eos qui artem didicere ab artifice: ⁊ in lege dn̄i meditantur die ac nocte. Ego ⁊ in adoleſcētia ⁊ ī extrema etate ꝓfiteor: ⁊ origenē ⁊ Euſebiū Ceſariēſem viros eſſe doctiſſimos: ſꝫ erraſſe ī dogmatum varietate. Qd̓ econtrario de Theodoro:Achatio: Apollinare poſſumꝰ dicere: ⁊ tamenom̄es in explanationibꝰ ſcripturaruꝫ: ſudorisſui nobis memoriā reliquerūt: in terra aurū q̄ritur: ⁊ de fluuiorū alueis ſplendēs ꝓfert̉ gloria Pactoluſqꝫ ditior eſt ceno: qͣꝫ fluento. Curme lacerāt amici mei: ⁊ aduerſū me ſilētē craſſeſues grūniunt: Quaꝝ omne ſtudiū eſt: imo ſcientie ſuꝑciliū aliena capere: ⁊ ſic veteꝝ defēdere ꝑfidiam: vt ꝑdtā fidem ſuā. Meū ꝓpoſitūeſt antiquos legere: ꝓbare ſingula: retinere q̄bona ſūt: et a fide eccl̓ie catholice nō recedere:volēs ad alias queſtiūculas reſpondere: ⁊ velmea vel aliena dictare: extēplo a fratre Syſinnio admonitus ſum: vt ⁊ ad vos: ⁊ ad ceterosſāctos fratres: qͥ nos amare dignant̉: lr̄as ſcriberē. Cohibebo igit̉ gradum: ⁊ ſi vita comesfuerit: futuro me oꝑi reſeruabo: vt ⁊ vobis ꝑꝑtes pareā: ⁊ fructu ac ſenile corpuſculū onuspoſſti ferre moderatū. Illud aūt breuiter in fine cōmonebo: hoc qd̓ in latinis codicibꝰ legit̉oēs qͥdē reſurgemus: non om̄es autē īmutabimur: in grecis voluminibꝰ nō haberi. ſꝫ vel omnes dormiemus: nō oēs autē īmutabimur: velnō oēs dormiemꝰ: oēs autē īmutabimur: quorū qͥs ſenſus ſit: ſupra diximus. Argumentū ſequētis epl̓e.Omīe africane eccl̓ie grecos tractatod Vres in latinum verti p̄catur: in quo ſtudio dicit illum vtilius verſaturū: qͣꝫ intraducēdis canonicis ſcripturis a. lxx. īterp̄tibus trāſlatꝭ: quorū concors editio maiorem qͣꝫvnius homīs auctoritateꝫ haberet. Arguit qͦꝫHieronymū ī expoſitōe epiſtole ad Galathasꝙ apoſtolū Paulū in rep̄hēſione Petri ſimulate locutū ⁊ ad leniēdos tumultuātiū animosdixerit eſſe mentitū. quoniā ſi aliqd̓ mendaciūin ſcripturis admittit̉: omnis earuꝫ vacillabitauctoritas. Beati Augꝭ. ad Hieronymū de īterp̄tatiōegrecoꝝ ſcriptoꝝ ꝓuocātis. ⁊ d̓ ſuꝑflua pꝰ. lxxinterptes editiōe ac de expoſitiōe epl̓e ad galathas carpētis. Epl̓a. CIIII.Iſſino dilectiſſi

mo ⁊ cultu ſinceriſſimo charitatꝭ obſequendoatqꝫ amplectēdo fratri ⁊ cōp̄ſbytero Hieronmō Auguſtinꝰ. Nunqͣꝫ eque qͥſqͣꝫ tā facile cuilibet īnotuit: qͣꝫ mihi tuoꝝ ī dn̄o ſtudioꝝ qͥeta leticia: ⁊ vere exercitatio liberalis. qͣꝫqͣꝫ ergo ꝑcupiam oīno te noſſe: tn̄ exiguū qͥddā tui munushabeo: p̄ſentiā videlicꝫ corꝑis quā ip̄aꝫ etiampoſtea qͣꝫ te beatiſſimꝰ nūc ep̄s tūc ꝟo iā ep̄atudignꝰ frat̓ Alipiꝰ vidit: remeāſqꝫ a me viſus ē(negare nō poſſū) magna ex ꝑte mihi eē relatueiꝰ impreſſaꝫ: ⁊ an̄ reditū cū te ille ibi videbat:ego videbā: ſꝫ oculis eiꝰ. Nō enī aīo me atqꝫ illū ſꝫ corꝑe duos qͥ nouerit: dixerit: ꝯcordia dūtaxat ⁊ familiaritate fidiſſima: nō meritꝭ qͥbusille antecellit Quia gͦ me pͥmitꝰ cōmuniōe ſpūsqͦ in vnū nitimur: deinde illiꝰ ex ore iā diligis:nequaqͣꝫ īpudēter qͣſi aliqͥs ignotꝰ cōmēdo germanitati tue fratrē ꝓfutuꝝ: quē nr̄is conatibꝰdeinde adiutorio tuo vere ꝓfutuꝝ ſperamus.Niſi forte qd̓ talis ē: vt ip̄e tibi ꝑ eū fiā cōmendatior: qͣꝫ ille ꝑ me. Hactenus fortaſſe ſcriberedebuera: ſi eē vellē epl̓aꝝ ſolēniū more contētꝰſꝫ ſcatet animꝰ in loq̄las cōicandas tecū de ſtudijs nr̄is q̄ habemꝰ in xp̄o ih̓u dn̄o nr̄o: qͥ nob̓multas vtilitates ⁊ viatica q̄dā demonſtrati aſcitineris etiā ꝑ tuā charitatē nō mediocritermīſtrare dignat̉. Petimꝰ gͦ ⁊ nobiſcū petit oīsafricanaꝝ eccl̓iaꝝ ſtudioſa ſocietas: vt ī interp̄tandis eoꝝ libris qͥ grece ſcripturas nr̄as qͣꝫoptīe tractauer̄t cura atqꝫ oꝑaꝫ īpēdere n̄ gͣueris. Potes enī effice̓: vt nos qͦꝫ habeamꝰ illostales viros: ⁊ vnū potiſſimū: quē tu libētius ītuis lr̄is ſonas. De vertēdis aūt ī līguā latināſāctis lr̄is canonicis laborare te nollem: niſi eomō qͦ Iob interp̄tatꝰ es: vt ſignis adhibitꝭ qͥdint̓ hac tuam: ⁊. lxx. quoꝝ eſt guiſſima auctoritas: interp̄tationē diſtet: appareat. Satis autēnequeo mirari: ſi aliqͥd adhuc ī hebraicis lr̄is⁊ exemplaribꝰ inuenit̉: qd̓ tot interp̄tes illiuslingue ꝑitiſſimos fugerit. Omitto enī. lxx. d̓ qͦrū vel ꝯſilij: vel maioris ſpūs ꝯcordia: qͣſi vnꝰhō eēt: nō audeo in aliquā ꝑtē certā ferre ſnīaꝫniſi qd̓ eis p̄eminētē auctoritatē ī hͦ munere ſine controuerſia tribuendam exiſtimo. Illi meplus mouent: qui cum poſteriores interpretarentur: ⁊ verborum locutionūqꝫ hebrearuꝫ viam atqꝫ regulas mordacius vt fertur: tenerēt:non ſolum inter ſe non cōſenſerunt: ſed etiam liquerunt multa: que tanto poſt eruenda ⁊ prodenda remanerēt. Si enī obſcura ſunt: te quoqꝫ in illis falli poſſe creditur. Si manifeſta:illos in eis falli potuiſſe non creditur. Huiusigitur rei pro tua charitate expoſitꝭ cauſis: certum me facias obſecrauerim. Legi etiam q̄dāſcripta que tua dicerent̉: in epiſtolas apoſtoliPauli: quarū ad galathas cum enodare vel-