Druckschrift 
1 (1489)
Entstehung
Seite
CLXXXVIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Fo. CLI.IIEpl̓aIIIITractatus

Fo. CLXXXVIIICIII

de corꝑe: ⁊ p̄ſentes eſſe cuꝫ deo. qͥ hec dicebat:nouerat vtiqꝫ ſe eē moriturū. Meliꝰ eſt igiturſpiritaliter ſentire qd̓ ſcriptū ē: ⁊ dormitionē īp̄ſenti loco nō mortē acciꝑe: ꝑ quā aīa a corꝑeſeparat̉: ſed pctm̄ poſt fidē ⁊ offenſam dei. dormitionēqꝫ poſt baptiſmū: de qͣ ⁊ ad Corithiosloq̄bat̉. Et id̓o inter vos multi infirmi ſunt: etdormiūt plurimi. Et ī alio loco. Ergo ⁊ qͥ dormierūt in xp̄o perierūt: qͥ cū mortui ſint: nō ſūtꝑpetua morte ꝑituri: qꝛ nō ī mortali crimīe cōtinent̉: ſꝫ leui modicoqꝫ pctō. Qd̓ ⁊ aliꝰ ſanctvitare cupiēs loquebat̉: ne forte obdormiā inmorte. Eſt igit̉ ſomnꝰ peccati qͥ ducit ad mortē⁊ eſt alia delicti dormitio q̄ morte non ſtringit̉Qui ergo vixerit ea vita q̄ dicit. Ego ſum vita(etenī vita nr̄a abſcōdita eſt cū xp̄o ī deo) ⁊ nūqꝫ ab ea fuerit ſeparatꝰ: nec ad mortē vſqꝫ peccauerit: iſte de viuentibꝰ ⁊ ſemꝑ viuētibꝰ eē d̓rde qͥbus ⁊ ſaluator in euāgelio Ioh̓is myſticoẜmone teſtat̉. Qui credit in me: nō moriet̉. Etoīs qͥ viuit: ⁊ credit in me: nō moriet̉ ineternū.Unde ⁊ apl̓s dn̄i ſui calcās veſtigia: ea docuitdiſcipulos: q̄ didicit a magiſtro: oēs itaqꝫ nondormiemꝰ. Qui enī oī cuſtodia ẜuat cor ſuū: ⁊ad xp̄i p̄cepta vigilat: mādatiqꝫ eius memor ēdicētis: vigilate: qꝛ neſcitis qͣ hora fur veniat.Et ī alio loco. ne dederis ſomnū oculis tuis: ⁊palpebris tuis dormitationē: vt ſaluus fias: qͣſi caprea de vinculis: ⁊ qͣſi auis d̓ laqueis: iſtenō dormiet. Cūqꝫ igit̉ qͥdam nō dormiāt: quiſemꝑ in xp̄o viuūt ⁊ vigilant: ſequit̉ vt nequaqͣꝫ oēs dormiāt: ⁊ ecōtrario oēs īmutēt̉ nō immutatiōe gl̓ie: q̄ ꝓprie debet̉ ſāctis: ſꝫ ea īmutatione: qͣ corruptiuū hͦ incorruptiuuꝫ efficit̉: vtvel penas vel p̄mia recipiāt ſempiterna Qd̓ ſidormierit aliqͥs in xp̄o: ⁊ negligētie ſomno obdormierit: debet audire qd̓ ſcriptū ē. Nūqͥd qͥdormit nō reſurget? Qui ꝟo nō dormit ſꝫ vigilat: ⁊ ſemꝑ viuit in xp̄o d̓ vita ad vitā trāſiet: ſiue rapiet̉ in nubibꝰ: vt ſemꝑ cū dn̄o ſit. De iſtiuſmodi dormiētibꝰ Lazarꝰ erat: de qͦ dn̄s ait.Lazarꝰ amicꝰ nr̄ dormit. ⁊ de hͦ dormiēte dicebat ad Marthaꝫ: qͥ credit ī me: etiā ſi mortuꝰfuerit viuet. ⁊ oīs qͥ viuit: ⁊ credit ī me: nō moriet̉ ineternū. Qui enī tota mēte in xp̄o cōfiditetiā ſi vt hō lapſus mortuus fuerit ī pctō: fideſua viuit in ꝑpetuū. Alioqͥn mors iſta cōis eſt:credētibꝰ ⁊ nō credētibꝰ debet̉ eqͣliter ⁊ om̄esparit̓ reſurrecturi ſūt. Alij ī ꝯfuſionē eternaꝫ:alij ex eo: ꝙ credunt: in ſempiternā vitā. Et ſicſtare pōt: vt qͥ credit in xp̄o nō moriat̉: ⁊ etiaꝫſi mortuꝰ fuerit viuat ineternū. qd̓ iuxͣ corꝑalēmortē: excepto Enoch ⁊ Helia: nulli ꝯtigiſſe ꝑſpicuū ē. Qui aūt fidei magnitudine ſꝑ viuuntin xp̄o: nō dormiēt neqꝫ morient̉: ſꝫ imitatoreserūt vite apl̓ice: qͥ abſqꝫ vlla culpa vixerūt ī le

ge iuſticie: ⁊ ad finē dn̄i trāſeūtes: credenteſqꝫī eū: qͥ vita vocat̉ ⁊ reſurrectio: nūqͣꝫ dormierenunqͣꝫ mortui ſūt. Aīa enī que peccauerit: ipſamoriet̉. Sicut igit̉ aīa q̄ peccat: viuente corꝑemortua ē: ⁊ eadē die qua peccauerit: dormit inmortē: dicente eccl̓iaſte: qͥ peccauerit: mortuꝰē ex tūc: ſic aīa q̄ xp̄i p̄cepta ẜuauerit: etiam ſicorpꝰ mortuū fuerit: viuet ineternū. Hoc autēſciēdū: ꝙ magis ꝯueniat ꝟitati: ita legere: oēsqͥdē dormiemꝰ: nō oēs aūt īmutabimur: maxime qꝛ ſeqͥt̉: mortui reſurgēt incorrupti: ⁊ nos īmutabimur. Si enī oēs ſūt īmutādi iuxͣ alterālectionē: quō poſtea d̓r: qͣſi p̄cipuū atqꝫ pͥuatū⁊ ꝓpriū apl̓oꝝ: ⁊ nos īmutabimur: Qn̄ auteꝫdicit nos: ſanctos quoſqꝫ ſignificat. Queritisquō intelligēdū ſit illd̓: qd̓ in pͥma Theſſalonicēſes epl̓a ſcribit̉. hoc enī vob̓ dicimꝰ in ꝟbodn̄i: qꝛ nos qͥ viuimꝰ: qͥ reſidui ſumꝰ in aduētudn̄i nō p̄ueniemꝰ eos: qͥ dormierūt. qm̄ ip̄e dominꝰ in iuſſu: ⁊ ī voce archangeli: ⁊ in tuba deideſcēdet d̓ celo: ⁊ mortui qͥ ī xp̄o ſūt: reſurgentpͥmi. deinde nos qͥ viuimꝰ: qͥ reſidui ſumus: ſimul cū ill̓ rapiemur ī nubibꝰ obuiā xp̄o in aera⁊ ſic ſemꝑ cū dn̄o erimꝰ. Suꝑ qͦ qͣꝫuis ſuperiorAchatij diſputatio pleniꝰ diſputarit: tn̄ dicendū ē: qͥd videat̉ alijs: Theodoro videlꝫ apollinari ⁊ diodoro: qͥ vnā ſequūt̉ ſnīaꝫ. qͦꝝ Diodorꝰ hec ſcripſit reſiduos. Atqꝫ viuētes Paulus apl̓s vocat nō qͦ velit intelligi: et ſe ⁊ aliosreſurrectiōis tꝑe ī corꝑe reꝑiendos: ſꝫ nos dixit ꝓ eo quod eſt iuſtos: de qͦꝝ ego ſū numero.Ip̄i enī rapient̉ obuiam xp̄o ⁊ nō peccatores.Uiuētes autē non iuxta tropologiā ſāctos accipimus: qui peccato nō mortui ſūt: ſed om̄esquos in corpore adueniēs xp̄s inuenerit. Qd̓ſequit̉ non ꝑueniemus eos qͥ dormierunt: nequaqͣꝫ ad peccatores referre debemꝰ Neqꝫ enīpeccatores cum iuſtis rapient̉ obuiam chriſtoſed eos quos mos diſſoluerit. Uerū quid iſtaperquiro: ⁊ apoſtolicis dictis calumniā facio:cuꝫ ip̄e manifeſtiſſime ſcribat qͥ reſidui ſumusin aduētu dn̄i? Qui aūt ſūt reſidui: ꝟbis diſcimus ſaluatoris. ſicut in diebus Nōe ducebātvxores ⁊ nubebāt: ⁊ repente venit diluuiū: ettulit oēs ſic erit aduentꝰ filij hoīs. Quibꝰ ẜmonibus approbat̉ in fine mundi multos viuos ⁊adhuc in corporibꝰ reperiēdos. Seqͥtur ī iuſſuī voce archangeli: ⁊ mortui reſurgēt pͥmi Et hͦrurſū ſaluator loquit̉ in euāgelio Media aūtnocte ſpōſus veniet: qͥ vtiqꝫ viuētes ī corꝑe dep̄hendet. qn̄ duo erūt ī lectulo vno: vnus aſſumet̉: ⁊ alius relinquet̉: ⁊ due molētes: vna aſſumetur: ⁊ alia relinquetur. Quibus dictꝭ oſtēditur: medio noctis: ſecuris omnibus cōſumationem mundi eſſe venturā. Origenes ī tertiovolumine έξηγηματιο V id ē. expoſitionuꝫ

eē 5